ମନ୍ଵଂତରମତୋ ଜାତଂ ତେଷାଂ ଯୋଗଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତାମ୍ 3.4.17.
ସେମାନେ ଯୋଗ କରିବାରୁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଏକ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ତେଷାଂ ମଂଗଲହେତଵେ
ସେ ମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ରୁଦ୍ରାଂଶଶ୍ଚୈଵ ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଷଃ ସପ୍ତମୋ ଵସୁଃ ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଵସଵସ୍ତେ ତ୍ରଯୋଽଭଵନ୍
ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ ଦୁର୍ବାସା, ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏବଂ ସପ୍ତମ ବସୁ; ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବସୁମାନେ ତିନିଜଣ ଅବତାର ନେଲେ।
ସ୍ଵାଂଶେନ ଭୂତଲଂ ଜଗ୍ମୁଃ କଲିଶୁଦ୍ଧାଯ ଦାରୁଣେ
ନିଜ ଅଂଶ ଦେଇ, ସେମାନେ କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କରତା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ।
ପୀପା ନାମ ସୁତଃ ସୋମଃ ସୁଦେଵସ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍
ସେ ସମୟରେ ସୁଦେବଙ୍କର ପୁଅ ସୋମ, ଯାହାକୁ ପୀପା କୁହାଯାଉଥିଲା।
ରାମାନନ୍ଦସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ସ ସମାଗତଃ ଵୈଷ୍ଣଵେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ଵଵିନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷଶ୍ଚୈଵ ପାଂଚାଲେ ଵୈଶ୍ଯଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପ୍ରତ୍ୟୂଷ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ବୈଶ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦଂ ସମାଗମ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ନାନକଃ
ରାମାନନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ନାନକ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଭାସୋ ଵୈ ଶାଂତିପୁରେ ବ୍ରହ୍ମଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ ଇତି ତେ ଵସୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଯା ଶୌନକ ଵର୍ଣିତମ୍
ପ୍ରଭାସ ଶାନ୍ତିପୁରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି ଭୂମିର ମହିମାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଶୌନକ।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାଥାମଵର୍ଣଯତ୍
ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେଉତାମାନେକୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତେଽନ୍ତରେ ପୂର୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଚିତ୍ରକୃତ୍ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାଭୂତୋ ମହାମାଯାଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ବହୁପୂଜନୈଃ
ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କର ଅନ୍ତରାଳରେ, ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ତିଆରି କରିଥିବା, ମହାମାୟାଙ୍କୁ ଅନେକ ପୂଜା ଦେଇ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନା ସା ତଦା ଦେଵୀ ଚିତ୍ରାଯାଂ ତସ୍ଯ ଯୋଷିତି
ସେତେବେଳେ, ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଚିତ୍ରା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଷୋଡଶାବ୍ଦେ ଵଯଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ସଂଜ୍ଞାଯାସ୍ତତ୍ପିତା ସୁଖୀ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଷୋଡଶ ବର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କର ପିତା ସଞ୍ଜ୍ଞା ଖୁସି ହେଲେ।
ଯକ୍ଷାଧୀଶାଶ୍ଚ ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍କୁବେରାଦ୍ଯାସ୍ସମାଗତାଃ
ଏବଂ ଷଡ୍ବିଂଶତି ଯକ୍ଷ ଅଧିପତି, କୁବେର ଆଦି, ଏକଠି ହେଲେ।
ପାଵକା ଊନପଂଚାଶଦ୍ଵାଯଵଶ୍ଚ ତଥା ସ୍ମୃତାଃ
ଉନପଞ୍ଚାଶି ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବାୟୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛନ୍ତି।
ତ୍ରଯୋଦଶ ଚ ପ୍ରତ୍ଯୂଷାଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଵିଶ୍ଵପ୍ରରକ୍ଷକାଃ
ତେର ଜଣ ପ୍ରତ୍ୟୂଷ, ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ, ଆସିଥିଲେ।
ଭଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦାଃ ରୁଦ୍ରାଃ ଶଶିମଣ୍ଡଲରକ୍ଷକାଃ
ଏବଂ ତାହାପରେ ଭବ ଆଦି ରୁଦ୍ରମାନେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଣ୍ଡଳର ରକ୍ଷକ, ଆସିଥିଲେ।
ଦାନଵା ଵିପ୍ରଚିତ୍ତ୍ଯାଦ୍ଯାଶ୍ଚତୁରାଶୀତିରାଯଯୁଃ
ଦାନବମାନେ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ଆଦି ଏବଂ ଅଠାଉଁ ଚାରି ଜଣ, ଆସିଥିଲେ।
ଶେଷାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦା ନାଗାସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାଦ୍ଯା ଗରୁଡାଃ ସ୍ମୃତାଃ 3.4.18.
ଏବଂ ତାହାପରେ ଶେଷ ଆଦି ନାଗମାନେ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଆଦି ଗରୁଡମାନେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଦେଵକନ୍ଯାସମନ୍ଵିତା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ।
ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ବଲଵାନ୍ବଲିଃ କାମଵିମୋହିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଲି ଚାହାଣାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାତୁରା ଦେଵା ରୁରୁଧୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମମ୍
ତାହାପରେ ଦେବମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଲି ପାଇଁ କନ୍ଦିଲେ।
ଦାନଵାଶ୍ଚ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ନାନାଵାହନସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେ ସମୟରେ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ବସି ଆଗ୍ରହ କରିଥିଲେ।
ଦାନଵୈଶ୍ଚ ହତା ଦେଵାଃ ସୁରୈର୍ଦୈତ୍ଯା ଵିନାଶିତାଃ
ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ହତ ହେଲେ; ଦେବମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ର ମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦାନଵଦେଵଯୋଃ
ଦାନବ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ଏକ ପାଖ ଚଳିବା ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେଲା।
ଅଘାସୁରୋଽର୍ଯମା ଚୈଵ ବଲଃ ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅଘାସୁର, ଅର୍ୟମା, ବଳ ଓ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵତ୍ସାସୁରୋ ଭଗଶ୍ଚୈଵ ଵିଵସ୍ଵାଂଶ୍ଚ ବଲିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବତ୍ସାସୁର, ଭଗ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ଓ ବଲି ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯଶ୍ଚୈଵ କାଲନେମିର୍ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପରାଜିତାଶ୍ଚ ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମୟା, କାଳନେମି ଓ ହରି ସ୍ୱୟଂ—ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡି ଭାଗିଗଲେ।
ଵିଵସ୍ଵାଁଶ୍ଚ ତଦା ସଂଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରଥସଂସ୍ଥିତାମ୍ 3.4.18.
ତାପରେ ବିବସ୍ୱାନ୍ ରଥରେ ଉଭୟ ଥିବା ସଂଜ୍ଞାକୁ ନେଲେ।
ଵିଵସ୍ଵଂତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଜ୍ଞା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିବସ୍ୱାନ୍କୁ ଦେଖି ସଂଜ୍ଞା କହିଲେ।