ତଦା ତୁ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଭଗଵନ୍ତମୁଷାପତିମ୍
ତାପରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ, ଉଷାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ରାଂତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗନ୍ନାଥ ଉଷାପତିଃ
ଅର୍ଧ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଉଷାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ନତ୍ଵୋଵାଚ ଵିନମ୍ରଧୀଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନମ୍ର ମନେ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶକ୍ତିମୈରାଵତାଦ୍ଗଜାତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଗନ୍ନାଥ ଏୟାରାବତ ହାତୀରୁ ଶକ୍ତି ନେଲେ।
ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତୀଂ ରାଜା ଲକ୍ଷଣୋ ଗେହମାଯଯୌ
ଏୟାରାବତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ଲକ୍ଷଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରାସ୍ତାଲନାଦ୍ଯା ମଦୋତ୍କଟାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ତାଳନାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମହତୀଂ ପ୍ରୀତିଂ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯଵାସଯନ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ସେଙ୍ଗ ପ୍ରତି ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଗଢ଼ି ଉଠିଲା।
ଊଚୁସ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ଵଯଂ ଗଚ୍ଛାମହେ ପୁରୀଃ ଦତ୍ତ୍ଵାଧିକାରଂ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତଦାଽଽଯାସ୍ଯାମି ଵୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। 3.3.7.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ହେ ଭୂପତି, ଆମେ ସହରକୁ ଯାଉଛୁ; ପୁଅମାନେକୁ ଶାସନ ଦେଇ, ପୁନି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ।"
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତାଲନୋ ଵୀରୋ ଦଦୌ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ବୀର ତାଳନାଦ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ବାରାଣସୀ ସହର ଦେଇଦେଲେ।
କରୀନରୀ ସୁଲଲିତସ୍ତେଷାଂ ନାମାନି ଵୈ କ୍ରମାତ୍
କରୀନ ଓ ସୁଲଲିତ—ଏହି ଦୁଇଟି ନାମ ଥିଲା, ଏକ ପରେ ଏକ।
ସ ଵୈ ପୁତ୍ରାଜ୍ଞଯା ଶୂରସ୍ତାଲନୋ ରାକ୍ଷସପ୍ରିଯଃ
ପୁଅମାନେର ଆଜ୍ଞାରେ, ବୀର ତାଳନାଦ, ଯିଏ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରିୟ, ସେ...
ତଥା ଵସୁମତଃ ପୁତ୍ରୌ ଭୂପତୀଦେଶଵତ୍ସଜୌ
ଏହିପରି, ବସୁମତଙ୍କର ଦୁଇପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ଓ ଦେଶର ଶାସକ ଭଳି ଥିଲେ,
ସିଂହିନୀନାମ ଵଡଵାଂ ଯା ତୁ ଦତ୍ତା ଭଯାନକା
ସିଂହିନୀ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପଂଚଶବ୍ଦଂ ମହାନାଗମିନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଂ ମନୋରମମ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଧ୍ୱନି ଥିବା, ମନୋହର ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ, ଯାହାର ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତ।
ହଯଂ ପପୀହକଂ ନାମ ସୂର୍ଯଦତ୍ତଂ ନରସ୍ଵରମ୍
ପପୀହକ ନାମକ ଏକ ଘୋଡ଼ା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ମଣିଷ ଭଳି ସ୍ୱର ଥିଲା।
ତ୍ରଯଃ ଶୂରାଃ ସମାଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ତେ ମହାଵତୀମ୍
ଏହି ତିନିଜଣ ଶୂରବୀର ଏକଠି ହୋଇ, ସେଇ ବଡ଼ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସେନା ଷଷ୍ଟିସହସ୍ରଂ ତତ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵାମୀ ସ ତାଲନଃ 3.3.7.
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଷଠି ହଜାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ତାଳନ।
ତୈର୍ଵୀରୈ ରକ୍ଷିତୋ ରାଜା କୃତକୃତ୍ଯତ୍ଵମାଗତଃ
ଏହି ବୀରମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ।
କାଲିଯେନ ଯୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନର୍ମଦାଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭେ
କାଳିୟଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମାନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୈଃ ପୂଜଯାମାସ ଦେଵଦେଵଂ ପିନାକିନମ୍
ସେ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଦେବଦେବ ଓ ପିଣାକୀନ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ତେଽଭୀଷ୍ଟଂ ଭୂପ ଆହ କୃତାଂଜଲିଃ
“ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର,” ବୋଲି ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଭଵତ୍
“ଏହିପରି ହେଉ,” ବୋଲି ମହାଦେବ ସେଠାରେ ଏକାଥରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ମୋହନଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନାଂ ପିତୁରଂତିକମାଯଯୌ
ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୋହନନ୍ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଗମିଷ୍ଯାମି ବଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଂଗାଂ ଶୁଦ୍ଧଜଲାଂ ଶୁଭାମ୍
“ମୁଁ ମୋର ସେନା ସହିତ ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ଶୁଭ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବି।”
ଭଗିନୀଂ ପ୍ରାହ ବଲଵାନ୍ଵିଜଯୈଷିଣି ଶୋଭନେ
ସେ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ସାହ ଗ୍ରୈଵେଯକଂ ହାରଂ ମଣିମୁକ୍ତାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଗଳାରେ ମଣି ଓ ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଗ୍ରୈବେୟକ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କାଲିଯୋ ଲକ୍ଷତୁରଗୈଃ ସଂଯୁତସ୍ତ୍ଵରିତୋଽଗମତ୍
କାଳିୟ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଜଯଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀଂ ଯଯୌ 3.3.8.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ମହାହାରୌ ନ ପ୍ରାପ୍ତୋ ବହୁମୂଲ୍ଯକଃ
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ବହୁମୂଲ୍ୟ ମହାହାର ମିଳିଲା ନାହିଁ।