ପରାଜିତେ ମଲ୍ଲବଲେ ଖଡ୍ଗହସ୍ତୋ ମହୀପତିଃ
ମଲ୍ଲବଳ ପରାଜିତ ହେଲାପରେ, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ନେଇ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତମୀଦୃଶଂ ଭୂପଂ ଵାରଯାମାସ ଭୂପତିଃ
ସେ ରାଜାକୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଭୂପତି ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ।
ନଵାବ୍ଦାଂଗେ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ଚାହ୍ଲାଦାଦ୍ଯାଃ କୁମାରକାଃ
ନବମ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣବଂଶର ଆନନ୍ଦିତ କୁମାରମାନେ—
ନମସ୍ତେ ତାତ ଭୂପାଗ୍ର୍ଯ ସର୍ଵାନଂଦପ୍ରଦାଯକ
ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀପତିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ତେଭ୍ଯୋ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ହରିଣୀଗର୍ଭସଂଭଵାନ୍ ତ୍ଵନ୍ମୁଖେନ ଶ୍ରୁତଂ ସୂତ ହରିଣୀ ଵଡଵା ଯଥା
ଖୁସିରେ, ସେ ହରିଣୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ମୁଁ କହିଥିବା ପରି, ହରିଣୀ ଯେପରି ଅଶ୍ୱୀନୀକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା।
ଭୀଷ୍ମସିଂହାଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶକ୍ରାଦ୍ଦେଵେଶତୋ ମୁନେ
ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଠାରୁ ଆସିଥିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଦିଵ୍ଯାଂଗା ଭୂଷଣାପନ୍ନା ନଭସ୍ସଲିଲଗାମିନଃ ସୂତ ଉଵାଚ 3.3.10.
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ଚଳିଥିଲେ।
ସେଵନଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯୈଵ କୃତଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକମ୍
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସେବା କଲେ।
ପ୍ରାହ ଦେଵ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଯଦି ଦେଯୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ; ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ କୌଣସି ବର ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି—'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରଵିଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ପପିହକମ୍
ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ସେଠାରେ ନିଜେ ତାକୁ ପପିହା ପକ୍ଷୀ ଦେଲେ।
ଅତଃ ପପୀହକୋ ନାମ ଲୋକପାଲନକର୍ମଵାନ୍
ଏହିପରି, 'ପପିହା' ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ।
ବୁଭୁଜେ ସ୍ମରଵେଗେନ ତସ୍ଯାଂ ଜାତାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
କାମବେଗରେ ଅନୁଭୂତି ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତଦା ଜାତୌ ହରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ମେଘପୁଷ୍ପବଲାହକୌ
ତାପରେ, ହରିଣୀଠାରୁ ମେଘ, ପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାଂଗାସ୍ତେ ହି ଚତ୍ଵାରଃ ପୂର୍ଵଂ ଜାତା ମହାବଲାଃ
ସେମାନେ ଚାରିଜଣ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଶୃଣୁ ତତ୍ର କଥାଂ ଶୁଭାମ୍
ଏହିପରି ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ସେଠାର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣ।
ଦେଵସିଂହାଯ ବଲିନେ ଦଦୌ ଚାଶ୍ଵଂ ମନୋରଥମ୍ 3.3.10.
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଘୋଡ଼ା ଦିଆଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦାଯ ପୁତ୍ରାଯ ପ୍ରଦଦୌ ହରିନାଗରମ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ହରିଣାଗର ଦିଆଗଲା।
ହରିଣୀଂ ଵଡଵାଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ବଲଖାନିଃ ସମାରୁହତ୍
ବଳଖାନି ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦେନୈଵ ଶାର୍ଦୂଲୋ ହତଃ ପ୍ରାଣିଭଯଂକରଃ
ଆନନ୍ଦରେ, ସେଇ ବଘ ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦେନ ହରିଣୋ ହତସ୍ତତ୍ର ମହାଵନେ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ହରିଣ ମାରାଗଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଶାରଦା ଚ ଶୁଭାନନା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା ଦେବୀ ଶାରଦା—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ମୋହିତାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵୈଃ ସ୍ଵୈର୍ବାଣୈରତାଡଯନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ମୋହିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ନିଜ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଆହ୍ଲାଦାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତେ ଶୂରା ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚ ବଭୂଵିରେ
ଆନନ୍ଦ ଆଦି ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ତଦା ଚ ପୀଡିତା ଦେଵୀ ଭଯଭୀତା ଯଯୌ ଵନମ୍
ତାପରେ, ଦେବୀ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵନାଂତରଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦେଵୀ ଧୃତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ
ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଯଦା ତେ ଚ ଭଯଂ ଭୂଯାତ୍ତଦା ତ୍ଵଂ ମାଂ ସଦା ସ୍ମର 3.3.10.
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭୟରେ ପଡ଼ିବ, ସେତେବେଳେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ହିତା ଦେଵୀ ଶାରଦା ସର୍ଵମଂଗଲା
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଦେବୀ ଶାରଦା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତଦା ପରାକ୍ରମଂ ତେଷାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜା ସୁଖୋଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ।
ଵସଂତସମଯେ ରମ୍ଯେ ଯଯୁସ୍ତେ ପ୍ରମଦାଵନମ୍
ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଧୁର ସମୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।