ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵାପି ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ବଭୂଵ ହ
ସେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।
କରାର୍ଥଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ମହାଵତୀମ୍
ସେ ଜୟ ପାଇଁ ନିଜ ସେନାକୁ ଏବଂ ବଡ଼ ସହରକୁ ପଠାଇଲେ।
ଊଚୁଃ ପରିମଲଂ ଭୂପଂ ଶୃଣୁ ଚଂଦ୍ରକୁଲୋଦ୍ଭଵ
ସେମାନେ ପରିମଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ସନ୍ତାନ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।"
ଷଡଂଶଂ କରମାଦାଯାସ୍ମଦ୍ରାଜାଯ ଦଦଂତି ଵୈ
ସେମାନେ ଆମ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଛଅ ଅଂଶ କର ନେଇଥାନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଚେଦ୍ରାଜ୍ଞେ ତସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାତ୍କରଂ ନ ହି
ଆଜିଠାରୁ ଯଦି କେହି ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କର ଦେଇଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ନାହିଁ।
ଯେ ଭୂପା ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ଯ ପକ୍ଷଗାସ୍ତେ ହି ତଦ୍ଭଯାତ୍
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପକ୍ଷକୁ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଏହିପରି କରିଛନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତସ୍ମୈ ରାଜ୍ଞେ ମହାତ୍ମନେ
ଏହା ଶୁଣି ସେଇ ରାଜା ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଦଶଲକ୍ଷମିତଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତେ ସମାଯଯୁଃ
ଦଶ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ନେଇ ସେମାନେ ସମେତ ଆସିଲେ।
ତଦା ତେ ଲକ୍ଷଶୂରାଶ୍ଚ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜମୁପାଯଯୁଃ 3.3.10.
ତାପରେ ସେ ଲକ୍ଷ ଶୂରବୀର କାନ୍ୟକୁବ୍ଜକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୃଥ୍ଵୀରାଜୋ ମହାରାଜୋ ଦଂଡଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ ସମିଚ୍ଛତି
ପୃଥ୍ୱୀରାଜ ମହାରାଜା ଆପଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଚାହାଁନ୍ତି।
ମଦ୍ଦେଶେ ମଂଡଲୀକାଶ୍ଚ ବହଵଃ ସଂତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ମୋ ଦେଶରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବହୁତ ମଣ୍ଡଳପତି ଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ତାନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ ଚ ସମାଦଧତ୍
ଏହିପରି କହି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଉପରେ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମହଦ୍ଭଯମୁପାଗମତ୍
ମହାରାଜା ଏହା ଶୁଣି ବଡ଼ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ନାନାମଲ୍ଲାଃ ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞୈଵ ସତ୍କୃତାଃ
ବିଭିନ୍ନ ପହଳବାନମାନେ ଆସିଲେ, ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଉର୍ଵୀଯାଧିପତେଃ ପୁତ୍ରଃ ଷୋଡଶାବ୍ଦଵଯା ବଲୀ
ଭୂମିର ଅଧିପତିଙ୍କ ପୁଅ, ଛଉଦଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ପିତୃଷ୍ଵସୃପତିଂ ଭୂପଂ ନତ୍ଵା ନାମ୍ନାଽଭଯୋ ବଲୀ
ସେ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଭୟ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ, ଶିର ନମାଇଲେ।
ଉଵାଚ ଶ୍ଯାଲଜଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ଭଵାନ୍ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ତାଙ୍କ ଶ୍ୟାଳପୁଅଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
କ୍ଵ ଭଵାନ୍ଵଜ୍ରସଦୃଶଃ କ୍ଵ ସୁତୋଽଯଂ ସୁକୋମଲଃ 3.3.10.
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବଜ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ପୁଅ କିଏ, ଏତେ କମଳ ଓ ନରମ କାହିଁକି?
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଃ ସ୍ଯାଲୋ ମହୀପତିରିତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା, ତାଙ୍କ ଶ୍ୟାଳ, ଭୂମିର ଅଧିପତି ଭାବେ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଭୂପ ଯଥା ଜ୍ଞାତୋ ମଯା ଶିଶୁଃ
ଭୂପତି, ଏହି ପିଲା ବିଷୟରେ ମୁଁ କିପରି ଜାଣିଲି, ସେ କାରଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପଂଡିତାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ମୁହୂର୍ତଂ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ମୁଦା
ସେ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ଡାକି, ଖୁସିରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ଲକ୍ଷଣଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ମହୀରାଜମନୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଚିହ୍ନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯୋଽଯଂ ଦେଶରାଜସୁତୋଽଵରଃ
ଏହି ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣବଂଶ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରଃ ପୂର୍ଵେ ବର୍ହିଷ୍ମତୀଂ ପ୍ରତି
ଏହା ଶୁଣି, ଶୂର ଲକ୍ଷଣ ପୂର୍ବବତ୍ ବର୍ହିଷ୍ମତୀକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଉତ୍ତରେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଂ ସ୍ଵକୀଯଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମାଦଧତ୍
ସେ ଉତ୍ତର ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ନାଗୋତ୍ସଵେ ଚ ଭୂପାଲ ପଂଚମ୍ଯାଂ ଚ ନଭସ୍ସିତେ
ହେ ରାଜା, ନାଗଉତ୍ସବ ଓ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଵାକ୍ଛରେଣ ପ୍ରପୀଡିତଃ। ଅଭଯଂ ଭୁଜଯୋଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସୋଽଯୁଧଦ୍ବଲୀ
ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣବଂଶୀ କଠୋର କଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ହାତରେ ନିରାପତ୍ତା ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ରଣଂ କୃତ୍ଵା ଭୂମିମଧ୍ଯେ ତମକ୍ଷିପତ୍ 3.3.10.
କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ତାକୁ ପକେଇଦେଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ସ୍ଵସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଖଡ୍ଗହସ୍ତୋ ମହୀପତିଃ
ନିଜ ପୁଅ ଅଚେତନ ହେବାକୁ ଜାଣି, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ନେଇ—
ରୁଷାଵିଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
କୃଷ୍ଣବଂଶୀ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।