ତସ୍ଯା ଗର୍ଭଗତେ ପୁତ୍ରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଭଯାନ୍ଵିତଃ 3.4.17.
ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୁଅ ଆସିଲାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସପ୍ତମାସି ସ୍ଥିତେ ଗର୍ଭେ ଶକ୍ରମାଯାଵିମୋହିତା
ସପ୍ତମ ମାସରେ ଗର୍ଭ ଥିବାବେଳେ ଶକ୍ର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ।
ଅଂଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରସଂଯୁତଃ
ଭଗବାନ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଜୀଵଭୂତାନତିବଲାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପ୍ତ ମହାରିପୂନ୍
ସେ ଜୀବ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାତି ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନମ୍ରୀଭୂତଶ୍ଚ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ନମ୍ର ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କ ସହ ରହିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦିତିର୍ଦେଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରାଯ ଚ ତାନ୍ଦଦୌ
ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ଦେବତାମାନେକୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଇଲୋ ନାମ ସ ଵେଦଜ୍ଞୋ ଯଥେଲୋ ନୃପତିସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ରାଜା ଇଳା ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ।
ଏକଦା ବଲଵାନ୍ରାଜା ମନୁପୁତ୍ର ଇଲଃ ସ୍ଵଯମ୍
କେବଳ ଏକ ଦିନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଇଳା ସ୍ୱୟଂ—
ମେରୋରଧଃ ସ୍ଥିତଃ ଖଣ୍ଡଃ ସ୍ଵର୍ଣଗର୍ଭୋ ହରିପ୍ରିଯଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ ତଳେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭ ନାମକ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଇଲେନାଵୃତମେଵାପି କୃତଂ ତତ୍ର ସ୍ଥଲେ ସୁରାଃ
ସେଠାରେ ଇଳା ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଇଳାବୃତ ରୂପେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ।
ଭାରତେ ଯେ ସ୍ଥିତା ଲୋକା ଇଲାଵୃତମୁପାଗତାଃ 3.4.17.
ଭାରତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଇଳାବୃତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ଆରୋହଣଂ ନରୈସ୍ତସ୍ମିତ୍କୃତଂ ସ୍ଵର୍ଣମଯଂ ଶୁଭମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଠାରେ ଚଢ଼ି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଗୃହ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନୁଜାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସଦେହାନ୍ସ୍ଵର୍ଗମଣ୍ଡଲେ
ସେଠାକୁ ଦେହସହିତ ପହଞ୍ଚିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖି,
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏହା ଜାଣି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଭବାନୀ ସହିତ ଶଙ୍କର ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୈଵସ୍ଵତସୁତୋ ମହାନ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ବୈବସ୍ବତ ପୁଅ ଆସିଲେ।
ନଗ୍ନଭୂତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସଂମୀଲ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ନିଜକୁ ନଗ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରି ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ଖଣ୍ଡେ ସଦା ନାର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଚ ମାଂ ଵିନା
ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି ସବୁବେଳେ ନାରୀମାନେ ରହିବେ।
ଇଲା ବଭୂଵ ନୃପତେ କନ୍ଯା ଜନମନୋହରା
ହେ ରାଜନ, ଇଳା ଜନ୍ମରୁ ମନୋହର ଏକ କନ୍ୟା ହେଲେ।
ଇଲାସମାଧିଭୂତାଯାଃ ସପ୍ତଵିଂଶଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ବୁଧଂ ଦେଵଂ ପତିଂ କୃତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଵଂଶମଜୀଜନତ୍
ଇଳା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସତାଇଶ ଓ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବୁଧ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଧିପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯଦେଲାଵୃତମାଗତଃ
ଅୟୋଧ୍ୟାର ମହାନ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଇଳାବୃତକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରାପ୍ତ ଇଲୋ ଵିପ୍ରସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ 3.4.17.
ତାହାପରେ ଋଷି ଇଲୋ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଵାଗୁଵା ଚାଶରୀରିଣୀ
ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।
ଅନିଲୋ ନାମ ତତ୍ରୈଵ ଵିଖ୍ଯାତୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଵୈ
ସେଠାରେ 'ଅନିଳ' ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵାଛିତ୍ତ୍ଵା ଶିରୋ ରମ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ଜାତଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁଣ୍ଡକୁ ବାରମ୍ବାର କାଟି ଏବଂ ଯୋଡ଼ି, ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରାହ ତ୍ଵମୂନପଂଚା ଶଦ୍ଵିଭେଦାଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯସି
ସେ ଶବ୍ଦ କହିଲା, 'ତୁମେ ଏହାର ପାଞ୍ଚ ଓ ଛଅ ପ୍ରକାର ବିଭାଗ ତିଆରି କରିବ।'
ଯଥା କୁବେରୋ ଭଗଵାନ୍ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ଵରୁଣପ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଭଗବାନ କୁବେର, ଛବିଶି ଵରୁଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ତସ୍ମିନ୍ଦିତିକୁକ୍ଷୌ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଏହି ଉକ୍ତି ହେବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ।
ଧାନ୍ଯପାଲସ୍ଯ ଵୈ ଗେହେ ମୃଲଗଂଡାନ୍ତଜଃ ସୁତଃ
ଧାନର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଘରେ, ମୃଳଗଙ୍କ ଗାଳରୁ ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଲିକୋ ନାମ ଵୈ ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ସମାଗତଃ
ସେଠାରେ, 'ଅଲିକ' ନାମକ ଜଣେ ବିଦେଶୀ ଆସିଲେ।
ଅନପତ୍ଯୋ ଵସ୍ତ୍ରକାରୀ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ବନ୍ଧ୍ୟା ଓ ବସ୍ତ୍ର ବନାଇଥିବା, ପୁଅ ପାଇଁ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।