ଗୌଡଭୂପସ୍ଯ ଦୁହିତା ନାମ୍ନା ଦିଵ୍ଯଵିଭାଵରୀ
ଗୌଡ଼ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦିବ୍ୟବିଭାବରୀ।
ରୂପଯୌଵନ ସଂଯୁକ୍ତା ରତିକେଲିଵିଶାରଦା
ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଜାତା ସୁତା ଦେଵୀ ନାମ୍ନା ସଂଯୋଗିନୀ ଶୁଭା
ସେଠାରେ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମନେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସଂଯୋଗିନୀ, ଏହି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭା।
ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ ରାଜାହ୍ଵଯଦ୍ଭୂପାନ୍ମହାଶୁଭାନ୍ ମଂତ୍ରିପ୍ରଵର ଭୋ ମିତ୍ର ଚଂଦ୍ରଭଟ୍ଟ ମମ ପ୍ରିଯ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ, ରାଜା ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜପୁରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମନ୍ମୂର୍ତିଂ ସ୍ଵର୍ଣନିର୍ମିତାମ୍ ସ୍ଥାପଯ ତ୍ଵଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତୁ ମେ ଵଦ ।। 3.3.6.
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମୋ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦିଅ, ଏବଂ ଯାହା ଘଟିଲା ତାହା ମୋତେ କୁହ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଭଟ୍ଟୋ ଭଵାନୀଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭବାନୀଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂଵରେ ଚ ଭୂପାଶ୍ଚ ନାନାଦେଶ୍ଯାଃ ସମାଗତାଃ
ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ପିତରଂ ପ୍ରାହ କାମାକ୍ଷୀ ଯସ୍ଯ ମୂର୍ତିରିଯଂ ନୃପ
କାମାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି କାହାର?'
ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଭଦ୍ରମୁଵାଚ ତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଞ୍ଜଯେଦ୍ଯୋଗିନୀମେତାଂ ତର୍ହି ମେଽତିପ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଏହି ଯୋଗିନୀ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବେ।
ପୃଥିଵୀରାଜ ଏଵାସୌ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୈନ୍ଯମଚୋଦଯତ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଏହା ଶୁଣି ନିଜ ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ରଥାଃ ପଂଚସହସ୍ରାଶ୍ଚ ଧନୁର୍ବାଣଵିଶାରଦାଃ
ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ରଥ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଧନୁଷ୍ୟ ବାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ରାଜାନସ୍ତ୍ରିଶତାନ୍ଯେଵ ମହୀରାଜପଦାନୁଗାଃ
ସେଠାରେ ତିନି ଶତ ରାଜା ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରାଜପଦର ଅନୁଗାମୀ।
ଧୁନ୍ଧୁକାରଶ୍ଚ ତଦ୍ବନ୍ଧୁର୍ଗଜାନୀକପତିସ୍ସଦା
ଧୁନ୍ଧୁକାର ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ସଦା ହାତୀ ବାହିନୀର ନାୟକ ଥିଲେ।
ପଦାତୀନାଂ ନୃପତଯଃ ପତଯସ୍ତତ୍ର ଚାଭଵନ୍ 3.3.6.
ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ପଦାତି ସେନାର ନାୟକ ଥିଲେ।
ଵିଂଶତ୍କୋଶପ୍ରମାଣେନ ସ୍ଥିତଂ ତସ୍ଯ ମହାବଲମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ସେନା ବିଶି କୋଶ ଦୂରରେ ରହିଥିଲା।
ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ କଲ୍ପଯାମାସ ଲକ୍ଷଷୋଡଶସଂମିତମ୍
ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ଷୋଳ ଲକ୍ଷ ମଣିଷ ଗଣନାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଵାଜିନଶ୍ଚାଷ୍ଟଲକ୍ଷାଶ୍ଚ ସର୍ଵଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ
ଏଠାରେ ଆଠ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଆଗସ୍କୃତଂ ମହୀରାଜଂ ମତ୍ଵା ତେ ଶୁକ୍ଲଵଂଶିନଃ
ଶୁକ୍ଳ ବଂଶୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ବାଧା ବୋଲି ଭାବି, କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଈଶନଦ୍ଯାଃ ପରେ କୂଲେ ତଦ୍ଦୋଲା ସ୍ଥପିତା ତଦା
ତାପରେ ଈଶନା ନଦୀର ପାର ତୀରରେ ସେ ଦୋଲାକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ରତ୍ନଭାନୁର୍ଗଜାନୀକେ ରୂପାନୀକେ ହି ଲକ୍ଷଣଃ
ରତ୍ନଭାନୁ ହାତୀମାନଙ୍କର ନାୟକ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଦେହର ଚିହ୍ନ ଓ ରୂପ ଦେଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା।
ପ୍ରଦ୍ଯୋତଶ୍ଚୈଵ ଵିଦ୍ଯୋତୋ ରତ୍ନଭାନୁଂ ରରକ୍ଷତୁଃ
ପ୍ରଦ୍ୟୋତ ଓ ବିଦ୍ୟୋତ ଦୁଇଏ ମିଶି ରତ୍ନଭାନୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଭୂପାଃ ପଦାତିସୈନ୍ଯେ ଚ ସଂସ୍ଥିତା ମଦଵିହ୍ଵଲାଃ
ସେହି ସମୟରେ ରାଜାମାନେ ଗର୍ବରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ପଦାତି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ହଯା ହଯୈର୍ମୃତା ଜାତା ଗଜାଶ୍ଚୈଵ ଗଜୈସ୍ତଥା
ଘୋଡ଼ାମାନେ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ହାତରେ ମରିଗଲେ, ଏହିପରି ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ହାତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ।
ଭୂପୈଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତାଃ ସର୍ଵେ ନିର୍ଭଯା ରଣମାଯଯୁଃ 3.3.6.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟହୀନ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏଵଂ ପଂଚଦିନଂ ଜାତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵୀରଜନକ୍ଷଯମ୍
ଏପରି ଭାବେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ବୀରଙ୍କ ନାଶ ହେଲା।
ପଂଚଲକ୍ଷଂ ମହୀଭର୍ତୁର୍ହତାସ୍ତତ୍ର ପଦାତଯଃ
ମହୀପତିଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ପଦାତି ସେନା ଏଠାରେ ହତ ହେଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଧିପସ୍ଯୈଵ ଗଜା ନଵସହସ୍ରକାଃ
କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ରାଜାଙ୍କ ନଉ ହଜାର ହାତୀ ଏଠାରେ ମରିଗଲେ।
ଏକଲକ୍ଷଂ ହଯାସ୍ତତ୍ର ମୃତାଃ ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଯଯୁଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୁଃଖିତୋ ମନସା ଦେଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଭକ୍ତିମାନ୍
ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।