ଊଷୁସ୍ତତ୍ର ଵ୍ରତାଚାରେ ମାଧଵେ କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଲଭେ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ମାଧବଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତ ଓ ଆଚାର ପାଳନ କଲେ।
ଋତୁକାଲୋଦ୍ଭଵୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଧୂପୈର୍ଦୀପୈର୍ଵିଧାନତଃ
ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ।
କଂଦମୂଲଫଲାହାରା ଜୀଵହିଂସାଵିଵର୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଲେ ନାହିଁ।
ଦଦୌ ତେଭ୍ଯୋ ଵରଂ ରମ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ସମାହିତାଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
କାଲଜ୍ଞତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵାଯ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞତ୍ଵଂ ନୃପାଯ ଚ
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମୟର ଜ୍ଞାନ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯାସ୍ତଦା ତେ ଵୈ ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
କାମ୍ୟ ସାଧନ କରି ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶ୍ଯାମାଂଗଂ ସାତ୍ଯକେରଂଶଂ ସୁଷୁଵେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍
ସେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଶ୍ୟାମ ଅଙ୍ଗ ଓ ସାତ୍ୟକିଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଆଷାଢେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ହଯଵାହନଃ
ଆଷାଢ଼ ମାସ ଆସିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ଅଶ୍ୱାରୂଢ଼ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ନଗରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଣନିଷେଵିତାମ୍ 3.3.11.
ସେ ସୁନ୍ଦର ନଗରୀକୁ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକେ ପରିଚାଳିତ ଦେଖିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଦେଵତାଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁନା ଦାନ କଲେ।
ନତ୍ଵା ସ ମାତୁଲଂ ଧୀମାଂସ୍ତଥାନ୍ଯାଁଶ୍ଚ ସଭାସଦଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ମାମା ଓ ଅନ୍ୟ ସଭ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତଦା ନୃପାଜ୍ଞଯା ଶୂରା ବଂଧନାଯ ସମୁଦ୍ଯତାଃ
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବୀରମାନେ ବନ୍ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ମୋହିତଂ ତଂ ନୃପଂ କୃତ୍ଵା ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧିର୍ମହୀପତିଃ
ଦୁଷ୍ଟ ମନର ରାଜା ତାକୁ ମୋହିତ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରୋ ବୋଧିତୋ ଦେଵମାଯଯା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବୀରଟି ଦେବୀ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ସଚେତନ ହେଲେ।
ହତ୍ଵା ପଂଚଶତଂ ଶୂରୋ ହଯାରୂଢୋ ମହାବଲୀ ।। ଉର୍ଵୀଯାଂ ନଗରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲପାନେ ମନୋ ଦଧୌ
ପଞ୍ଚଶେ ଶତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରି, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା ସେ ଶୂର ବୀର, ପୃଥିବୀର ଏକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ପାଣି ପିବିବାକୁ ମନେ ଭାବିଲେ।
କୂପେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁଭା ନାର୍ଯୋ ଘଟପୂର୍ତିକରୀସ୍ତଦା
ସେଠାରେ, କୁଆଁ ପାଖରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ କିଛି ଶୁଭ୍ର ନାରୀମାନେ ଘଡ଼ାରେ ପାଣି ଭରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଃ ସୁଂଦରଂ ରୂପଂ ମୋହନାଯୋପଚକ୍ରିରେ
ସେମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରିଲେ।
ଵନଂ ଗତ୍ଵା ରିପୁଂ ଜିତ୍ଵା ବଦ୍ଧ୍ଵା ତମୁଭଯଂ ବଲୀ
ବନକୁ ଯାଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ପ୍ରବଳ ବୀର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କରୁଣଂ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵନଗରଂ ଯଯୌ 3.3.11.
ସେଇ କଷ୍ଟଦାୟକ କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ରାଜା ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଧନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଧନ ଦେଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୈକାଦଶଦାବ୍ଦେ ତୁ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦେ
ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ, ଯୁଦ୍ଧର ଉନ୍ମାଦ ଚଳିଥିଲା।
ବଲିଂ ଯଥୋଚିତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଗିନ୍ଯୈ ଭଯକାତରଃ
ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ।
ଅଗମା ଭଗିନୀ ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭ୍ରାତରମାତୁରମ୍
ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଭାଇଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଅଦ୍ଯାହଂ ସ୍ଵବଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହାଵତୀମ୍
ଆଜି ମୁଁ ନିଜ ସେନା ସହିତ ସେଇ ବଡ଼ ସହରକୁ ଯିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଧୁଂଧୁକାରଂ ଚ ସମାହୂଯ ମହାବଲମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧୁଂଧୁକାରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
କେଚିଚ୍ଛୂରା ହଯାରୂଢା ଉଷ୍ଟ୍ରାରୂଢା ମହାବଲାଃ
କିଛି ବୀର ଘୋଡ଼ା ଓ ଉଠ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତୁ କାଲଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାଗମନଂ ରିପୋଃ
କିନ୍ତୁ ସମୟ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଦେବସିଂହ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆସିବା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ରାଜା ଵିହ୍ଵଲୋଽଭୂଦ୍ଭଯାତୁରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଦ୍ଯାହଂ ଚ ମହୀରାଜଂ ଧୁଂଧୁକାରଂ ସସୈନ୍ଯକମ୍ 3.3.11.
ଆଜି ମୁଁ ଧୁଂଧୁକାର ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସେନାପତିରଭୂନ୍ମୁନେ
ଏଭଳି କହି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ସେନାପତି ହେଲେ, ମୁନି।