ପଂଡିତାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ମୁହୂର୍ତଂ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ମୁଦା
ସେ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ଡାକି, ଖୁସିରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ଲକ୍ଷଣଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ମହୀରାଜମନୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଚିହ୍ନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯୋଽଯଂ ଦେଶରାଜସୁତୋଽଵରଃ
ଏହି ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣବଂଶ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରଃ ପୂର୍ଵେ ବର୍ହିଷ୍ମତୀଂ ପ୍ରତି
ଏହା ଶୁଣି, ଶୂର ଲକ୍ଷଣ ପୂର୍ବବତ୍ ବର୍ହିଷ୍ମତୀକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଉତ୍ତରେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଂ ସ୍ଵକୀଯଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମାଦଧତ୍
ସେ ଉତ୍ତର ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ନାଗୋତ୍ସଵେ ଚ ଭୂପାଲ ପଂଚମ୍ଯାଂ ଚ ନଭସ୍ସିତେ
ହେ ରାଜା, ନାଗଉତ୍ସବ ଓ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଵାକ୍ଛରେଣ ପ୍ରପୀଡିତଃ। ଅଭଯଂ ଭୁଜଯୋଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସୋଽଯୁଧଦ୍ବଲୀ
ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣବଂଶୀ କଠୋର କଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ହାତରେ ନିରାପତ୍ତା ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ରଣଂ କୃତ୍ଵା ଭୂମିମଧ୍ଯେ ତମକ୍ଷିପତ୍ 3.3.10.
କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ତାକୁ ପକେଇଦେଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ସ୍ଵସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଖଡ୍ଗହସ୍ତୋ ମହୀପତିଃ
ନିଜ ପୁଅ ଅଚେତନ ହେବାକୁ ଜାଣି, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ନେଇ—
ରୁଷାଵିଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
କୃଷ୍ଣବଂଶୀ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ପରାଜିତେ ମଲ୍ଲବଲେ ଖଡ୍ଗହସ୍ତୋ ମହୀପତିଃ
ମଲ୍ଲବଳ ପରାଜିତ ହେଲାପରେ, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ନେଇ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତମୀଦୃଶଂ ଭୂପଂ ଵାରଯାମାସ ଭୂପତିଃ
ସେ ରାଜାକୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଭୂପତି ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ।
ନଵାବ୍ଦାଂଗେ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ଚାହ୍ଲାଦାଦ୍ଯାଃ କୁମାରକାଃ
ନବମ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣବଂଶର ଆନନ୍ଦିତ କୁମାରମାନେ—
ନମସ୍ତେ ତାତ ଭୂପାଗ୍ର୍ଯ ସର୍ଵାନଂଦପ୍ରଦାଯକ
ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀପତିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ତେଭ୍ଯୋ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ହରିଣୀଗର୍ଭସଂଭଵାନ୍ ତ୍ଵନ୍ମୁଖେନ ଶ୍ରୁତଂ ସୂତ ହରିଣୀ ଵଡଵା ଯଥା
ଖୁସିରେ, ସେ ହରିଣୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ମୁଁ କହିଥିବା ପରି, ହରିଣୀ ଯେପରି ଅଶ୍ୱୀନୀକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା।
ଭୀଷ୍ମସିଂହାଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶକ୍ରାଦ୍ଦେଵେଶତୋ ମୁନେ
ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଠାରୁ ଆସିଥିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଦିଵ୍ଯାଂଗା ଭୂଷଣାପନ୍ନା ନଭସ୍ସଲିଲଗାମିନଃ ସୂତ ଉଵାଚ 3.3.10.
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ଚଳିଥିଲେ।
ସେଵନଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯୈଵ କୃତଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକମ୍
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସେବା କଲେ।
ପ୍ରାହ ଦେଵ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଯଦି ଦେଯୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ; ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ କୌଣସି ବର ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି—'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରଵିଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ପପିହକମ୍
ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ସେଠାରେ ନିଜେ ତାକୁ ପପିହା ପକ୍ଷୀ ଦେଲେ।
ଅତଃ ପପୀହକୋ ନାମ ଲୋକପାଲନକର୍ମଵାନ୍
ଏହିପରି, 'ପପିହା' ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ।
ବୁଭୁଜେ ସ୍ମରଵେଗେନ ତସ୍ଯାଂ ଜାତାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
କାମବେଗରେ ଅନୁଭୂତି ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତଦା ଜାତୌ ହରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ମେଘପୁଷ୍ପବଲାହକୌ
ତାପରେ, ହରିଣୀଠାରୁ ମେଘ, ପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାଂଗାସ୍ତେ ହି ଚତ୍ଵାରଃ ପୂର୍ଵଂ ଜାତା ମହାବଲାଃ
ସେମାନେ ଚାରିଜଣ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଶୃଣୁ ତତ୍ର କଥାଂ ଶୁଭାମ୍
ଏହିପରି ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ସେଠାର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣ।
ଦେଵସିଂହାଯ ବଲିନେ ଦଦୌ ଚାଶ୍ଵଂ ମନୋରଥମ୍ 3.3.10.
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଘୋଡ଼ା ଦିଆଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦାଯ ପୁତ୍ରାଯ ପ୍ରଦଦୌ ହରିନାଗରମ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ହରିଣାଗର ଦିଆଗଲା।
ହରିଣୀଂ ଵଡଵାଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ବଲଖାନିଃ ସମାରୁହତ୍
ବଳଖାନି ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦେନୈଵ ଶାର୍ଦୂଲୋ ହତଃ ପ୍ରାଣିଭଯଂକରଃ
ଆନନ୍ଦରେ, ସେଇ ବଘ ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।