ପ୍ରସାଦେ ମୃନ୍ମଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମଯୈତତ୍କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ମନ୍ଦିରରେ ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତିର ପୁଣ୍ୟକଥା ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ କହିଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ତୃଣମଯେ ଶତମଯଂ ତଦର୍ଧଂ ନଵଵଲ୍କଲେ
ଘାସରେ ତିଆରିଥିବାରେ ଏହା ଶତଗୁଣ, ଚାଲିରେ ତିଆରିଥିବାରେ ତାହାର ଅର୍ଧ ।
ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତମିଷ୍ଟିକାରଚିତେ ଶୁଭେ
ତାପରେ ଇଟାରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ତିଆରିଥିବାରେ ଦଶଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ।
ତତଶ୍ଚ ଶତସାହସ୍ରଂ ସୌଵର୍ଣେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଏବଂ ସୁନାରେ ତିଆରିଥିବାରେ ଶତସାହସ୍ର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ଯଦତୀତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ କୁଲାନାମଯୁତଂ ନରଃ
ଯାହା ଗତ ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ଆସିବ, ଏଭଳି କରିଲେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ପିଢ଼ିକୁ ଉପକୃତ କରେ ।
କନିଷ୍ଠଂ ମଧ୍ଯମଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କାରଯିତ୍ଵା ହରେର୍ଗୃହମ୍
ହରିଙ୍କ ପାଇଁ କମ୍, ମଧ୍ୟମ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘର ତିଆରିଦେଇ—
ହସ୍ତାନାଂ ପୋଡଶୈର୍ଯାଵତ୍ପ୍ରସ୍ଥେ ସ୍ଯାତ୍କରହୀନକମ୍
ହାତର ମାପରେ ଯଦି ଏକ ଆଉଳି ନଥାଏ, ସେତେ ହେଲେ ଏହାକୁ ପୋଡ଼ା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହି ମାପ ପ୍ରସ୍ଥର ଏକ ଅଂଶ ହୁଏ।
କନିଷ୍ଠଂ ତାରହସ୍ତଂ ସ୍ଯାଦୁତ୍ତମଂ ପଂଚଵିଂଶତିଃ
ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଆଉଳିକୁ ତାର ହାତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସବୁଠୁ ବଡ଼ ହେଉଛି ପঁଚିଶ ଗଣନା।
ପୁରଦ୍ଵାରଂ ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚତୁରସ୍ରଂ ସମଂ ଭଵେତ୍
ନଗର ଦ୍ୱାରଟି ସମସ୍ତ ପାଖରୁ ସମାନ ଏବଂ ଚତୁରସ୍ର ରୂପେ ବନେଇବା ଉଚିତ।
ସୁରଵେଶ୍ମନି ଯାଵଂତୋ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରାଃ ପରମାଣଵଃ 2.1.9.
ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଯେତେ ଅଣୁ ଅଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେତେ ଗଣନା ହୁଏ।
କର୍ତୁର୍ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତମାପାନପରିପାଲକଃ
ପାନୀୟ ଓ ଜଳର ରକ୍ଷାକାରୀ ଯିଏ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଦଶଗୁଣ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପତିତଂ ପତମାନଂ ଚ ତଥାର୍ଦ୍ଧସ୍ଫୁଟିତଂ ତଥା
ଯେଉଁଠି କିଛି ପଡ଼ିଯାଇଛି, ପଡ଼ୁଛି କିମ୍ବା ଅର୍ଧଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା ହୁଏ।
ପତିତସ୍ଯ ତୁ ଯଃ କର୍ତା ପତମାନସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା
ଯିଏ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା କିଛିକୁ ମରାମତି କରେ, କିମ୍ବା ପଡ଼ୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରାସାଦଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଂଗସ୍ଯ ଵା କ୍ଵଚିତ୍
ଯିଏ କେଉଁଠି ଭି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ନିମନ୍ତେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ,
ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵକୁଲମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ କଲ୍ପକୋଟିଂ ଵସେଦ୍ଦିଵି
ସେ ନିଜେ ଓ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।
ଦେଵୀଲିଂଗେଷୁ ଯୋନୌ ଵା କୃତ୍ଵା ଦେଵକୁଲଂ ନରଃ
ଯଦି କେହି ଦେବୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଯୋନି ସ୍ଥାନରେ ଦେବମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ,
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ସ୍ଥିତଂ ତୋଯମଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଫଲଂ ଲଭେତ୍
ବର୍ଷାକାଳରେ ଯେ ପାଣି ରଖାଯାଏ, ତାହା ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦିଏ।
ନିଦାଘକାଲେ ପାନୀଯଂ ଯସ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି ଵାପିନଃ
ଗରମିଓ କାଳରେ ଯାହାର ଜଳ ତାଙ୍କର ଜଳାଶୟରେ ଅଛି,
ଏକାହଂ ତୁ ସ୍ଥିତଂ ତୋଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଦିନ ଯାଏଁ ରହୁଥିବା ପାଣି,
ପୂର୍ଵଂ ପିତୃକୁଲେ ସପ୍ତ ତଦ୍ଵନ୍ମାତୃକୁଲେ ଦ୍ଵିଜାଃ 2.1.9.
ପ୍ରଥମେ, ପିତାଙ୍କ କୁଳରେ ସାତ ଜଣ ଏବଂ ସେପରି ମାଆଙ୍କ କୁଳରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ପିତୁରୂର୍ଧ୍ଵଂ କୁଲଂ ଵିଂଶଂ ମାତୁରୂର୍ଧ୍ଵ କୁଲଂ ତଥା
ପିତାଙ୍କ କୁଳରେ ଉପରେ କୁଳ ବିଶି ଦିନ, ଏବଂ ମାଆଙ୍କ କୁଳରେ ମଧ୍ୟ ସେପରି।
ପଂଚ ଵୈ ମାତୃତଶ୍ଚାସ୍ଯ ପିତୁର୍ମାତାମହେ କୁଲେ
ମାଆଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ, ପିତାଙ୍କ ମାମାଙ୍କ କୁଳରେ।
ଗୁରୋଃ ପିତୃକୁଲେ ପଂଚ ତସ୍ଯ ମାତୃକୁଲେ ତଥା
ଗୁରୁଙ୍କ ପିତୃକୁଳରେ ପାଞ୍ଚଜଣ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାତୃକୁଳରେ ମଧ୍ୟ।
ରାଜ୍ଞୋ ମାତାମହକୁଲେ ପଂଚ ଚୈଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ରାଜାଙ୍କ ମାମାଙ୍କ କୁଳରେ ମଧ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆତ୍ମନା ସହ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରା ଉଦ୍ଧାରଃ ସଂମତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜେ ଏବଂ ନିଜ ସହିତ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ସମ୍ମତ ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଥିବା ବିଷୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ସମୁଦ୍ଧରେତ୍କୁଲଶତଂ ଶୃଣୁ ଵିଂଶକୁଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ଏକ ଜଣେ ଶତାଧିକ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ; ଶୁଣ, ଦ୍ୱିଜ, ଏହିପରି କିଛି ଜଣେ ଏକୋଇଶଟି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ।
ମାତୁର୍ମାତାମହସ୍ଯୈଵ ଜାତିଂ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵମୁଦାହୃତମ୍
ମାଆଁ ଓ ମାଆଁଙ୍କର ମାମାଙ୍କ ବଂଶକୁ ଦୁଇଟି ଯୋଡ଼ି ଭାବରେ କୁହାଯାଇଛି।
ପରପକ୍ଷସ୍ଯ ଚୈକଂ ସ୍ଯାଦେକଵିଂଶଂ କୁଲଂ କ୍ରମାତ୍
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଥାଏ; ଏହିପରି କ୍ରମରେ ଏକୋଇଶଟି ପରିବାର ହୁଏ।
ପାନୀଯେନ ଵିନା ଵୃତ୍ତିର୍ଲୋକେ ନାସ୍ତୀତି କର୍ହିଚିତ୍
ପାଣି ଛଡ଼ା ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ଜୀବିକା ହୁଏନାହିଁ।
ତାଵତ୍କାଲଂ ଵସେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ଚାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍ 2.1.9.
ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ, ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।