ଅଶୋଚେଽପି ଦରିଦ୍ରଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜନ୍ମାହେ ଚାଯୁଷଃ କ୍ଷଯଃ
ଯଦିଓ ସେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, ତଥାପି ଜଣେ ଲୋକ ଗରିବ ହୋଇପାରନ୍ତି, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆୟୁଷ୍ୟର କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଦ୍ରୁତଲେଖୀ ଚ ତେଜସ୍ଵୀ ଯୋ ଲେଖଯତି ଲେଖକଃ
ଯିଏ ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଇ ନିପୁଣ ଲେଖକ ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଲିପିଯୁକ୍ତଃ ସମାଯୁକ୍ତଃ ଏଵାଗମଲେଖକଃ
ଯିଏ ଲିପିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସୁସଂଖ୍ୟିତ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ଲେଖକ।
କାମରୂପାକ୍ଷରୈର୍ଵାପି ଯାଵଚ୍ଚ ସଂହିତାଗଣଃ
ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥର ସଂଗ୍ରହ ଅଛି,
ଯାଵଦକ୍ଷରସଂସ୍ଥାନଂ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଯସ୍ତୁ ପାପାତ୍ମା ଯାଵଦକ୍ଷର ସଂଖ୍ଯଯା
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପାପମନ୍ତି ହୃଦୟରେ ଅକ୍ଷର ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଲେଖେ,
କୁଟୁଂବଭରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵାପି ଵେତନମ୍
ଯଦି କେହି ନିଜ ପରିବାର ପାଳନ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି,
ପତିତୈରଂତ୍ଯଜୈର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୈ ରୋଗୀ କୁଷ୍ଠୀ କ୍ଷଯୀ ତଥା
ଯଦି ପତିତ, ଚୁତ, ବିଦେଶୀ କିମ୍ବା ରୋଗୀ, କୁଷ୍ଠି, କ୍ଷୟରୋଗୀ ଦ୍ୱାରା ଲେଖାଯାଏ,
ଏତୈର୍ଵିଲିଖିତଂ ଯଚ୍ଚ ଧାରଯେନ୍ନ ଗୃହାଶ୍ରମୀ 2.1.7.
ଏମାନେ ଯାହା ଲେଖନ୍ତି, ଗୃହସ୍ଥ ତାହା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ହୀନାଂଗା ପ୍ରତିମା ଚୈଵ ପୁସ୍ତକଂ ମାନହୀନକମ୍
ଯଦି ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି କିମ୍ବା ପୁସ୍ତକର ମାପ ଠିକ୍ ନୁହେଁ,
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦଗୁଲୈର୍ଯୁକ୍ତଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ପୁସ୍ତକୋତ୍ତମମ୍
ବତିସ ଯୋଡ଼ି ଥିବା ପୁସ୍ତକକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁସ୍ତକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚତୁଵିଶାଂଗୁଲଂ ଯଚ୍ଚ ତଦ୍ଵୈ ସ୍ଵଧନମୁଚ୍ଯତେ
ଚବିଶି ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପ ଥିବା ଯାହା, ସେଠାରେ ତାହାକୁ ନିଜ ସମ୍ପଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଷ୍ଟାଂଗୁଲଂ ଭଵେଦ୍ଯଚ୍ଚ ତତ୍କନିଷ୍ଠମିହୋଚ୍ଯତେ
ଆଠ ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପ ଥିବା ଯାହା, ଏଠାରେ ତାହାକୁ ନିମ୍ନ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଏ।
ତାଡିତା ଜଲପତ୍ରେ ଚ ଅଥ ଵା ଚାଗୁରୁତ୍ଵଚି
ପାଣିପତ୍ର ଉପରେ କିମ୍ବା ଅଗୁରୁ ଚାମ୍ର ଉପରେ ମାଡ଼ି ତିଆରି,
ଦ୍ଵାଦଶାଂଗୁଲକଂ ଯଚ୍ଚ ଭୂର୍ଜତୈଡାଦିନିର୍ମିତମ୍
ଦ୍ୱାଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବା ଯାହା, ଭୂର୍ଜ କିମ୍ବା ଏହା ସଦୃଶ ଜିନିଷରେ ତିଆରି,
ହସ୍ତସଂସ୍ଥାପିତେ ତସ୍ଯ ତେନାଯୁଷ୍ଯକରଂ ଭଵେତ୍
ହାତରେ ଧରିଲେ, ଏହା ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗସ୍ଯ ଗମନେ ଭାରତେ ଚ ତଦର୍ଧକମ୍
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥରେ, ଭାରତରେ ଏହାର ଅର୍ଧ ମାପ ହୁଏ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ପାଦହୀନଂ ଧର୍ମଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାରୁଚି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଯଦି ଧର୍ମରେ କିଛି ଅଂଶ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଥାଏ ମଧ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଇପାରେ।
ଜୈମିନିଂ ଚ ତତୋ ଵ୍ଯାସଂ ଶଂକରଂ ଚ ତଥା ହରିମ୍ । 2.1.7.
ତାପରେ ଜୈମିନି, ବ୍ୟାସ, ଶଙ୍କର ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ପ୍ରଵାଚଯେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକୋଵିଦଃ
ତାପରେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ।
ଅସଂଯୁକ୍ତାକ୍ଷରପଦଂ ସ୍ପଷ୍ଟଭାଗସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଅସଂଯୁକ୍ତ ଅକ୍ଷର ଓ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଅର୍ଥ ଥିବା ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ସାମଗାଥାଃ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରାଗଯୁକ୍ତାଂତରଂ ପଠେତ୍
ସାମଗାନ ଭିତିରେ ଯଥାଯଥ ରାଗ ଦେଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀରାଗଶ୍ଚୈଵ ହିଲ୍ଲୋଲରାଗୋ ଵାଜାଵିକସ୍ତଥା
ଶ୍ରୀରାଗ, ହିଲ୍ଲୋଳ ରାଗ ଓ ବାଜାବିକ ରାଗ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚାପି ଵିଶେଷତଃ ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଵିଂଦତି
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ ଏବଂ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ପୁରତୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯାନାଂ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ ପରଃ
ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବୈଶ୍ୟ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି।
ନ ଶୂଦ୍ରଃ କଥଯେଦ୍ଧର୍ମାଂସ୍ତପଅଧ୍ଯାପନେ ତଥା
ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମ ଶିଖାଇବା, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ପାଠ ପଢ଼ାଇବା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶୂଦ୍ରେଣାଧିଗତଂ ନାସ୍ତି ଵିଶେଷାଚ୍ଛବ୍ଦଲକ୍ଷଣମ୍
ଶୂଦ୍ର ଶିଖିଥିବା ଶବ୍ଦର ବିଶେଷ ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ଶ୍ଵଶୃଗାଲଖରୀକ୍ଷୀରମପେଯଂ ହି ଯଥା ଭଵେତ୍
ଯେପରି କୁକୁର, ଶିଆଳ କିମ୍ବା ଗଧାର ଦୁଧ ପିଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ,
ଅମେଧ୍ଯଂ ଶୁଧ୍ଯତେ ତୋଯୈଃ ଶୂଦ୍ରଃ ଶ୍ରୋତା ହି ଶୁଧ୍ଯତି 2.1.7.
ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ପାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏହିପରି, ଶୂଦ୍ର ଶୁଣିଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଃ ଶୂଦ୍ର ଉଦ୍ଦିଶେଦ୍ଧର୍ମଂ ତଥା ଚାଗମଵୈଦିକମ୍
ଯଦି ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମ କିମ୍ବା ବେଦ ଓ ଆଗମ ଶାସ୍ତ୍ର ଶିଖାଇବେ,