ଊଷତୁସ୍ତତ୍ର ତୌ ଵୀରୌ ରାଜମାନ୍ଯୌ ମହାବଲୌ 3.3.9.
ସେଠାରେ, ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ରାଜାଙ୍କ ଆଦର ପାଇ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଗୌରାଂଗଂ କମଲାକ୍ଷଂ ଚ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା
ଫୁଲ ରଙ୍ଗର ଚାମ ଓ ପଦ୍ମ ନୟନ ଥିବା, ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ଜଣେ।
ଶଂଖଶବ୍ଦଂ ଚକାରୋଚ୍ଚୈର୍ଜଯଶବ୍ଦଂ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଜୟ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ଆଯାତା ବହଵୋ ଵିପ୍ରା ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପରାଯଣାଃ
ବହୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ଆସିଲେ।
ରାମାଂଶଂ ତଂ ଶିଶୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଶିଶୁଟିଏ ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣି, ମଧୁର ଓ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିଲା।
ସଂଜାତଃ କୃତ୍ତିକାଭେ ଚ ପିତୃଵଂଶଯଶସ୍କରଃ
ସେ କୃତ୍ତିକା ତାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ପିତୃବଂଶର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଢ଼ାଇଲେ।
ମାସାନ୍ତେ ଚ ସୁତେ ଜାତେ ବ୍ରାହ୍ମୀ ପୁତ୍ରମଜୀଜନତ୍
ମାସ ଶେଷରେ, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତଦା ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲଂ ଶୁଭାନନମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ଶିଶୁକୁ ଦେଖି,
ତୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଶ୍ଚ କୃତୋ ନାମ୍ନା ବଲଖାନିର୍ମହାବଲଃ
ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ 'ବଳଖାନିନ' ବୋଲି ନାମ ରଖିଲେ, କାରଣ ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଚାମୁଣ୍ଡୋ ଦେଵକିସୁତୋ ନିଜଵଂଶଭଯଂକରଃ ନ ତତ୍ଯାଜ ସୁତଂ ରାଜା ବାଲତ୍ଵେଽପି ଦଯାପରଃ ।। 3.3.9.
ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ଚାମୁଣ୍ଡ, ନିଜ ଜାତି ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ଦୟାରୁ ଓ ଶିଶୁ ଥିଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଵର୍ଷାଂତେ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ବଲଖାନୌ ସୁତେ ଶୁଭେ
ସେଇ ଶୁଭ ପୁଅ ବଳଖାନିନଙ୍କର ତିନି ବର୍ଷ କଟିଗଲାପରେ,
ଵତ୍ସରାଜୋ ଯଯୌ ଦେଶେ ଗୁର୍ଜରେ ଚ ମଦାଲସାମ୍। ସ ସୁତାଂ ଚ ସମାଦାଯ ଦିନେ ତସ୍ମିନ୍ସମାଗତଃ
ବତ୍ସରାଜ ଗୁର୍ଜର ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଝିଅ ମଦାଳସାକୁ ନେଇ, ସେ ଦିନ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତେ ତସ୍ମିନ୍ଵତ୍ସରାଜେ ଜମ୍ବୁକଃ ସ୍ଵବଲୈର୍ଵୃତଃ
ବତ୍ସରାଜ ଆସିଥିବାବେଳେ, ଜମ୍ବୁକ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଘେରି ରହିଲେ।
ରୁରୋଧ ନଗରୀଂ ସର୍ଵାଂ ରାଜ୍ଞଃ ପରିମଲସ୍ଯ ଵୈ
ସେ ରାଜା ପରିମଳଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗରକୁ ଘେରାଉ କରିଦେଲେ।
ମାହିଷ୍ମତୈଃ ସପ୍ତଲକ୍ଷୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯୁଦ୍ଧମଭୂନ୍ମହତ୍
ମାହିଷ୍ମତ ଲୋକଙ୍କ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ଶିଵସ୍ଯ ଵରଦାନେନ ଭ୍ରାତ୍ରୋର୍ଜାତଃ ପରାଜଯଃ
ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେଇ ଭାଇମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଵେଶ୍ଯାଂ ଲକ୍ଷାରତିଂ ତସ୍ଯ ତଂ ହତଂ ତଦ୍ଗଜଂ ତଥା
ସେ ଲକ୍ଷାରତି ନାମକ ବେଶ୍ୟାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ହାତୀକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ନଗରୀଂ ସର୍ଵାଂ ଭସ୍ମଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସମସ୍ତ ନଗରକୁ ଦଳି ଏବଂ ଭସ୍ମ କରି, ସେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗେଷୁ ଯାନି ରତ୍ନାନି ତାନି ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଦା ଯଯୌ
କିଲ୍ଲାରେ ଥିବା ରତ୍ନମାନେ ନେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ସପ୍ତମାସ୍ଯଂ ହି ଚାଦଧାଦ୍ଦୈଵତପ୍ରିଯା 3.3.9.
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ ଥିବା ଦେବୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସପ୍ତମାଂଶକୁ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଧରିଲେ।
କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରଂ ସମାଗମ୍ଯ କାଲିଂଦ୍ଯାଂ ତମପାତଯତ୍
କଳ୍ପକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ତାଙ୍କୁ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସାମନ୍ତୋ ନାମ ତଂ ଗୃହ୍ଯ ଶ୍ଵଶୁରାଲଯମାଯଯୌ
ସାମନ୍ତ ନାମକ ଜଣେ, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଭାଦ୍ରକୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀସୌମ୍ଯେ ବ୍ରାହ୍ମନକ୍ଷତ୍ରସଂଯୁତେ
ଭାଦ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ଶୁଭ ଦିନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ର ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ ଥିଲା।
ଶ୍ଯାମାଂଗଃ ସ ଚ ପଦ୍ମାକ୍ଷ ଇଂଦ୍ରନୀଲମଣିଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ପଦ୍ମ ଦଳ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଥିଲେ।
ଵିସ୍ମିତା ଜନନୀ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲଂ ତମଦ୍ଭୁତମ୍
ସେଠାରେ ମାଆ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଉଦଯଃ କିମହୋ ଜାତୋ ଦେଵାନାଂ ସୂର୍ଯରୂପକଃ
ଏହି ଉଦୟ କ'ଣ, କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଛି—ଦେବତାମାନଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ରୂପ ଦେଖାଯାଉଛି?
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଭୂତଲେ ଜାତଃ ସର୍ଵାନନ୍ଦପ୍ରଦାଯକଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାକାଶଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ପରଂ ହର୍ଷ ମାଯଯୁଃ
ଆକାଶରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ଯାମାଂଗଂ ସୁନ୍ଦରଂ ବାଲଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତମ୍
ଶିଶୁଟି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ।
ତଦା ତୁ ନଗରୀ ସର୍ଵା ହର୍ଷଭୂତା ବଭୂଵ ହ 3.3.9.
ତାପରେ ସମଗ୍ର ନଗରୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲା।