କରୀନରୀ ସୁଲଲିତସ୍ତେଷାଂ ନାମାନି ଵୈ କ୍ରମାତ୍
କରୀନ ଓ ସୁଲଲିତ—ଏହି ଦୁଇଟି ନାମ ଥିଲା, ଏକ ପରେ ଏକ।
ସ ଵୈ ପୁତ୍ରାଜ୍ଞଯା ଶୂରସ୍ତାଲନୋ ରାକ୍ଷସପ୍ରିଯଃ
ପୁଅମାନେର ଆଜ୍ଞାରେ, ବୀର ତାଳନାଦ, ଯିଏ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରିୟ, ସେ...
ତଥା ଵସୁମତଃ ପୁତ୍ରୌ ଭୂପତୀଦେଶଵତ୍ସଜୌ
ଏହିପରି, ବସୁମତଙ୍କର ଦୁଇପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ଓ ଦେଶର ଶାସକ ଭଳି ଥିଲେ,
ସିଂହିନୀନାମ ଵଡଵାଂ ଯା ତୁ ଦତ୍ତା ଭଯାନକା
ସିଂହିନୀ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପଂଚଶବ୍ଦଂ ମହାନାଗମିନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଂ ମନୋରମମ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଧ୍ୱନି ଥିବା, ମନୋହର ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ, ଯାହାର ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତ।
ହଯଂ ପପୀହକଂ ନାମ ସୂର୍ଯଦତ୍ତଂ ନରସ୍ଵରମ୍
ପପୀହକ ନାମକ ଏକ ଘୋଡ଼ା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ମଣିଷ ଭଳି ସ୍ୱର ଥିଲା।
ତ୍ରଯଃ ଶୂରାଃ ସମାଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ତେ ମହାଵତୀମ୍
ଏହି ତିନିଜଣ ଶୂରବୀର ଏକଠି ହୋଇ, ସେଇ ବଡ଼ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସେନା ଷଷ୍ଟିସହସ୍ରଂ ତତ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵାମୀ ସ ତାଲନଃ 3.3.7.
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଷଠି ହଜାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ତାଳନ।
ତୈର୍ଵୀରୈ ରକ୍ଷିତୋ ରାଜା କୃତକୃତ୍ଯତ୍ଵମାଗତଃ
ଏହି ବୀରମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ।
କାଲିଯେନ ଯୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନର୍ମଦାଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭେ
କାଳିୟଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମାନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୈଃ ପୂଜଯାମାସ ଦେଵଦେଵଂ ପିନାକିନମ୍
ସେ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଦେବଦେବ ଓ ପିଣାକୀନ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ତେଽଭୀଷ୍ଟଂ ଭୂପ ଆହ କୃତାଂଜଲିଃ
“ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର,” ବୋଲି ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଭଵତ୍
“ଏହିପରି ହେଉ,” ବୋଲି ମହାଦେବ ସେଠାରେ ଏକାଥରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ମୋହନଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନାଂ ପିତୁରଂତିକମାଯଯୌ
ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୋହନନ୍ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଗମିଷ୍ଯାମି ବଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଂଗାଂ ଶୁଦ୍ଧଜଲାଂ ଶୁଭାମ୍
“ମୁଁ ମୋର ସେନା ସହିତ ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ଶୁଭ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବି।”
ଭଗିନୀଂ ପ୍ରାହ ବଲଵାନ୍ଵିଜଯୈଷିଣି ଶୋଭନେ
ସେ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ସାହ ଗ୍ରୈଵେଯକଂ ହାରଂ ମଣିମୁକ୍ତାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଗଳାରେ ମଣି ଓ ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଗ୍ରୈବେୟକ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କାଲିଯୋ ଲକ୍ଷତୁରଗୈଃ ସଂଯୁତସ୍ତ୍ଵରିତୋଽଗମତ୍
କାଳିୟ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଜଯଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀଂ ଯଯୌ 3.3.8.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ମହାହାରୌ ନ ପ୍ରାପ୍ତୋ ବହୁମୂଲ୍ଯକଃ
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ବହୁମୂଲ୍ୟ ମହାହାର ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଯଯୌ ମହାଵତୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିବଦତ୍ତ ସୁନ୍ଦର ମହାବତୀ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ରୁଦ୍ରଂ କପର୍ଦିନଂ ଶଂଭୁଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ସେ ଜଟାଧାରୀ ଶମ୍ଭୁ, ଶରଣଦାତା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପୁରାଦ୍ବହିର୍ଯାତସ୍ତ୍ରିଭିଃ ଶୂରୈଃ ସୁରକ୍ଷିତଃ
ସେ ତିନିଜଣ ଶୂରବୀରଙ୍କ ସହିତ ସହରରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ।
ହଯାଃ ଷୋଡଶସାହସ୍ରା ଵତ୍ସରାଜସ୍ତୁ ତତ୍ପତିଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ବତ୍ସରାଜଙ୍କ ପାଖରେ ଷୋଳ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଥିଲା।
ପ୍ରନଷ୍ଟୋ ମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ତେଷାଂ ଵୀରଵରକ୍ଷଯମ୍ ।।୭ ଅହୋରାତ୍ରପ୍ରମାଣେନ ମହଦ୍ଘୋରମଵର୍ତତ
ସେମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ମୂଳ କାରଣ ହରାଇଗଲା, ବହୁତ ବୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ; ଏକ ଦିନ ଏବଂ ଏକ ରାତି ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ତେ ହତ୍ଵା ଶାତ୍ରଵୀଂ ସେନାଂ ଚକ୍ରୁର୍ଜଯରଵାନ୍ମୁହୁଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରି, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ବିଜୟ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵତୋ ଵିପ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍କାଲିଯୋ ନୃପଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା କାଳିୟା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ।
ହୃଦି କୃତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ମୋହନଂ ବାଣମାଦଧତ୍
ମହାଦେବଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ମୋହନ କୁଶଳ ବାଣ ଧରିଲେ।
ଶେଷାସ୍ତେ ଶତ୍ରଵଃ ସର୍ଵେ ରିପୁଘାତାଯ ସଂଯଯୁଃ 3.3.8.
ଅବଶିଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଏକଠା ହୋଇ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଆଗେଲେ।
ଭୀଷ୍ମସିଂହସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୋଧଯାମାସ ସୈନିକାନ୍
ଭୀଷ୍ମସିଂହ ଏହା ଦେଖି ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।