ଔତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ତରେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ଷଷ୍ଟିସହସ୍ରକମ୍ 3.4.25.
ଔତ୍ତମସ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା।
କଲୌ ସାର୍ଦ୍ଧସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ନୃଣାମାଯୁଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
କଳିଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏକ ହଜାର ପାଁଚଶେ ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନୃଣାମାଯୁଃ ସତ୍ଯଯୁଗେ ତ୍ରେତାଯାଂ ଚ ତଦର୍ଦ୍ଧକମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ପରି; ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଥିଲା।
ରୈଵତାନ୍ତରକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରକମ୍
ରୈବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା।
କଲୌ ଚାଷ୍ଟଶତାବ୍ଦାଯୁର୍ନୃଣାଂ ଵେଦୈଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
କଳିଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ବେଦରେ ଅଠସେ ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ତ୍ରେତାଯାଂ ତ୍ରିସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵିସହସ୍ରକମ୍
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା; ଦ୍ୱାପରରେ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା।
ଵୈଵସ୍ଵତେନ୍ତରେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତୁର୍ଯସହସ୍ରକମ୍
ୱୈ୵ସ୍ୱତ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିଲା।
କଲୌ ଶତାବ୍ଦକଂ ପ୍ରୋକ୍ତମାଯୁର୍ଵେଦୈସ୍ତଥା ନୃଣାମ୍
କଳିଯୁଗରେ, ଆୟୁର୍ବେଦ ଅନୁସାରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଶତବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଆଯୁଃ ସତ୍ଯେ ତଦର୍ଦ୍ଧଂ ତୁ ତ୍ରେତାଯାଂ ଚ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଏତିକି ଥିଲା; ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଏହାର ଅର୍ଧା ଥିଲା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମସାଵର୍ଣିକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ଦଶସହସ୍ରକମ୍
ବ୍ରହ୍ମ ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିଲା।
କଲୌ ଚୈଵ ତଦର୍ଦ୍ଧାବ୍ଦଂ ନୃଣାମାଯୁଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍ 3.4.25.
କଳିଯୁଗରେ, ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଏହି ସଂଖ୍ୟାର ଅର୍ଧା ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ରୁଦ୍ରସାଵର୍ଣିକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ଚାଷ୍ଟସହସ୍ରକମ୍
ରୁଦ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିଲା।
କଲୌ ତଦର୍ଦ୍ଧକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ନୃଣାମାଯୁଃ ପୁରାତନେ
କଳିଯୁଗରେ, ପୁରାତନ ସମୟରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଏହାର ଅର୍ଧା ଥିଲା ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ଭୌମ ମନ୍ଵଂତରେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତୁର୍ଯସହସ୍ରକମ୍
ଭୌମ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିଲା।
କଲୌ ତଦର୍ଦ୍ଧକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ନରାଯୁଶ୍ଚାର୍ଷସମ୍ମତମ୍
କଳିଯୁଗରେ, ଋଷିମାନେ ଯେପରି ମାନିଛନ୍ତି, ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଏହାର ଅର୍ଧା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ତ୍ରେତାଯାଂ ତ୍ରିଶତାବ୍ଦଂ ଚ ଦ୍ଵାପରେ ତୁ ତଦର୍ଦ୍ଧକମ୍
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିଲା; ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଏହାର ଅର୍ଧା ଥିଲା।
ମନ୍ଵଂତରେ ତୁ ଯନ୍ନାମ୍ନା ଭୂପାଶ୍ଚାସଂଶ୍ଚତୁର୍ଯୁଗେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ଚାରିଯୁଗ ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଜଣାଯାଏ।
ଏଵମନ୍ଯତ୍ର ଵୈ ଜ୍ଞେଯଂ ଯୁଗେ ତୁର୍ଯେ ମନୌ ମନୌ
ଏଭଳି, ଅନ୍ୟ ଠାରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଙ୍କ ଶାସନରେ ଚତୁର୍ଥ ଯୁଗରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ଯୁଗାଂତେ କର୍ମଭୂମେଶ୍ଚ ଲଯଃ କଲ୍ପଃ ସ ଵୈ ସ୍ମୃତଃ
ଏକ ଯୁଗର ଶେଷରେ, କର୍ମଭୂମିର ବିଲୟକୁ କଳ୍ପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୁରାଣ ପୁରୁଷସ୍ଯୈଵ ଦିନାନ୍ତେ ପ୍ରଲଯୋ ହି ଯଃ
ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କର ଦିନ ଶେଷରେ ଯେ ବିଲୟ ହୁଏ, ସେହିଠାକୁ ପ୍ରଳୟ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍କଲ୍ପସାହସ୍ରୈର୍ମହାକଲ୍ପୋ ହି ଯଃ ସ୍ମୃତଃ 3.4.25.
ଛବିଶି ହଜାର କଳ୍ପ ମିଶି ଏକ ମହାକଳ୍ପ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୂପଂ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଂ ଗତଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵମନୋର୍ମଧ୍ଯେ ଵାରାହୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ମଧ୍ୟରେ, ବରାହ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସ୍ଵାରୋଚିଷମନୋରନ୍ତେ ନୃସିଂହୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ଶେଷରେ, ନୃସିଂହ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦୌତ୍ତମମନୋର୍ମଧ୍ଯେ ରୁଦ୍ରୋଽଭୂତ୍ସଗଣୋ ଭୁଵି
ଉତ୍ତମ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତେବେ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତାମସାନ୍ତେଽଭଵନ୍ମତ୍ସ୍ଯଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି ସନାତନଃ
ତାମସ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ ମତ୍ସ୍ୟ ଅବତାର ହେଲେ, ସେ ସଦା ପୃଥିବୀରେ ଅବିନାଶୀ।
ଵୈଵସ୍ଵତମନୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣୋଭୂଦ୍ଭୁଵି ସ ପ୍ରଭୁଃ
ୱୈୱସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରୈଵତାନ୍ତେଽଭଵତ୍କୂର୍ମଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି ସନାତନଃ
ରୈବତ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ କୂର୍ମ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ହେଲେ, ସେ ସଦା ଅବିନାଶୀ।
ଚାକ୍ଷୁଷାନ୍ତେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ରାମଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି
ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ରାମ ପୃଥିବୀରେ ଅବତାର ନେଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତମନୋରାଦୌ ଵାମନୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ୱୈୱସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ଆରମ୍ଭରେ ବାମନ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ହେଲେ।