ସ ତୁ ପୂର୍ଵଭଵେ ଚାସୀଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମାଧଵପ୍ରିଯଃ 3.4.17.
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସେ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ।
ତୀର୍ଥ ପୁଣ୍ଯାତ୍ସ ଵୈ ଵିପ୍ରୋ ମାଧଵୋ ମାଧଵପ୍ରିଯଃ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ରାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ରୁଵୋଽଭଵତ୍
ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟରୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମାଧବ, ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଛତ୍ତିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି ଧ୍ରୁବ ହେଲେ ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ସ ଧ୍ରୁଵଃ ପଂଚମୋ ଵସୁଃ ନରଶ୍ରୀର୍ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଗୁଣଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵୈ ସୁତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧ୍ରୁବ, ପଞ୍ଚମ ବସୁ, ନରଶ୍ରୀ ନାମରେ, ଗୁଣବୈଶ୍ୟଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ।
କୁସୀଦଗୁଣଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ନରଶ୍ରୀଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ସଲଃ
ନରଶ୍ରୀ, ଧନର ରକ୍ଷକ ଓ ଗୁଣର ରକ୍ଷାକାରୀ, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ମମତା କରୁଥିଲେ ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ ହରେଃ କ୍ରୀଡାଂ ଵୃନ୍ଦାଵନମହୋତ୍ତମେ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମହା ବୃନ୍ଦାବନରେ ହରିଙ୍କର ଖେଳ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ ।
ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରଵିଵାହେ ଚ ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅର ବିବାହରେ ଭଗବାନ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ପୁରୀଂ କାଶୀଂ ସମାଗମ୍ଯ ନରଶ୍ରୀଭର୍କ୍ତରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ପୁରୀ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ ଆସିଲେ।
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତପୋ ମହତ୍କୁର୍ଵନ୍ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ସେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ସହିତ, ପରମ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ହରିଶ୍ଶଂଭୁଃ ସ୍ଵସ୍ଵଵାହନମାସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଓ ଶମ୍ଭୁ, ନିଜ-ନିଜ ଯାନରେ ବସି ଆସିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚ ସ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂତନଯୋ ମୁନିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ମୁନି ନିଜେ—
ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତ୍ରଯୋ ଦେଵାଃ ସନାତନାଃ 3.4.17.
ତାଙ୍କର ଭାବ ଦେଖି, ତିନିଜଣ ସନାତନ ଦେବତା—
ଲିଂଗହସ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦ୍ରସଵର୍ଦ୍ଧନଃ ରତିଂ ଦେହି ମଦାଘୂର୍ଣେ ନୋ ଚେତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ରୁଦ୍ର ଲିଙ୍ଗ ହାତରେ ଧରି, ବିଷ୍ଣୁ ଆକାଂକ୍ଷା ବଢ଼ାଇ, କହିଲେ: 'ମଦରେ ମତାଳ ହୋଇଥିବା, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଜୀବନ ଛାଡିଦେବି।'
ପତିଵ୍ରତାଽନସୂଯା ଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ଵଚୋଽଶୁଭମ୍
ପତିବ୍ରତା ଅନସୂୟା, ସେମାନଙ୍କର ଅସଭ୍ୟ କଥା ଶୁଣି—
ମୋହିତାସ୍ତତ୍ର ତେ ଦେଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ବଲାତ୍ତଦା
ସେଠାରେ, ସେ ଦେବତାମାନେ ମୋହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଧରି ନେଲେ।
ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧା ସତୀ ସା ଵୈ ତାଞ୍ଛଶାପ ମୁନିପ୍ରିଯା
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ସତୀ ମୁନିଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମହାଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ଲିଂଗଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽସ୍ଯ ମହାଶିରଃ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠା ଉପହାସୋଽଯମୁତ୍ତମଃ
‘ମହାଦେବଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଇଟି ଉପହାସର ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିବ।’
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୁନିପ୍ରିଯାମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ମୁନିଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅନସୂଯା ତଦା ପ୍ରାହ ଭଵନ୍ତୋ ମମ ପୁତ୍ରକାଃ
ତାପରେ ଅନସୂୟା କହିଲେ, 'ତମେ ମୋର ପୁଅ ହେବେ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ବ୍ରହ୍ମା ଚଂଦ୍ରମାଶ୍ଚ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍ ତତ୍ପାପପରିହାରାର୍ଥଂ ଯୋଗଵନ୍ତୋ ବଭୂଵିରେ
ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚାନ୍ଦ୍ରମା ହେଲେ; ଏହି ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ଯୋଗରେ ଲଗିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ପ୍ରକୃତିସ୍ସର୍ଵ ଧର୍ମିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର ଓ ପ୍ରକୃତି—
ମନ୍ଵଂତରମତୋ ଜାତଂ ତେଷାଂ ଯୋଗଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତାମ୍ 3.4.17.
ସେମାନେ ଯୋଗ କରିବାରୁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଏକ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ତେଷାଂ ମଂଗଲହେତଵେ
ସେ ମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ରୁଦ୍ରାଂଶଶ୍ଚୈଵ ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଷଃ ସପ୍ତମୋ ଵସୁଃ ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଵସଵସ୍ତେ ତ୍ରଯୋଽଭଵନ୍
ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ ଦୁର୍ବାସା, ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏବଂ ସପ୍ତମ ବସୁ; ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବସୁମାନେ ତିନିଜଣ ଅବତାର ନେଲେ।
ସ୍ଵାଂଶେନ ଭୂତଲଂ ଜଗ୍ମୁଃ କଲିଶୁଦ୍ଧାଯ ଦାରୁଣେ
ନିଜ ଅଂଶ ଦେଇ, ସେମାନେ କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କରତା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ।
ପୀପା ନାମ ସୁତଃ ସୋମଃ ସୁଦେଵସ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍
ସେ ସମୟରେ ସୁଦେବଙ୍କର ପୁଅ ସୋମ, ଯାହାକୁ ପୀପା କୁହାଯାଉଥିଲା।
ରାମାନନ୍ଦସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ସ ସମାଗତଃ ଵୈଷ୍ଣଵେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ଵଵିନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷଶ୍ଚୈଵ ପାଂଚାଲେ ଵୈଶ୍ଯଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପ୍ରତ୍ୟୂଷ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ବୈଶ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦଂ ସମାଗମ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ନାନକଃ
ରାମାନନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ନାନକ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଭାସୋ ଵୈ ଶାଂତିପୁରେ ବ୍ରହ୍ମଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ ଇତି ତେ ଵସୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଯା ଶୌନକ ଵର୍ଣିତମ୍
ପ୍ରଭାସ ଶାନ୍ତିପୁରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି ଭୂମିର ମହିମାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଶୌନକ।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାଥାମଵର୍ଣଯତ୍
ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେଉତାମାନେକୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇଲେ।