ତଦୋତ୍ଥାଯ ମହୀରାଜୋ ମହାଦେଵେନ ବୋଧିତଃ
ତାପରେ ମହୀରାଜା ମହାଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ଉଠିଲେ।
ସୁଖଖାନ୍ଯାଦିକାଞ୍ଛୂରାନ୍ସଂବଧ୍ଯ ନିଗଡୈର୍ଦୃଢୈଃ
ସୁଖଖାନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କଞ୍ଚୁରମାନେ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ହାହାଭୂତଂ ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଉଦଯୋ ହରିଃ
ନିଜ ସେନା ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଉଦୟ ହରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ମହୀରାଜଗଜଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଂ ନିଗଡୈର୍ବଲୋ
ମହୀରାଜଙ୍କ ହାତୀକୁ ଧରି, ବଳ ତାହାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତଦା ତୁ ପୃଥିଵୀରାଜୋ ଲଜ୍ଜିତସ୍ତେନ ନିର୍ଜିତଃ
ତାପରେ ପୃଥିବୀରାଜ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହାରି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଦେଵସିଂହାଜ୍ଞଯା ଶୂରୋ ବଲଖାନିର୍ହି ଵତ୍ସଜଃ
ଦେବସିଂହଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବତ୍ସପୁତ୍ର ବୀର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦମନ କଲେ।
ଶିରୀଷାଖ୍ଯଂ ପୁରଂ ନାମ ତେନ ଵୀରେଣ ଵୈ କୃତମ୍
ସେ ବୀର ଏକ ନଗର ନାମ 'ଶିରୀଷ' ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ନ୍ଯଵସଦ୍ଵୀରୋ ଵତ୍ସଜଃ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସହ
ସେଠାରେ ବତ୍ସପୁତ୍ର ବୀର ନିଜ ପରିବାର ସହ ରହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ରାଜା ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ 3.3.11.
ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ଖୁସିରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦେନ ସହିତଃ ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୌ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇଷଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ ରାଜ୍ଞାଂ ଜାତଃ ସମାଗମଃ
ଇଷ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ମହାରମ୍ଯେ ନାନାଭୂପାଃ ସମାଯଯୁଃ
ସୁନ୍ଦର କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂପତିମାନେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଦର୍ଶନେ ଵାଂଛା ତସ୍ଯ ଚାସୀତ୍ତଦା ମୁନେ
ସେ ସମୟରେ, ମୁନି, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଜିତୋ ଯେନ ମହୀରାଜଃ ସର୍ଵଲୋକପ୍ରପୂଜିତଃ ଭ୍ରାତୃଜଂ ପ୍ରଣତଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଶୁକ୍ଲଯଶସ୍କର
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ମହୀରାଜଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ, ସେ ନମ୍ର ଭାଇକୁ କହିଲେ: 'ଶୁକ୍ଳୟଶସ୍କର, ଶୁଣ।'
ରାଜରାଜପଦଂ ତେ ହି କଥଂ ସଂହର୍ତୁମିଚ୍ଛସି
'ତୁମେ କିପରି ରାଜାରାଜ ପଦବୀ କୁ ଅପସାରଣ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ?'
ରାଜାନସ୍ତେ ଚ ସହିତାଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵାରିତାଃ
ସେଇ ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରସ୍ଥଂ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶମୁତ୍ତମମ୍
ଶିରୀଷ ନାମକ ପୁରରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପୁଂଡରୀକନିଭାନନମ୍
ସେମାନେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତଦା ମହୀପତିଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୂପତୀନ୍ ପିତରୌ ତସ୍ଯ ବଲିନୌ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ମୃତିଂ ଗତୌ
ତେବେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତାମାତା ମାହିଷ୍ମତୀରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।'
ଜମ୍ବୁକୋ ନାମ ଭୂପାଲୋ ନାର୍ମଦୀଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ ଶିଲାପତ୍ରେ ସମାରୋପ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାତ୍ରମଚୂର୍ଣଯତ୍ 3.3.12.
ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଏକ ରାଜା, ନର୍ମଦା ନଦୀ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇ ଦେହକୁ ପଥର ଉପରେ ରଖି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ତୌ ସ୍ଥିତୌ ଵୀରୌ ହା ପୁତ୍ରେତି ପ୍ରଭାଷିଣୌ ତସ୍ଯୋଦଯୋ ଵୃଥା ଜ୍ଞେଯୋ ଵୃଥାକୀର୍ତିଃ ପ୍ରିଯଂକରୀ
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର 'ହା ପୁଅ' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି—ତାଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଅର୍ଥହୀନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଭୂପତୀନ୍ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନମ୍ର ମନେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ନରାଶନୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତନ୍ନୃପେଣ ରଣୋଽଭଵତ୍ ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ତୈଶ୍ଚ ହତୌ ତତ୍ର ଶ୍ରୁତେଯଂ ଵିଶ୍ରୁତା କଥା
ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ନରାଶନମାନେ ସହ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ସେଠାରେ ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏହି ଘଟଣା ଏବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ମାତୁଲେନାଦ୍ଯ କଥିତଂ ନଵୀନଂ ମରଣଂ ତଯୋଃ
ଆଜି ମାମା ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ନୂତନ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟଣା କହିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାନ୍ସ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମାତରଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍
ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଜ୍ରସମଂ ଵାକ୍ଯଂ ରୁରୋଦ ଜନନୀ ତଦା
ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ଜନନୀ କାନ୍ଦିପକେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପିତୃଵଧଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜମ୍ବୁକଂ ଶିଵକିଂକରମ୍
ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ଜାଣି, ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଶିବଙ୍କ ସେବକ ବିଷୟରେ ଶୁଣି—
ଜଯ ଜଯ ଜଯ ଜଗଦମ୍ବ ଭଵାନି ହ୍ଯଖିଲଲୋକସୁରପିତୃମୁନିଖାନି
ଜୟ ଜୟ ଜୟ ଜଗଦମ୍ବା ଭବାନୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ମାଆ!
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ସୁଷ୍ଵାପ ନିଜସ ଦ୍ମନି ମୋହଯିତ୍ଵାଶୁ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସର୍ଵଗା
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନିଜ ଘରେ ଶୁଇଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ଚତୁର୍ଲକ୍ଷବଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତାଲନଃ ଶୀଘ୍ରମାଗତଃ 3.3.12.
ଚାରି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ତାଳନ ତୁରନ୍ତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।