ଅବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଲିଖିତଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଯେଉଁ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ଲେଖିଥାଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ପତିତୈରପି ପାଖଂଡୈର୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ ଵିଲିଖତି କ୍ଵଚିତ୍ ନ ଲିଖେଦ୍ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପୁରାଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରସଂହିତମ୍
ପତିତ, ପାଖଣ୍ଡି କିମ୍ବା ଜଣେ ଜଣା ମହିଳା କେବେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର ସଂହିତା ମଧ୍ୟ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତଚ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଵର୍ଣରଜତସ୍ଯ ଚ
ଏହା ପାଇଲାପରେ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦି ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଜୀଵନ୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ରସୈର୍ଯୁକ୍ତୈର୍ମଣିକର୍ଦମଲୋଲୁପୈଃ
ଏବଂ ଜୀବନ୍ତ ମହିଳା ପାଇଁ, ରସ ଓ ମଣି କାଦୁରେ ଲୋଭୀ ଯେଉଁଠି, ସେଠି ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣେ ଵାଯୁପ୍ରଦଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୀତେ ଵାଯୁକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
କଳା ମସିରେ ଲେଖିଲେ ବାୟୁ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ହଳଦିଆ ମସିରେ ବାୟୁ କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଇତିହାସପୁରାଣାନାଂ ଵିଲିଖେଦ୍ଯନ୍ମୁଖାଚ୍ଛୃଣୁ
ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ପରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵାମୁଖେ ଚାର୍ଥହାନିରୁତ୍ତରେ ଚ ମୁଖେ ଶ୍ରିଯଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଲେଖିଲେ ଅର୍ଥ ହାନି ହୁଏ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଲେଖିଲେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ପିତୃମେଧେ ଭୁଵଃ କଂପେ ନ ଲିଖେଜ୍ଜନ୍ମଵାସରେ
ପିତୃମେଧ, ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ଦିନରେ କେବେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅତ୍ର ଲେଖାଦ୍ଦରିଦ୍ରଃ ସ୍ଯାତ୍ତଥା ପୁତ୍ରଵିନାଶନମ୍ 2.1.7.
ଏମିତି ସମୟରେ ଲେଖିଲେ ଦରିଦ୍ରତା ଓ ପୁଅ ହାନି ହୁଏ।
ପିତୃଶ୍ରାଦ୍ଧଦିନେ ଲେଖଃ କୁଲକ୍ଷଯକରୋ ଭଵେତ୍
ପିତୃ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ ଲେଖିଲେ କୁଳ ନାଶ ହୁଏ।
ଅଶୋଚେଽପି ଦରିଦ୍ରଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜନ୍ମାହେ ଚାଯୁଷଃ କ୍ଷଯଃ
ଯଦିଓ ସେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, ତଥାପି ଜଣେ ଲୋକ ଗରିବ ହୋଇପାରନ୍ତି, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆୟୁଷ୍ୟର କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଦ୍ରୁତଲେଖୀ ଚ ତେଜସ୍ଵୀ ଯୋ ଲେଖଯତି ଲେଖକଃ
ଯିଏ ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଇ ନିପୁଣ ଲେଖକ ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଲିପିଯୁକ୍ତଃ ସମାଯୁକ୍ତଃ ଏଵାଗମଲେଖକଃ
ଯିଏ ଲିପିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସୁସଂଖ୍ୟିତ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ଲେଖକ।
କାମରୂପାକ୍ଷରୈର୍ଵାପି ଯାଵଚ୍ଚ ସଂହିତାଗଣଃ
ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥର ସଂଗ୍ରହ ଅଛି,
ଯାଵଦକ୍ଷରସଂସ୍ଥାନଂ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଯସ୍ତୁ ପାପାତ୍ମା ଯାଵଦକ୍ଷର ସଂଖ୍ଯଯା
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପାପମନ୍ତି ହୃଦୟରେ ଅକ୍ଷର ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଲେଖେ,
କୁଟୁଂବଭରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵାପି ଵେତନମ୍
ଯଦି କେହି ନିଜ ପରିବାର ପାଳନ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି,
ପତିତୈରଂତ୍ଯଜୈର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୈ ରୋଗୀ କୁଷ୍ଠୀ କ୍ଷଯୀ ତଥା
ଯଦି ପତିତ, ଚୁତ, ବିଦେଶୀ କିମ୍ବା ରୋଗୀ, କୁଷ୍ଠି, କ୍ଷୟରୋଗୀ ଦ୍ୱାରା ଲେଖାଯାଏ,
ଏତୈର୍ଵିଲିଖିତଂ ଯଚ୍ଚ ଧାରଯେନ୍ନ ଗୃହାଶ୍ରମୀ 2.1.7.
ଏମାନେ ଯାହା ଲେଖନ୍ତି, ଗୃହସ୍ଥ ତାହା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ହୀନାଂଗା ପ୍ରତିମା ଚୈଵ ପୁସ୍ତକଂ ମାନହୀନକମ୍
ଯଦି ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି କିମ୍ବା ପୁସ୍ତକର ମାପ ଠିକ୍ ନୁହେଁ,
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦଗୁଲୈର୍ଯୁକ୍ତଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ପୁସ୍ତକୋତ୍ତମମ୍
ବତିସ ଯୋଡ଼ି ଥିବା ପୁସ୍ତକକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁସ୍ତକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚତୁଵିଶାଂଗୁଲଂ ଯଚ୍ଚ ତଦ୍ଵୈ ସ୍ଵଧନମୁଚ୍ଯତେ
ଚବିଶି ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପ ଥିବା ଯାହା, ସେଠାରେ ତାହାକୁ ନିଜ ସମ୍ପଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଷ୍ଟାଂଗୁଲଂ ଭଵେଦ୍ଯଚ୍ଚ ତତ୍କନିଷ୍ଠମିହୋଚ୍ଯତେ
ଆଠ ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପ ଥିବା ଯାହା, ଏଠାରେ ତାହାକୁ ନିମ୍ନ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଏ।
ତାଡିତା ଜଲପତ୍ରେ ଚ ଅଥ ଵା ଚାଗୁରୁତ୍ଵଚି
ପାଣିପତ୍ର ଉପରେ କିମ୍ବା ଅଗୁରୁ ଚାମ୍ର ଉପରେ ମାଡ଼ି ତିଆରି,
ଦ୍ଵାଦଶାଂଗୁଲକଂ ଯଚ୍ଚ ଭୂର୍ଜତୈଡାଦିନିର୍ମିତମ୍
ଦ୍ୱାଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବା ଯାହା, ଭୂର୍ଜ କିମ୍ବା ଏହା ସଦୃଶ ଜିନିଷରେ ତିଆରି,
ହସ୍ତସଂସ୍ଥାପିତେ ତସ୍ଯ ତେନାଯୁଷ୍ଯକରଂ ଭଵେତ୍
ହାତରେ ଧରିଲେ, ଏହା ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗସ୍ଯ ଗମନେ ଭାରତେ ଚ ତଦର୍ଧକମ୍
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥରେ, ଭାରତରେ ଏହାର ଅର୍ଧ ମାପ ହୁଏ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ପାଦହୀନଂ ଧର୍ମଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାରୁଚି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଯଦି ଧର୍ମରେ କିଛି ଅଂଶ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଥାଏ ମଧ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଇପାରେ।
ଜୈମିନିଂ ଚ ତତୋ ଵ୍ଯାସଂ ଶଂକରଂ ଚ ତଥା ହରିମ୍ । 2.1.7.
ତାପରେ ଜୈମିନି, ବ୍ୟାସ, ଶଙ୍କର ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ପ୍ରଵାଚଯେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକୋଵିଦଃ
ତାପରେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ।