ଭାରତେ ଯେ ସ୍ଥିତା ଲୋକା ଇଲାଵୃତମୁପାଗତାଃ 3.4.17.
ଭାରତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଇଳାବୃତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ଆରୋହଣଂ ନରୈସ୍ତସ୍ମିତ୍କୃତଂ ସ୍ଵର୍ଣମଯଂ ଶୁଭମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଠାରେ ଚଢ଼ି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଗୃହ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନୁଜାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସଦେହାନ୍ସ୍ଵର୍ଗମଣ୍ଡଲେ
ସେଠାକୁ ଦେହସହିତ ପହଞ୍ଚିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖି,
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏହା ଜାଣି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଭବାନୀ ସହିତ ଶଙ୍କର ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୈଵସ୍ଵତସୁତୋ ମହାନ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ବୈବସ୍ବତ ପୁଅ ଆସିଲେ।
ନଗ୍ନଭୂତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସଂମୀଲ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ନିଜକୁ ନଗ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରି ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ଖଣ୍ଡେ ସଦା ନାର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଚ ମାଂ ଵିନା
ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି ସବୁବେଳେ ନାରୀମାନେ ରହିବେ।
ଇଲା ବଭୂଵ ନୃପତେ କନ୍ଯା ଜନମନୋହରା
ହେ ରାଜନ, ଇଳା ଜନ୍ମରୁ ମନୋହର ଏକ କନ୍ୟା ହେଲେ।
ଇଲାସମାଧିଭୂତାଯାଃ ସପ୍ତଵିଂଶଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ବୁଧଂ ଦେଵଂ ପତିଂ କୃତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଵଂଶମଜୀଜନତ୍
ଇଳା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସତାଇଶ ଓ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବୁଧ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଧିପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯଦେଲାଵୃତମାଗତଃ
ଅୟୋଧ୍ୟାର ମହାନ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଇଳାବୃତକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରାପ୍ତ ଇଲୋ ଵିପ୍ରସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ 3.4.17.
ତାହାପରେ ଋଷି ଇଲୋ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଵାଗୁଵା ଚାଶରୀରିଣୀ
ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।
ଅନିଲୋ ନାମ ତତ୍ରୈଵ ଵିଖ୍ଯାତୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଵୈ
ସେଠାରେ 'ଅନିଳ' ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵାଛିତ୍ତ୍ଵା ଶିରୋ ରମ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ଜାତଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁଣ୍ଡକୁ ବାରମ୍ବାର କାଟି ଏବଂ ଯୋଡ଼ି, ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରାହ ତ୍ଵମୂନପଂଚା ଶଦ୍ଵିଭେଦାଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯସି
ସେ ଶବ୍ଦ କହିଲା, 'ତୁମେ ଏହାର ପାଞ୍ଚ ଓ ଛଅ ପ୍ରକାର ବିଭାଗ ତିଆରି କରିବ।'
ଯଥା କୁବେରୋ ଭଗଵାନ୍ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ଵରୁଣପ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଭଗବାନ କୁବେର, ଛବିଶି ଵରୁଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ତସ୍ମିନ୍ଦିତିକୁକ୍ଷୌ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଏହି ଉକ୍ତି ହେବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ।
ଧାନ୍ଯପାଲସ୍ଯ ଵୈ ଗେହେ ମୃଲଗଂଡାନ୍ତଜଃ ସୁତଃ
ଧାନର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଘରେ, ମୃଳଗଙ୍କ ଗାଳରୁ ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଲିକୋ ନାମ ଵୈ ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ସମାଗତଃ
ସେଠାରେ, 'ଅଲିକ' ନାମକ ଜଣେ ବିଦେଶୀ ଆସିଲେ।
ଅନପତ୍ଯୋ ଵସ୍ତ୍ରକାରୀ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ବନ୍ଧ୍ୟା ଓ ବସ୍ତ୍ର ବନାଇଥିବା, ପୁଅ ପାଇଁ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ ସପ୍ତାବ୍ଦଵପୁର୍ଭୂତ୍ଵା ଗୋଦୁଗ୍ଧପାନତତ୍ପରଃ 3.4.17.
ସେ ସାତ ବର୍ଷ ବୟସର ଆକୃତି ନେଇ, ଗାଈର ଦୁଧ ପିବାରେ ମନ ଲଗାଇଲେ।
ସ୍ଵହସ୍ତେନୈଵ ସଂସ୍କୃତ୍ଯ ଭୋଜନଂ ହରଯେଽପର୍ଯତ୍
ସେ ନିଜ ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ହରିଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଲେ।
ପିତୃମାତୃପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ସ ବାଲଃ ପଂଚହାଯନଃ
ପିତା ମାତା ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା, ସେ ଶିଶୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଥିଲେ।
ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନଗିରୌ ପ୍ରାପ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯୋପଦେଶତଃ
ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାହାପରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନାରାୟଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଵଦନଂ ରମ୍ଯଂ ମାଯାଶକ୍ତ୍ଯା ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଦଶ ଦିଗ ଦେଖାଦେଲା।
ଧୁଵୋଽପି ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାତ୍ସର୍ଵପୂଜ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ
ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଭଗବାନ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ହେଲେ।
ନଭଃପତିଃ କାଲକରଃ ଶିଶୁମାରପତିସ୍ସ ଵୈ
ଆକାଶର ନାଥ, ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଓ ଶିଶୁମାର ନକ୍ଷତ୍ରର ନାଥ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧରାଯାଂ ସଂଭୂତୋ ଭୌମୋ ନାମ ମହାଗ୍ରହଃ
ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବଡ଼ ଗ୍ରହଟିକୁ ଭୌମ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ ।
ଵହ୍ନିଦେଵ୍ଯା ତତୋ ଜାତଶ୍ଚାହଂ ତତ୍ର ମହାଗ୍ରହଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବୀରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲି ।