ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ବଲଵାନ୍ବଲିଃ କାମଵିମୋହିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଲି ଚାହାଣାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାତୁରା ଦେଵା ରୁରୁଧୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମମ୍
ତାହାପରେ ଦେବମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଲି ପାଇଁ କନ୍ଦିଲେ।
ଦାନଵାଶ୍ଚ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ନାନାଵାହନସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେ ସମୟରେ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ବସି ଆଗ୍ରହ କରିଥିଲେ।
ଦାନଵୈଶ୍ଚ ହତା ଦେଵାଃ ସୁରୈର୍ଦୈତ୍ଯା ଵିନାଶିତାଃ
ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ହତ ହେଲେ; ଦେବମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ର ମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦାନଵଦେଵଯୋଃ
ଦାନବ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ଏକ ପାଖ ଚଳିବା ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେଲା।
ଅଘାସୁରୋଽର୍ଯମା ଚୈଵ ବଲଃ ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅଘାସୁର, ଅର୍ୟମା, ବଳ ଓ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵତ୍ସାସୁରୋ ଭଗଶ୍ଚୈଵ ଵିଵସ୍ଵାଂଶ୍ଚ ବଲିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବତ୍ସାସୁର, ଭଗ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ଓ ବଲି ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯଶ୍ଚୈଵ କାଲନେମିର୍ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପରାଜିତାଶ୍ଚ ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମୟା, କାଳନେମି ଓ ହରି ସ୍ୱୟଂ—ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡି ଭାଗିଗଲେ।
ଵିଵସ୍ଵାଁଶ୍ଚ ତଦା ସଂଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରଥସଂସ୍ଥିତାମ୍ 3.4.18.
ତାପରେ ବିବସ୍ୱାନ୍ ରଥରେ ଉଭୟ ଥିବା ସଂଜ୍ଞାକୁ ନେଲେ।
ଵିଵସ୍ଵଂତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଜ୍ଞା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିବସ୍ୱାନ୍କୁ ଦେଖି ସଂଜ୍ଞା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଜିତାହଂ ଭଗଵନ୍ବଲେର୍ଵିପ୍ରିଯକାରିଣଃ
ପ୍ରଭୁ, ବଲିଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବିରୋଧ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପରାଜିତ ହୋଇଛି।
ଵୀରଭୁକ୍ତା ସଦା ନାରୀ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ମୃତମ୍ ଏକା ସା ପ୍ରକୃତିର୍ମାତା ଗୁଣସାମ୍ଯାତ୍ସନାତନୀ
ଯେ ନାରୀ ସଦା ବୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗିତ, ତାକୁ ମୁନିମାନେ ନାରୀମଣି ବୋଲି କହନ୍ତି; ସେ ଏକା ମୂଳ ମାତା, ଗୁଣସମ୍ୟରେ ସନାତନ।
ସତ୍ତ୍ଵଭୂତା ଚ ଭଗି ନୀ ରଜୋଭୂତା ଚ ଗେହିନୀ
ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଥିଲେ ଭାଗିନୀ, ରଜସ୍ ଗୁଣରେ ଥିଲେ ଘେହିନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ବହଵଃ ପୁରୁଷା ଯେ ଵୈ ନିର୍ଗୁଣାଶ୍ଚୈକରୂପିଣଃ
ଅନେକ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଏକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅଲୋକେ ପାପଜାସ୍ସର୍ଵେ ଦେଵବ୍ରହ୍ମସମୁଦ୍ଭଵାଃ କୋଽପି ପୁତ୍ରଃ ପିତା ଭ୍ରାତା ସ ଚ ତସ୍ଯାଃ ପତିର୍ଭଵେତ୍
ଅନ୍ଧକାରରେ ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦେବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ—କେହି ପୁତ୍ର, କେହି ପିତା, କେହି ଭାଇ ହୋଇପାରେ; ସେ ତାଙ୍କର ପତି ହୋଇପାରେ।
ସ୍ଵକୀଯାଂ ଚ ସୁତାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଦେଵଃ ସ୍ଵମାତରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଜନ୍ମଜା ଝିଅକୁ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ମାତାକୁ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵେଦମଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଦିତିସଂଭଵଃ
ଏହି ବେଦମୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଆଦିତିର ପୁତ୍ର—
ସୁତାଃ କନ୍ଯାସ୍ତଯୋର୍ଜାତା ମନୁର୍ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ତଥା
ତାଙ୍କର ଝିଅମାନେ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଜନ୍ମିଲେ, ବିବସ୍ୱାନ୍ଙ୍କ ପୁତ୍ର ମନୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।
ତଦା ସଂଜ୍ଞା ସତୀ ସାକ୍ଷାତ୍ତେଜୋଭୂତଂ ପତିଂ ସ୍ଵକମ୍ 3.4.18.
ତାପରେ ସଂଜ୍ଞା ସତୀ ସ୍ୱୟଂ ତେଜସ୍ୱୀ ପତିଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସାଵର୍ଣିଶ୍ଚ ମନୁସ୍ତସ୍ଯାଂ ଶନିଶ୍ଚ ତପତୀ ତଥା
ତାଙ୍କରୁ ସାବର୍ଣି ମନୁ, ଶନି ଓ ତପତୀ ଜନ୍ମିଲେ।
ପୁତ୍ରଭେଦେନ ତାଂ ନାରୀଂ ମତ୍ଵା ମାଯାଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ପୁଅର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ ଏହି ଜନନୀକୁ ମାୟା ଭାବି, ସେ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତଦା ଶନିଶ୍ଚ ସାଵର୍ଣିର୍ଵିଵସ୍ଵତଂ ରୁଷାନ୍ଵିତମ୍
ତାପରେ ଶନି ଓ ସାବର୍ଣି, ଦୁଇଜଣେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
କିଯତୋ ଚୈଵ କାଲେନ ଭଗ୍ନଭୂତୌ ଵିଵସ୍ଵତା
କିଛି ସମୟ ପରେ, ବିବସ୍ବତ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଓ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।
ତ୍ରିଵର୍ଷାନ୍ତେ ଚ ସା ଦେଵୀ ମହାକାଲୀ ସମାଗତା
ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ଦେବୀ ମହାକାଳୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପୁନସ୍ତୌ ଚ ସମାଗମ୍ଯ ଯୁଯୁଧାତେ ଵିଵସ୍ଵତା
ପୁନି ଦୁଇଜଣେ ଏକସାଥି ହୋଇ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ପ୍ରିଯା ସଂଜ୍ଞା ଵଡଵାରୂପଧରିଣୀ
ସେଠାରେ, ପ୍ରିୟା ସଂଜ୍ଞା ଘୋଡାର ଆକାର ଧରି ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ।
ଗତ୍ଵା ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନ୍ସଜ୍ଞାଂ ସଂବୋଧକାରିଣୀମ୍
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଭାଗ୍ୟବାନ ଜଣେ ସଂଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପଂଚଵର୍ଷାନ୍ତରେ ସଂଜ୍ଞା ଗର୍ଭଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦଧୌ ସ୍ଵଯମ୍
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ, ସଂଜ୍ଞା ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ।
ପିତୁର୍ଦୁଃଖଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜଗ୍ମତୂ ରଵିମଣ୍ଡଲମ୍ 3.4.18.
ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ତୌ ସ୍ଵପିତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵମ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଵଡଵାସୁତୌ
ଘୋଡାର ଦୁଇ ପୁଅ, ସେମାନେ ବାନ୍ଧି ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।