ଯୁଯୁଧାତେ ବହୂନ୍ମାର୍ଗାନ୍କୃତଵଂତୌ ସୁଦୁର୍ଜଯୌ
ସେମାନେ ବହୁ ପ୍ରକାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦୁହେଁ ଦକ୍ଷ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଜୟ।
ହତେ ତସ୍ମିନ୍ମହାଵୀର୍ଯେ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜା ଭଯାତୁରାଃ
ସେ ମହାବୀର ହତ ହେଲାପରେ, କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ଜନମାନେ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ରଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୃହଂ ଜଗ୍ମୁର୍ନୃପଶୋକପରାଯଣାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ନିଵେଶନଂ ଜଗ୍ମୁର୍ମହୀରାଜଭଯାତୁରାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲାନ୍ଵିତଃ 3.3.6.
କିନ୍ତୁ ରାଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଓ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ।
ତଥା ଭୀଷ୍ମଃ ପରିମଲୋ ଲକ୍ଷଣଃ ପିତରଂ ସ୍ଵକମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ, ଭୀଷ୍ମ, ପରିମଳ ଓ ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଭୂମିରାଜସ୍ଯ ଵିଜଯୋ ଜଯଚଂଦଯଶୋ ରଣେ
ଭୂମିରାଜଙ୍କର ବିଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କୀର୍ତି।
ଜଯଚଂଦ୍ରଃ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ଦେହଲ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ଓ ଦେହଳୀରେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ପୃଥିବୀର ରାଜା ଥିଲେ।
ଭୀଷ୍ମଃ ସିଂହସ୍ଥିତେ ଗଂଗାକୂଲେ ଶକ୍ରପ୍ରପୂଜକଃ
ଭୀଷ୍ମ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ସିଂହ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ମାସାଂତେ ଭଗଵାନିଂଦ୍ରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଦ୍ଭକ୍ତିମୁତ୍ତମାମ୍
ମାସ ଶେଷରେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣିଲେ।
ଦେହି ମେ ଵଡଵାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ
"ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱୀ ଦିଅ।"
ଦଦୌ ସ ଭଗଵାନିଂଦ୍ରସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଭଵତ୍
ସେଠାରେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ପରିମଲଃ ପିତୃଶୋକପରାଯଣଃ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିଵଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସର୍ପରୋଗେଣ ତଂ ଗ୍ରସତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ପରିମଳ ପିତୃଶୋକରେ ବିଲୀନ ଥିଲେ, ଶିବ ନିଜେ ସର୍ପ ରୋଗ ଦେଇ ପରୀକ୍ଷା କଲେ।
ଵ୍ଯତୀତେ ପଂଚମେ ମାସେ ନୃପଃ ଶକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତଃ
ପାଞ୍ଚମ ମାସ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ରାଜା ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ।
ମରଣାଯ ଯଯୌ କାଶୀଂ ସ୍ଵପତ୍ନ୍ଯା ସହିତୋ ନୃପଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଣୀଙ୍କ ସହ କାଶୀକୁ ଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କଶ୍ଚିତ୍ପନ୍ନଗୋ ମୂଲସଂସ୍ଥିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଗଛ ମୂଳରେ ଏକ ସର୍ପ ବସିଥିଲା।
ରୁଦ୍ରାହିଂ ପନ୍ନଗଃ ପ୍ରାହ ଭଵାନ୍ନିର୍ଦଯ ମନ୍ଦଧୀଃ
ରୁଦ୍ରାହି ନାମକ ସର୍ପ କହିଲା: "ତୁମେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି।"
ମୂର୍ଖୋଽଯଂ ଭୂପତିଃ ସାକ୍ଷାଦାରନାଲଂ ପିବେନ୍ନହି 3.3.7.
"ଏହି ରାଜା ମୂର୍ଖ, ସେ ସିଧାସଳଖ ଗଳିତ ତାମା ମଧ୍ୟ ପିଇଦେବ।"
ରାଜ୍ଞୋ ଦେହେ ପରଂ ହର୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ବଡ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।
ମୂର୍ଖୋତ୍ର ଭୂପତିର୍ଯୋ ଵୈ ତୈଲୋଷ୍ଣଂ ଯନ୍ନ ଦତ୍ତଵାନ୍
ଏଠାରେ ରାଜା ମୂର୍ଖ, କାରଣ ସେ ଗରମ ତେଲ ଦେଇନଥିଲେ।
ଚକାର ପନ୍ନଗୋକ୍ତଂ ତଦ୍ଗତରୋଗୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ରାଜା ସର୍ପ କହିଥିବା ମତେ କାମ କଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ରୋଗ ସୁଠିଗଲା।
ତତୋ ଜାତଂ ସ୍ଵଯଂ ଲିଂଗମଂଗୁଷ୍ଠାଭଂ ସନାତନମ୍
ତାପରେ ନିଜେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା।
ନିଶୀଥେ ତମ ଉଦ୍ଭୂତେ ଦିକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯତ୍ଵମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ମହିମ୍ନସ୍ତଵପାଠୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ଗିରିଜାପତିମ୍
ମହିମ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି ସେ ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାହ ନୃପତିର୍ଦେଵଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵର
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ..."
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଲିଂଗରୂପତ୍ଵମାଗତଃ
ତାହାକୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି, ମହାଦେବ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦା ମଲସ୍ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗେହଂ ମହାଵତୀମ୍
ସେତେବେଳେ ମଲସ ଖୁସି ହେଇ, ବଡ଼ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଵର୍ଷାଂତେ ଜଯଚଂଦ୍ରପୁରୀଂ ଯଯୌ 3.3.7.
ସେହି ସମୟରୁ, ପ୍ରତି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ସଂକ୍ଷିତୋ ରୋଗୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ଦର୍ଶିତଂ ମୁଖମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ରୋଗ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଯଦା ମେ ଵିଘ୍ନ ଆଭୂଯାତ୍ତଦା ତ୍ଵଂ ମାଂ ସମାଚର
ମୋ ପାଖରେ କେବେ ବାଧା ଆସିଲେ, ସେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବା।