ଦେହି ମେ ଵଡଵାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ
"ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱୀ ଦିଅ।"
ଦଦୌ ସ ଭଗଵାନିଂଦ୍ରସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଭଵତ୍
ସେଠାରେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ପରିମଲଃ ପିତୃଶୋକପରାଯଣଃ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିଵଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସର୍ପରୋଗେଣ ତଂ ଗ୍ରସତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ପରିମଳ ପିତୃଶୋକରେ ବିଲୀନ ଥିଲେ, ଶିବ ନିଜେ ସର୍ପ ରୋଗ ଦେଇ ପରୀକ୍ଷା କଲେ।
ଵ୍ଯତୀତେ ପଂଚମେ ମାସେ ନୃପଃ ଶକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତଃ
ପାଞ୍ଚମ ମାସ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ରାଜା ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ।
ମରଣାଯ ଯଯୌ କାଶୀଂ ସ୍ଵପତ୍ନ୍ଯା ସହିତୋ ନୃପଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଣୀଙ୍କ ସହ କାଶୀକୁ ଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କଶ୍ଚିତ୍ପନ୍ନଗୋ ମୂଲସଂସ୍ଥିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଗଛ ମୂଳରେ ଏକ ସର୍ପ ବସିଥିଲା।
ରୁଦ୍ରାହିଂ ପନ୍ନଗଃ ପ୍ରାହ ଭଵାନ୍ନିର୍ଦଯ ମନ୍ଦଧୀଃ
ରୁଦ୍ରାହି ନାମକ ସର୍ପ କହିଲା: "ତୁମେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି।"
ମୂର୍ଖୋଽଯଂ ଭୂପତିଃ ସାକ୍ଷାଦାରନାଲଂ ପିବେନ୍ନହି 3.3.7.
"ଏହି ରାଜା ମୂର୍ଖ, ସେ ସିଧାସଳଖ ଗଳିତ ତାମା ମଧ୍ୟ ପିଇଦେବ।"
ରାଜ୍ଞୋ ଦେହେ ପରଂ ହର୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ବଡ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।
ମୂର୍ଖୋତ୍ର ଭୂପତିର୍ଯୋ ଵୈ ତୈଲୋଷ୍ଣଂ ଯନ୍ନ ଦତ୍ତଵାନ୍
ଏଠାରେ ରାଜା ମୂର୍ଖ, କାରଣ ସେ ଗରମ ତେଲ ଦେଇନଥିଲେ।
ଚକାର ପନ୍ନଗୋକ୍ତଂ ତଦ୍ଗତରୋଗୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ରାଜା ସର୍ପ କହିଥିବା ମତେ କାମ କଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ରୋଗ ସୁଠିଗଲା।
ତତୋ ଜାତଂ ସ୍ଵଯଂ ଲିଂଗମଂଗୁଷ୍ଠାଭଂ ସନାତନମ୍
ତାପରେ ନିଜେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା।
ନିଶୀଥେ ତମ ଉଦ୍ଭୂତେ ଦିକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯତ୍ଵମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ମହିମ୍ନସ୍ତଵପାଠୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ଗିରିଜାପତିମ୍
ମହିମ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି ସେ ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାହ ନୃପତିର୍ଦେଵଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵର
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ..."
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଲିଂଗରୂପତ୍ଵମାଗତଃ
ତାହାକୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି, ମହାଦେବ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦା ମଲସ୍ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗେହଂ ମହାଵତୀମ୍
ସେତେବେଳେ ମଲସ ଖୁସି ହେଇ, ବଡ଼ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଵର୍ଷାଂତେ ଜଯଚଂଦ୍ରପୁରୀଂ ଯଯୌ 3.3.7.
ସେହି ସମୟରୁ, ପ୍ରତି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ସଂକ୍ଷିତୋ ରୋଗୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ଦର୍ଶିତଂ ମୁଖମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ରୋଗ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଯଦା ମେ ଵିଘ୍ନ ଆଭୂଯାତ୍ତଦା ତ୍ଵଂ ମାଂ ସମାଚର
ମୋ ପାଖରେ କେବେ ବାଧା ଆସିଲେ, ସେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବା।
ତଦା ତୁ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଭଗଵନ୍ତମୁଷାପତିମ୍
ତାପରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ, ଉଷାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ରାଂତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗନ୍ନାଥ ଉଷାପତିଃ
ଅର୍ଧ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଉଷାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ନତ୍ଵୋଵାଚ ଵିନମ୍ରଧୀଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନମ୍ର ମନେ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶକ୍ତିମୈରାଵତାଦ୍ଗଜାତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଗନ୍ନାଥ ଏୟାରାବତ ହାତୀରୁ ଶକ୍ତି ନେଲେ।
ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତୀଂ ରାଜା ଲକ୍ଷଣୋ ଗେହମାଯଯୌ
ଏୟାରାବତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ଲକ୍ଷଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରାସ୍ତାଲନାଦ୍ଯା ମଦୋତ୍କଟାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ତାଳନାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମହତୀଂ ପ୍ରୀତିଂ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯଵାସଯନ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ସେଙ୍ଗ ପ୍ରତି ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଗଢ଼ି ଉଠିଲା।
ଊଚୁସ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ଵଯଂ ଗଚ୍ଛାମହେ ପୁରୀଃ ଦତ୍ତ୍ଵାଧିକାରଂ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତଦାଽଽଯାସ୍ଯାମି ଵୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। 3.3.7.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ହେ ଭୂପତି, ଆମେ ସହରକୁ ଯାଉଛୁ; ପୁଅମାନେକୁ ଶାସନ ଦେଇ, ପୁନି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ।"
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତାଲନୋ ଵୀରୋ ଦଦୌ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ବୀର ତାଳନାଦ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ବାରାଣସୀ ସହର ଦେଇଦେଲେ।