ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ତଥା ମତ୍ଵା ମୁମୋଦିରେ । ମହୀପତିସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଦୁଃଖାତ୍ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତାଂ ପୁରୀମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ସମ୍ମତି ଦେଇ ଖୁସି ହେଲେ । କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଦୁଃଖରେ ସେଇ ନଗର ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
କୃତ୍ଵୌର୍ଵୀଯାଂ ପୁରୀମନ୍ଯାଂ ତତ୍ର ଵାସମକାରଯତ୍
ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରି, ସେଠାରେ ବାସ କଲେ ।
ଅଗମା ଭୂମିରାଜାଯ ଚାନ୍ଯା ପରିମଲାଯ ସା
ସେଇ ନଗର ଭୂମିରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ପରିମଳଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା ।
ଵିଵାହାଂତେ ଚ ଭୂରାଜା ଦୁର୍ଗମନ୍ଯମକାରଯତ୍
ବିବାହ ଶେଷରେ ଭୂମିରାଜା ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମାଣ କଲେ ।
ଦେହଲୀ ସୁମୂହୂର୍ତେନ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ଵାରେ ସୁରୋପିତା
ଅତି କ୍ଷଣିକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଦୁର୍ଗର ଦ୍ୱାରେ ଏକ ଦେହଳି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଵିସ୍ମିତଃ ସ ନୃପୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେହଲୀ ନାମ ଚାକରୋତ୍
ରାଜା ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ 'ଦେହଳି' ନାମ ଦେଲେ।
ତ୍ରିଵର୍ଷାଂତେ ଚ ଭୋ ଵିପ୍ରା ଜଯଚନ୍ଦ୍ରୋ ମହୀପତିଃ
ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ର—
କିମର୍ଥଂ ପୃଥିଵୀରାଜ ମଦ୍ଦାଯଂ ମେ ନ ଦତ୍ତଵାନ୍ 3.3.5.
—କହିଲେ, 'ହେ ପୃଥିବୀରାଜ, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ଅଂଶ ଦେଉନାହାଁ?'
ନୋ ଚେନ୍ମଚ୍ଛସ୍ତ୍ରକଠିନୈଃ କ୍ଷଯଂ ଯାସ୍ଯଂତି ସୈନିକାଃ
'ଯଦି ନୁହେଁ, ତେବେ ମୋର କଠିନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ସେନାମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଯିବେ।'
ଦୂତଂ ଵୈ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରାଜରାଜୋ ମଦୋତ୍କଟଃ
ଅହଂକାରୀ ରାଜା ତାପରେ ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ।
ଯଦା ନିରାକୃତା ଧୂର୍ତା ମଯା ତେ ଚଂଦ୍ରଵଂଶିନଃ
'ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀମାନେ ଠକେଇଥିଲି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲି—'
ତ୍ଵଯା ଷୋଡଶଲକ୍ଷଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧସୈନ୍ଯଂ ସମାହୃତମ୍
'ତୁମେ ଏକ ଶତ ଷୋଳି ହଜାର ସେନା ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲ।'
ଭଵାନ୍ନ ଦଂଡ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍କରଂ ମେ ଦାତୁମର୍ହତି
'ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ ଦଣ୍ଡନୀୟ ନୁହଁ; ତୁମେ ମୋତେ କର ଦେବା ଉଚିତ।'
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଯୋର୍ଘୋରଂ ଵୈରଂ ଚାସୀନ୍ମହୀତଲେ
ଏହିପରି ଜାଣି, ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଜଯଚଂଦ୍ରଶ୍ଚ ବଲଵାନ୍ପୃଥିଵୀରାଜଭୀରୁକଃ
ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରାଜ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ।
ପୃଥିଵୀରାଜ ଏଵାସୌ ତଥାର୍ଦ୍ଧଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମାନଯତ୍
ସେଇ ପୃଥିବୀରାଜ ପରେ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ନେଇଥିଲେ।
ଦିଶଂ ଯାମ୍ଯାଂ ସ ଵୈ ଜିତ୍ଵା ତେଷାଂ କୋଶାନୁପାହରତ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଜିତି, ସେମାନଙ୍କର ଧନ-ଘର ଦଳିନେଇଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ପରଂ ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତିଲକା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା ଯା ତୁ ଵୀରଵତୀ ଶୁଭା
ତିଳକା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସାହସିକ ଓ ଶୁଭ ନାରୀ ଥିଲେ।
ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଯୋଷିତଃ ଷୋଡଶାଭଵନ୍
ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଷୋଳି ଜଣ ରାଣୀ ଥିଲେ।
ଗୌଡଭୂପସ୍ଯ ଦୁହିତା ନାମ୍ନା ଦିଵ୍ଯଵିଭାଵରୀ
ଗୌଡ଼ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦିବ୍ୟବିଭାବରୀ।
ରୂପଯୌଵନ ସଂଯୁକ୍ତା ରତିକେଲିଵିଶାରଦା
ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଜାତା ସୁତା ଦେଵୀ ନାମ୍ନା ସଂଯୋଗିନୀ ଶୁଭା
ସେଠାରେ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମନେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସଂଯୋଗିନୀ, ଏହି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭା।
ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ ରାଜାହ୍ଵଯଦ୍ଭୂପାନ୍ମହାଶୁଭାନ୍ ମଂତ୍ରିପ୍ରଵର ଭୋ ମିତ୍ର ଚଂଦ୍ରଭଟ୍ଟ ମମ ପ୍ରିଯ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ, ରାଜା ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜପୁରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମନ୍ମୂର୍ତିଂ ସ୍ଵର୍ଣନିର୍ମିତାମ୍ ସ୍ଥାପଯ ତ୍ଵଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତୁ ମେ ଵଦ ।। 3.3.6.
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମୋ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦିଅ, ଏବଂ ଯାହା ଘଟିଲା ତାହା ମୋତେ କୁହ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଭଟ୍ଟୋ ଭଵାନୀଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭବାନୀଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂଵରେ ଚ ଭୂପାଶ୍ଚ ନାନାଦେଶ୍ଯାଃ ସମାଗତାଃ
ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ପିତରଂ ପ୍ରାହ କାମାକ୍ଷୀ ଯସ୍ଯ ମୂର୍ତିରିଯଂ ନୃପ
କାମାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି କାହାର?'
ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଭଦ୍ରମୁଵାଚ ତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଞ୍ଜଯେଦ୍ଯୋଗିନୀମେତାଂ ତର୍ହି ମେଽତିପ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଏହି ଯୋଗିନୀ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବେ।