ସଂହିତାଗମତନ୍ତ୍ରେଷୁ ପ୍ରତିଵେଧେ ଚ ସଂକୁଲମ୍
ସଂହିତା, ଆଗମ ଓ ତନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛିଦ୍ରରେ ମିଶ୍ରଣ ରହିଛି।
ମଧ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ହରେଦାଯୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵଵେଧଃ ଶିଵଂ ହରେତ୍
ମଧ୍ୟରେ ଛିଦ୍ର କଲେ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ; ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଛିଦ୍ର କଲେ ଶିବ ମିଳେ।
ପରମଂ ପ୍ରକୃତେର୍ଗୁହ୍ଯଂ ସ୍ଥାନଂ ଦେଵୈର୍ଵିନିର୍ମିତମ୍
ପ୍ରକୃତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନଟିକୁ ଦେବତାମାନେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅଶକ୍ତୋ ବିଲ୍ଵକାଷ୍ଠସ୍ଯ ତଥା ଶ୍ରୀପର୍ଣିକସ୍ଯ ଚ
ସେ ବିଲ୍ବ ଓ ଶ୍ରୀପର୍ଣ୍ଣୀ ଗଛର କାଠ ବ୍ୟବହାର କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଗାରଂଭଶ୍ଲୋକଶତଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଵୈ ଲିଖେତ୍
ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ ସେ ଏକଶଏ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଵିଲିଖେନ୍ନ ମୋହାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ଵଚିତ୍
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରି ଲେଖିବା ଉଚିତ, କେବେଠି ମୂଢ଼ତାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ବିଷୟରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅନାମାତ୍ଵେ ହେମଯୁତାଂ ବଲାକଂ ଚିତ୍ତମେଵ ଚ
ମାଆ ନଥିଲେ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ବଳାକ କାଠ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ।
ଗାରୁଡସ୍ଯ ଚ ସ୍କାନ୍ଦସ୍ଯ ନ ଲିଖେନ୍ମଧ୍ଯତନ୍ତ୍ରକମ୍
ଗାରୁଡ଼ ଓ ସ୍କାନ୍ଦ ତନ୍ତ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗ କେବେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଗୃହସ୍ଥୋ ନ ଲିଖେଦ୍ଗ୍ରଂଥଂ ଲିଖେଚ୍ଚ ମଥୁରାଂ ଵିନା 2.1.7.
ଗୃହସ୍ଥ ମାନେ ମଥୁରା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗ୍ରନ୍ଥ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵାଲ୍ମୀକିସଂହିତାଯାଶ୍ଚ ଲେଖନେ ଚ ତଥା କ୍ଵଚିତ୍
ଏହିପରି, ବାଲ୍ମୀକି ସଂହିତା ଲେଖିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସତର୍କ ରହିବା ଦରକାର।
ଅବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଲିଖିତଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଯେଉଁ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ଲେଖିଥାଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ପତିତୈରପି ପାଖଂଡୈର୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ ଵିଲିଖତି କ୍ଵଚିତ୍ ନ ଲିଖେଦ୍ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପୁରାଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରସଂହିତମ୍
ପତିତ, ପାଖଣ୍ଡି କିମ୍ବା ଜଣେ ଜଣା ମହିଳା କେବେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର ସଂହିତା ମଧ୍ୟ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତଚ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଵର୍ଣରଜତସ୍ଯ ଚ
ଏହା ପାଇଲାପରେ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦି ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଜୀଵନ୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ରସୈର୍ଯୁକ୍ତୈର୍ମଣିକର୍ଦମଲୋଲୁପୈଃ
ଏବଂ ଜୀବନ୍ତ ମହିଳା ପାଇଁ, ରସ ଓ ମଣି କାଦୁରେ ଲୋଭୀ ଯେଉଁଠି, ସେଠି ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣେ ଵାଯୁପ୍ରଦଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୀତେ ଵାଯୁକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
କଳା ମସିରେ ଲେଖିଲେ ବାୟୁ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ହଳଦିଆ ମସିରେ ବାୟୁ କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଇତିହାସପୁରାଣାନାଂ ଵିଲିଖେଦ୍ଯନ୍ମୁଖାଚ୍ଛୃଣୁ
ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ପରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵାମୁଖେ ଚାର୍ଥହାନିରୁତ୍ତରେ ଚ ମୁଖେ ଶ୍ରିଯଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଲେଖିଲେ ଅର୍ଥ ହାନି ହୁଏ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଲେଖିଲେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ପିତୃମେଧେ ଭୁଵଃ କଂପେ ନ ଲିଖେଜ୍ଜନ୍ମଵାସରେ
ପିତୃମେଧ, ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ଦିନରେ କେବେ ଲେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅତ୍ର ଲେଖାଦ୍ଦରିଦ୍ରଃ ସ୍ଯାତ୍ତଥା ପୁତ୍ରଵିନାଶନମ୍ 2.1.7.
ଏମିତି ସମୟରେ ଲେଖିଲେ ଦରିଦ୍ରତା ଓ ପୁଅ ହାନି ହୁଏ।
ପିତୃଶ୍ରାଦ୍ଧଦିନେ ଲେଖଃ କୁଲକ୍ଷଯକରୋ ଭଵେତ୍
ପିତୃ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ ଲେଖିଲେ କୁଳ ନାଶ ହୁଏ।
ଅଶୋଚେଽପି ଦରିଦ୍ରଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜନ୍ମାହେ ଚାଯୁଷଃ କ୍ଷଯଃ
ଯଦିଓ ସେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, ତଥାପି ଜଣେ ଲୋକ ଗରିବ ହୋଇପାରନ୍ତି, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆୟୁଷ୍ୟର କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଦ୍ରୁତଲେଖୀ ଚ ତେଜସ୍ଵୀ ଯୋ ଲେଖଯତି ଲେଖକଃ
ଯିଏ ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଇ ନିପୁଣ ଲେଖକ ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଲିପିଯୁକ୍ତଃ ସମାଯୁକ୍ତଃ ଏଵାଗମଲେଖକଃ
ଯିଏ ଲିପିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସୁସଂଖ୍ୟିତ ଭାବରେ ଲେଖେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ଲେଖକ।
କାମରୂପାକ୍ଷରୈର୍ଵାପି ଯାଵଚ୍ଚ ସଂହିତାଗଣଃ
ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥର ସଂଗ୍ରହ ଅଛି,
ଯାଵଦକ୍ଷରସଂସ୍ଥାନଂ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଯସ୍ତୁ ପାପାତ୍ମା ଯାଵଦକ୍ଷର ସଂଖ୍ଯଯା
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପାପମନ୍ତି ହୃଦୟରେ ଅକ୍ଷର ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଲେଖେ,
କୁଟୁଂବଭରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵାପି ଵେତନମ୍
ଯଦି କେହି ନିଜ ପରିବାର ପାଳନ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି,
ପତିତୈରଂତ୍ଯଜୈର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୈ ରୋଗୀ କୁଷ୍ଠୀ କ୍ଷଯୀ ତଥା
ଯଦି ପତିତ, ଚୁତ, ବିଦେଶୀ କିମ୍ବା ରୋଗୀ, କୁଷ୍ଠି, କ୍ଷୟରୋଗୀ ଦ୍ୱାରା ଲେଖାଯାଏ,
ଏତୈର୍ଵିଲିଖିତଂ ଯଚ୍ଚ ଧାରଯେନ୍ନ ଗୃହାଶ୍ରମୀ 2.1.7.
ଏମାନେ ଯାହା ଲେଖନ୍ତି, ଗୃହସ୍ଥ ତାହା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ହୀନାଂଗା ପ୍ରତିମା ଚୈଵ ପୁସ୍ତକଂ ମାନହୀନକମ୍
ଯଦି ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି କିମ୍ବା ପୁସ୍ତକର ମାପ ଠିକ୍ ନୁହେଁ,