ଚକାର ପନ୍ନଗୋକ୍ତଂ ତଦ୍ଗତରୋଗୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ରାଜା ସର୍ପ କହିଥିବା ମତେ କାମ କଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ରୋଗ ସୁଠିଗଲା।
ତତୋ ଜାତଂ ସ୍ଵଯଂ ଲିଂଗମଂଗୁଷ୍ଠାଭଂ ସନାତନମ୍
ତାପରେ ନିଜେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା।
ନିଶୀଥେ ତମ ଉଦ୍ଭୂତେ ଦିକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯତ୍ଵମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ମହିମ୍ନସ୍ତଵପାଠୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ଗିରିଜାପତିମ୍
ମହିମ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି ସେ ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାହ ନୃପତିର୍ଦେଵଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵର
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ..."
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଲିଂଗରୂପତ୍ଵମାଗତଃ
ତାହାକୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି, ମହାଦେବ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦା ମଲସ୍ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗେହଂ ମହାଵତୀମ୍
ସେତେବେଳେ ମଲସ ଖୁସି ହେଇ, ବଡ଼ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଵର୍ଷାଂତେ ଜଯଚଂଦ୍ରପୁରୀଂ ଯଯୌ 3.3.7.
ସେହି ସମୟରୁ, ପ୍ରତି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ସଂକ୍ଷିତୋ ରୋଗୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ଦର୍ଶିତଂ ମୁଖମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ରୋଗ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଯଦା ମେ ଵିଘ୍ନ ଆଭୂଯାତ୍ତଦା ତ୍ଵଂ ମାଂ ସମାଚର
ମୋ ପାଖରେ କେବେ ବାଧା ଆସିଲେ, ସେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବା।
ତଦା ତୁ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଭଗଵନ୍ତମୁଷାପତିମ୍
ତାପରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ, ଉଷାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ରାଂତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗନ୍ନାଥ ଉଷାପତିଃ
ଅର୍ଧ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଉଷାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ନତ୍ଵୋଵାଚ ଵିନମ୍ରଧୀଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନମ୍ର ମନେ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶକ୍ତିମୈରାଵତାଦ୍ଗଜାତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଗନ୍ନାଥ ଏୟାରାବତ ହାତୀରୁ ଶକ୍ତି ନେଲେ।
ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତୀଂ ରାଜା ଲକ୍ଷଣୋ ଗେହମାଯଯୌ
ଏୟାରାବତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ଲକ୍ଷଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରାସ୍ତାଲନାଦ୍ଯା ମଦୋତ୍କଟାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ତାଳନାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମହତୀଂ ପ୍ରୀତିଂ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯଵାସଯନ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ସେଙ୍ଗ ପ୍ରତି ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଗଢ଼ି ଉଠିଲା।
ଊଚୁସ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ଵଯଂ ଗଚ୍ଛାମହେ ପୁରୀଃ ଦତ୍ତ୍ଵାଧିକାରଂ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତଦାଽଽଯାସ୍ଯାମି ଵୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। 3.3.7.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ହେ ଭୂପତି, ଆମେ ସହରକୁ ଯାଉଛୁ; ପୁଅମାନେକୁ ଶାସନ ଦେଇ, ପୁନି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ।"
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତାଲନୋ ଵୀରୋ ଦଦୌ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ବୀର ତାଳନାଦ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ବାରାଣସୀ ସହର ଦେଇଦେଲେ।
କରୀନରୀ ସୁଲଲିତସ୍ତେଷାଂ ନାମାନି ଵୈ କ୍ରମାତ୍
କରୀନ ଓ ସୁଲଲିତ—ଏହି ଦୁଇଟି ନାମ ଥିଲା, ଏକ ପରେ ଏକ।
ସ ଵୈ ପୁତ୍ରାଜ୍ଞଯା ଶୂରସ୍ତାଲନୋ ରାକ୍ଷସପ୍ରିଯଃ
ପୁଅମାନେର ଆଜ୍ଞାରେ, ବୀର ତାଳନାଦ, ଯିଏ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରିୟ, ସେ...
ତଥା ଵସୁମତଃ ପୁତ୍ରୌ ଭୂପତୀଦେଶଵତ୍ସଜୌ
ଏହିପରି, ବସୁମତଙ୍କର ଦୁଇପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ଓ ଦେଶର ଶାସକ ଭଳି ଥିଲେ,
ସିଂହିନୀନାମ ଵଡଵାଂ ଯା ତୁ ଦତ୍ତା ଭଯାନକା
ସିଂହିନୀ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପଂଚଶବ୍ଦଂ ମହାନାଗମିନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଂ ମନୋରମମ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଧ୍ୱନି ଥିବା, ମନୋହର ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ, ଯାହାର ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତ।
ହଯଂ ପପୀହକଂ ନାମ ସୂର୍ଯଦତ୍ତଂ ନରସ୍ଵରମ୍
ପପୀହକ ନାମକ ଏକ ଘୋଡ଼ା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ମଣିଷ ଭଳି ସ୍ୱର ଥିଲା।
ତ୍ରଯଃ ଶୂରାଃ ସମାଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ତେ ମହାଵତୀମ୍
ଏହି ତିନିଜଣ ଶୂରବୀର ଏକଠି ହୋଇ, ସେଇ ବଡ଼ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସେନା ଷଷ୍ଟିସହସ୍ରଂ ତତ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵାମୀ ସ ତାଲନଃ 3.3.7.
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଷଠି ହଜାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ତାଳନ।
ତୈର୍ଵୀରୈ ରକ୍ଷିତୋ ରାଜା କୃତକୃତ୍ଯତ୍ଵମାଗତଃ
ଏହି ବୀରମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ।
କାଲିଯେନ ଯୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନର୍ମଦାଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭେ
କାଳିୟଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମାନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।