ଵର୍ଜଯେଦ୍ଵାସରାନ୍ସପ୍ତ ଇତି ଚାଥର୍ଵଣୀ ଶ୍ରୁତିଃ
ସାତ ଦିନ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ଅଥର୍ବଣ ଶ୍ରୁତି କହିଛି।
କର୍ମାନୁସାରଵ୍ଯକ୍ତିନିର୍ଧାରଣଵର୍ଣନମ୍ ସଂସୃଷ୍ଟା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ହଵ୍ଯାନାମିହ କଵ୍ଯାନାଂ ସର୍ଵସ୍ଯାପି ଚ ଗୁପ୍ତଯେ
ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ନିବେଦନର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ।
କଵ୍ଯାନି ଚୈଵ ପିତରଃ କିଂ ଭୂତମଧିକଂ ତତଃ
ପିତୃମାନେ ହେଉଛନ୍ତି କାବ୍ୟ; ତେବେ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ଅଛି କି?
ସ୍ଵକୀଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୁଂକ୍ତେ ଵିଦଧାତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଓ ଦାନ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ନ ସଂଦେହସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଭାଵାଯ ଵୈ ଭଵେତ୍
ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।
ଗର୍ଭାଧାନାଦଯଶ୍ଚେହ ସଂସ୍କାରା ଯସ୍ଯ ସତ୍ତମାଃ ସ ଯାତି ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ଥାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵେନ ସଂଯୁତଃ
ଯାହାଙ୍କର ଗର୍ଭାଧାନ ଆଦି ଉତ୍ତମ ସଂସ୍କାର ଏଠାରେ ହୋଇଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମର ପଦ ପାଉଛନ୍ତି।
ସଂସ୍କାରପୂତଃ ପ୍ରଥମୋ ଵେଦପୂତୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ପ୍ରଥମ ଜଣେ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର।
କ୍ଷେତ୍ରପୂତଂ ପ୍ରଵିଜ୍ଞାଯ ଵିପୂତଂ ପୂଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜାଃ
କ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ରତା ବୁଝି, ପବିତ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ।
ପୂତାନାଂ ପରମଃ ପୂତୋ ଗୁରୂଣାଂ ପରମୋ ଗୁରୁଃ
ପବିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭୁଞ୍ଜଂତି ଚାକ୍ଷଯମ୍ 2.1.5.
ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରସୀଦଂତି ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି
ଯାହାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାଦ୍ଵିପ୍ରଃ ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ପୁରା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେହেতୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ପୂର୍ବେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲେ,
ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରମୁଖେ ଵେଦାଶ୍ଚାର୍ପିତାଃ ପୁରୁଷେଣ ହି
ସେହିକାରଣରୁ ପରମେଶ୍ୱର ମାନବ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ମୁଖରେ ବେଦମାନେ ରଖିଥିଲେ ।
ପିତୃଯଜ୍ଞଵିଵାହେଷୁ ଵହ୍ନିକାର୍ଯେଷୁ ଶାଂତିଷୁ
ପିତୃଯଜ୍ଞ, ବିବାହ, ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟରେ,
ଦେଵା ଭୁଞ୍ଜଂତି ହଵ୍ଯାନି ବଲିଂ ପ୍ରେତାଦଯୋଽସୁରାଃ
ଦେବତାମାନେ ହବ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପିତୃ, ପ୍ରେତ ଓ ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ପାଆନ୍ତି ।
ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଯୋ ଦଦଯାଦ୍ଯଜ୍ଞକର୍ମସୁ
ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ,
ଵିନା ଵିପ୍ରଂ ଚ ଯୋ ଧର୍ମଃ ପ୍ରଯାସଫଲମାତ୍ରକଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିନା କୌଣସି ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଶ୍ରମର ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣମାହୂଯ ତସ୍ଯ ପୂଜାଂ ଚ କାରଯେତ୍
ସେହିପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚ ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକୁର୍ଯାଦଭିଵାଦନମ୍
ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେଖିଲେ, ଆଦର ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ।
ଅନଭିଵାଦିନାଂ ଵିପ୍ରେ ଦ୍ଵେଷାଦଶ୍ରଦ୍ଧଯାପି ଚ । 2.1.5.
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଅଶ୍ରଦ୍ଧାରୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ନାହିଁ,
ଆଯୁର୍ଵୃଦ୍ଧିର୍ଯଶୋର୍ଵୃଦ୍ଧିର୍ଵୃଦ୍ଧିର୍ଵିଦ୍ଯାଧନସ୍ଯ ଚ
ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧନ ସବୁ କମିଯାଏ ।
ନ ଵିପ୍ରପାଦୋଦକକର୍ଦମାନି ନ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିଗର୍ଜିତାନି
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦଉଦକର କାଦ ନାହିଁ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗର୍ଜନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ,
ଷଦ୍ଵିଂଶତିଦୋଷମାହୁର୍ନରା ନରକଭୀରଵଃ
ନରକକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଣିଛନ୍ତି ଯେ, ମଣିଷରେ ଛବିଶି ଦୋଷ ଅଛି ।
ତେ ସ୍ଵର୍ଗେ ପିତୃଲୋକେ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ପିତୃଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି,
ଅନ୍ଯଥା ନ ଵସେଦ୍ଵାସସ୍ତସ୍ମାତ୍ସ୍ତେଯୀ ନ ପାଲଯେତ୍
ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଥା କେହି ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିକାରଣରୁ ଚୋରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
ପାପିଷ୍ଠୋ ନଷ୍ଟକଷ୍ଟୌ ଚ ରୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ମୁକ୍ତକଃ
ଅତି ପାପୀ, ନଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖିତ, କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ,
ଚଣ୍ଡଃ ଖଣ୍ଡଶ୍ଚ ଵକ୍ତା ଚ ଦତ୍ତସ୍ଯାପହରସ୍ତଥା
କ୍ରୂର, ଭଙ୍ଗ, କଥା କହୁଥିବା ଓ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ନେଇଥିବା,
ମଲୀମସଶ୍ଚ ତେ ଦୋଷାଃ ଷଡ୍ଵିଂଶତିରମୀ ମତାଃ
ଏବଂ ଅପବିତ୍ର—ଏହି ଛବିଶି ଦୋଷ ମନ୍ୟ ହୋଇଛି ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲାଃ ଶାସ୍ତ୍ରେସ୍ମିନ୍ବ୍ରୁଵତଃ କ୍ରମାତ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଅନୁକ୍ରମରେ କହୁଛି, ତାହା ଶୁଣ ।