ମଂତ୍ରଦାତା ଗୁରୁଃ ଖ୍ଯାତସ୍ସପ୍ତମଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ଗୁରୁ ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦୃଷ୍ଟଦେଵଂ ଚ ଯୋ ହିତ୍ଵା ଅଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ନିଷେଵତେ
ଯିଏ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ଦେବତାକୁ ଛାଡି ଦେଖିବାକୁ ନମିଳୁଥିବାକୁ ସେବା କରେ,
ଯଥା ପିତା ଜ୍ଯେଷ୍ଠପିତା କନୀଯାଂଶ୍ଚ ତଥା ଦ୍ଵିଜାଃ 2.1.6.
ଯେପରିକି ପିତା, ବଡ଼ ପିତା ଓ ଛୋଟ ପିତା, ସେପରି ଦ୍ୱିଜ ମାନେ।
ଆଚାର୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୂର୍ତିଃ ପିତା ମୂର୍ତିଃ ପ୍ରଜାପତେଃ
ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରୂପ; ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ରୂପ।
ପିତା ମେରୁର୍ଵ ଶିଷ୍ଠଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧର୍ମମୂର୍ତିଃ ସନାତନଃ
ପିତା ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ; ସେ ଚିରଯୁଗର ଧର୍ମର ରୂପ।
ପିତାମହଂ ଚ ପିତ୍ରଗ୍ରେ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ତର୍ପଯେତ୍
ପିତାପାଇଁ ଆଗରେ ପିତାମାଙ୍କୁ, ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯ ପାଦୋଦକସ୍ନାନାଦ୍ଗଂଗା ନାର୍ହତି କେଵଲମ୍
ପିତାଙ୍କ ପାଦ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର।
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂ ଶତ୍କୁଂଡକଶିଲାସ୍ପର୍ଶନେ ଯାଦୃଶଂ ଫଲମ୍
ବତ୍ତିଶିଟି ପବିତ୍ର ପଥରକୁ ଛୁଇବାରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଶତମାତୃଵରିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ପିତାମହ୍ଯାଶ୍ଚ ପୋଷଣେ
ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଆ ଓ ପିତାମାଙ୍କ ପୋଷଣରେ ମିଳିଥିବା ଫଳ,
ଗୁରୁଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରଵଣେପି ଚ ଧର୍ମାତ୍ମଞ୍ଛ୍ରୂଯତାଂ ଯନ୍ମଯା ପୁରା
ଗୁରୁର ବର୍ଣ୍ନନା: ଧର୍ମ ସଂପର୍କରେ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲି, ସେଥିରେ ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପୃଷ୍ଟୋଵୋଚନ୍ମହାତେଜା ଵିରିଂଚୋ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିରିଂଚି ଭଗବାନ କହିଲେ।
ଇତିହାସପୁରାଣାନି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିଥିଲେ,
ସାଯଂ ପ୍ରାତସ୍ତଥା ରାତ୍ରୌ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଯିଏ ଶୁଚି ଶରୀରରେ ସାନ୍ଧ୍ୟା, ପ୍ରଭାତ ଓ ରାତିରେ ଏହିଗୁଡିକୁ ଶୁଣେ,
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଦିନାଂତେ ତୁଷ୍ଯତେ ହରିଃ
ପ୍ରଭାତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଦିନ ଶେଷରେ ହରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଶୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରଧରଶ୍ଚୈଵ ଚୈଲାଜିନକୁଶୋତ୍ତରଃ
ଶୁକ୍ଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚେଲା, ମୃଗଚର୍ମ ଓ କୁଶ ଉପରେ ରଖି,
ଦିକ୍ପତିଭ୍ଯୋ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଊଁକାରାଧିଷ୍ଠିତାନପି
ଦିଗପାଳମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଉ-କାର ଦ୍ୱାରା ନିୟୁକ୍ତ ଦିଗପାଳମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ,
ପୁସ୍ତକଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଧର୍ମାଧିଷ୍ଠାନଶାଶ୍ଵତମ୍
ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ପୁସ୍ତକ, ଯାହା ଧର୍ମର ଆଧାର ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ରଖିବା ଉଚିତ।
ଜାମଲାନାଂ ଗଣପତିର୍ଡାମରାଣାଂ ଶତକ୍ରତୁଃ
ଜାମଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣପତି; ଡାମରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଆଦିତ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ମାଧଵୋ ରାମକେଶଵୌ ।। 2.1.7.
ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସୁଦେବ; ମାଧବ ଓ ରାମକେଶବ ମଧ୍ୟ।
ଵନମାଲୀ ମହାଦେଵଃ ସପ୍ତାନାଂ ସପ୍ତପର୍ଵସୁ ଅଥ ଚାଦିପୁରାଣସ୍ଯ ଵିରିଂଚିଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ବନମାଳୀ ମହାଦେବ ସପ୍ତ ଭାଗରେ ସପ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଆଦିପୁରାଣର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ ବିରିଂଚି ରୂପେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଶୁଦ୍ଧୌଦନଂ ଯଵକ୍ଷୀରଂ ପାଯସଂ କୃଶରଂ ତଥା
ଶୁଦ୍ଧ ଚାଉଳ, ଯବ ଦୁଧ, ପାୟସ ଓ କୃଶର ମଧ୍ୟ।
ଶାଲିଭକ୍ତଂ ସଗୋଧୂମଂ ତିଲାକ୍ଷତଵିମିଶ୍ରିତମ୍
ଶାଳି ଭକ୍ତ, ଗହୁଁ ସହିତ, ତିଳ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ ମିଶାଇ।
ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ଚୈଵ କାଂସ୍ଯେ ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଦିକ୍ଷୁ ମଧ୍ଯତଃ
ସେଗୁଡିକୁ ପୃଥକ ପୃଥକ କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ରରେ, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶୀତୋଦକଂ ମଧୁ କ୍ଷୀରଂ ସିତେକ୍ଷ୍ଵୋଶ୍ଚ ରସୋ ଗୁଡଃ
ଢିଅ ଜଳ, ମଧୁ, କ୍ଷୀର, ଶୁଦ୍ଧ ଇଖ ରସ ଓ ଗୁଡ଼।
ଶାଲିତଂଡୁଲପ୍ରସ୍ଥଂ ତୁ ତଦର୍ଧଂ ଵା ତଦର୍ଧକମ୍
ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ, କିମ୍ବା ତାହାର ଅର୍ଧା, କିମ୍ବା ତାହାର ଅର୍ଧା।
କ୍ଷୀରଂ ଭାଗାଷ୍ଟକଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସପ୍ତଭାଗେନ ସଂସ୍ଥିତମ୍
କ୍ଷୀର ଅଷ୍ଟ ଭାଗରେ ନେବା ଉଚିତ, ସପ୍ତ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ।
ଅଶୀତିପଲମାନେନ ସିଦ୍ଧମାସାଦଯେତ୍ତତଃ
ଅଶୀତି ପଳା ମାପରେ ସେହି ଖାଦ୍ୟ ସଠିକ ଭାବରେ ପକାଇବା ଉଚିତ।
ଗୁଡମିଶ୍ରେଣ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ସଂପର୍କୋ ଜାଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ ଗୃହୀତ୍ଵା ଯାଚକଃ ଶୁଦ୍ଧଃ ଶୃଣୁତ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଯିଏ ଗୁଡ଼ ମିଶାଇ ଦେଇଥାଏ, କେବେ କେବେ ଏକ ନିକଟତା ହୁଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଭିକ୍ଷୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶୃଣୁତେ ଵାଧୀଯାନୋ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧସ୍ତେ ଚ ପୁସ୍ତକମ୍ 2.1.7.
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ପୁସ୍ତକ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ପୂର୍ଵସ୍ଥଃ ଶ୍ରାଵକୋ ଵିପ୍ରୋ ଵିଖ୍ଯାତସ୍ତସ୍ଯଦକ୍ଷିଣେ
ଶ୍ରୋତା, ଅର୍ଥାତ୍ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପାଠକଙ୍କ ଠାରୁ ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ଡାହାଣପଟେ ବସିବା ଉଚିତ।