ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଜିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଧୁଂଧୁକାରୋ ମହାବଲଃ
ସେନାକୁ ହାରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧୁନ୍ଧୁକାର ରାଗିଗଲେ।
ଆହ୍ଲାଦେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତେ ତତ୍ର ଦେଵସିଂହୋ ମହାବଲଃ
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୂର୍ଛାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବସିଂହ ଦେଖାଦେଲେ।
ସ ତୀକ୍ଷ୍ଣଵ୍ରଣମାସାଦ୍ଯ ଗଜସ୍ଥଃ ସଂମୁମୋହ ଵୈ
ତିବ୍ର ଆଘାତ ପାଇ, ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିବା ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ତେଷାଂ ତୁ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଖଙ୍ଗେନ ଵତ୍ସଜଃ
ବତ୍ସଜ ନିଜ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ହତେ ଶତ୍ରୁସମୂହେ ତୁ ତଚ୍ଛେଷାସ୍ତୁ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମୂହ ମରିଯିବା ପରେ, ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ପଳାଇଗଲେ।
ଆଜଗାମ ଗଜାରୂଢଃ ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଶିବଦତ୍ତବର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଂ ଚ ତଥା ଵୀରଂ ଦେଵଂ ପରିମଲାତ୍ମଜମ୍
ସେ ଆହ୍ଲାଦ ଓ ପରିମଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୀର ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଶତଘ୍ନୀଶ୍ଚ ମହାଵଧମକାରଯତ୍
ଶତଘ୍ନୀମାନେକୁ ପୂଜି, ସେ ବଡ଼ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ଘଟାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରଃ ସୁଖଖାନିର୍ମହାବଲଃ । କପୋତଂ ହଯମାରୁହ୍ଯ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ଚାଗମତ୍ ।। 3.3.11.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଖଖାନୀ ଗବୁରା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଆସିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛଯିତ୍ଵା ମହୀରାଜଂ ସ୍ଵବଂଧୂଂଶ୍ଚ ସଵାହନାନ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଓ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ବାହନମାନେକୁ ମୂର୍ଛିତ କରିଦେଲେ।
ତଦୋତ୍ଥାଯ ମହୀରାଜୋ ମହାଦେଵେନ ବୋଧିତଃ
ତାପରେ ମହୀରାଜା ମହାଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ଉଠିଲେ।
ସୁଖଖାନ୍ଯାଦିକାଞ୍ଛୂରାନ୍ସଂବଧ୍ଯ ନିଗଡୈର୍ଦୃଢୈଃ
ସୁଖଖାନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କଞ୍ଚୁରମାନେ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ହାହାଭୂତଂ ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଉଦଯୋ ହରିଃ
ନିଜ ସେନା ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଉଦୟ ହରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ମହୀରାଜଗଜଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଂ ନିଗଡୈର୍ବଲୋ
ମହୀରାଜଙ୍କ ହାତୀକୁ ଧରି, ବଳ ତାହାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତଦା ତୁ ପୃଥିଵୀରାଜୋ ଲଜ୍ଜିତସ୍ତେନ ନିର୍ଜିତଃ
ତାପରେ ପୃଥିବୀରାଜ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହାରି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଦେଵସିଂହାଜ୍ଞଯା ଶୂରୋ ବଲଖାନିର୍ହି ଵତ୍ସଜଃ
ଦେବସିଂହଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବତ୍ସପୁତ୍ର ବୀର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦମନ କଲେ।
ଶିରୀଷାଖ୍ଯଂ ପୁରଂ ନାମ ତେନ ଵୀରେଣ ଵୈ କୃତମ୍
ସେ ବୀର ଏକ ନଗର ନାମ 'ଶିରୀଷ' ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ନ୍ଯଵସଦ୍ଵୀରୋ ଵତ୍ସଜଃ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସହ
ସେଠାରେ ବତ୍ସପୁତ୍ର ବୀର ନିଜ ପରିବାର ସହ ରହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ରାଜା ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ 3.3.11.
ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ଖୁସିରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦେନ ସହିତଃ ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୌ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇଷଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ ରାଜ୍ଞାଂ ଜାତଃ ସମାଗମଃ
ଇଷ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ମହାରମ୍ଯେ ନାନାଭୂପାଃ ସମାଯଯୁଃ
ସୁନ୍ଦର କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂପତିମାନେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଦର୍ଶନେ ଵାଂଛା ତସ୍ଯ ଚାସୀତ୍ତଦା ମୁନେ
ସେ ସମୟରେ, ମୁନି, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଜିତୋ ଯେନ ମହୀରାଜଃ ସର୍ଵଲୋକପ୍ରପୂଜିତଃ ଭ୍ରାତୃଜଂ ପ୍ରଣତଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଶୁକ୍ଲଯଶସ୍କର
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ମହୀରାଜଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ, ସେ ନମ୍ର ଭାଇକୁ କହିଲେ: 'ଶୁକ୍ଳୟଶସ୍କର, ଶୁଣ।'
ରାଜରାଜପଦଂ ତେ ହି କଥଂ ସଂହର୍ତୁମିଚ୍ଛସି
'ତୁମେ କିପରି ରାଜାରାଜ ପଦବୀ କୁ ଅପସାରଣ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ?'
ରାଜାନସ୍ତେ ଚ ସହିତାଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵାରିତାଃ
ସେଇ ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରସ୍ଥଂ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶମୁତ୍ତମମ୍
ଶିରୀଷ ନାମକ ପୁରରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପୁଂଡରୀକନିଭାନନମ୍
ସେମାନେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତଦା ମହୀପତିଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୂପତୀନ୍ ପିତରୌ ତସ୍ଯ ବଲିନୌ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ମୃତିଂ ଗତୌ
ତେବେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତାମାତା ମାହିଷ୍ମତୀରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।'
ଜମ୍ବୁକୋ ନାମ ଭୂପାଲୋ ନାର୍ମଦୀଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ ଶିଲାପତ୍ରେ ସମାରୋପ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାତ୍ରମଚୂର୍ଣଯତ୍ 3.3.12.
ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଏକ ରାଜା, ନର୍ମଦା ନଦୀ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇ ଦେହକୁ ପଥର ଉପରେ ରଖି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।