ମଂଦାରଃ ପାରିଜାତଶ୍ଚ ତୃତୀଯଃ କଲ୍ପପାଦପଃ
ମନ୍ଦାର, ପାରିଜାତ ଓ ତୃତୀୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ରହିଛି।
ହରିଚଂଦନସଂତାନୌ ପୂର୍ଵପଶ୍ଚିମଭାଗଯୋଃ
ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ପାଶରେ ହରିଚନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ ରଖିବା ଉଚିତ।
ମଂଦରେ କାମଦେଵଂ ତୁ କଂଦବସ୍ଯ ତଲେ ନ୍ଯସେତ୍
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ତଳେ କଦମ୍ବ ଗଛ ତଳାରେ କାମଦେବଙ୍କର ପ୍ରତିମା ରଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ହେମମୂର୍ତିଶ୍ଚ ହଂସଃ ସ୍ଯାଦ୍ଵିପୁଲାଚଲେ
ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁକରି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସୁନାର ହଂସ ପ୍ରତିମା ରଖିବା ଦରକାର।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମାଵାହନମଖାଦିକମ୍
ଧାନ୍ୟପର୍ବତରେ ଯେପରି ଆବାହନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚତୁରଃ ଶୈଲାନିମାନ୍ମଂତ୍ରାନୁଦୀରଯେତ୍ 4.204.
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଚାରିଟି ମନ୍ତ୍ର ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଢ଼ିବେ।
ଯସ୍ମାଦାନଂଦକାରୀ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଶୈଲେଂଦ୍ର ସର୍ଵଦା
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ସେପରି ହେଇ ରୁହ।
ଦେଵାନାଂ ତତ୍ସମୁତ୍ଥୋଽସି ପାହି ନଃ ଶର୍କରାଚଲ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଶର୍କରା ପାହାଡ଼, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତନ୍ମଯୋଽସି ମହାଶୈଲ ପାହି ସଂସାରସାଗରାତ୍
ହେ ମହାପାହାଡ଼, ତୁମେ ସେଇ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ, ଆମକୁ ସଂସାର ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ ଯାତି ଶିଵମଂଦିରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଉଁଠି ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ସହୈଵ ଯାନମାତିଷ୍ଠେତ୍ସ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ଦିଵି
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧାମକୁ ସହଯାତ୍ରା କରି ଯାଆନ୍ତି।
ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯସଂପନ୍ନୋ ଯାଵଜ୍ଜନ୍ମାଯୁତତ୍ରଯମ୍ ସ୍ଵଯଂ ଵା କ୍ଷାର ଲଵଣମଶ୍ନୀଯାତ୍ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରି, ସେ ନିଜେ ଅନୁମତିରେ କ୍ଷାର ଲବଣ ଖାଇପାରିବେ।
ପର୍ଵତୋପସ୍କରଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରାପଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଲଯମ୍
ପାହାଡ଼ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।
ସୁହୃଚ୍ଛକ୍ରସ୍ଯ ନିହତା ଯେନ ଦୈତ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହଜାର ହଜାର ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଭଵଂତି ଶତଶୋ ଯେନ ରାଜାନୋଽପି ପରାଜିତାଃ
ଯିଏ ଶତଶଃ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଭାନୁମତୀନାମ ଭାର୍ଯା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୁଂଦରୀ 4.204.
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାମ ଭାନୁମତୀ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରମହିଷୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ସେ ରାଜାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ନୃପକୋଟିସହସ୍ରେଣ ନ କଦାଚିତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
କୋଟି କୋଟି ରାଜା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି।
ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟହୃଦଯୋ ଵସିଷ୍ଠମୃଷିସତ୍ତମମ୍
ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
କସ୍ମାଚ୍ଚ ଵିପୁଲଂ ତେଜୋ ମଚ୍ଛରୀରେ ସଦୋତ୍ତମମ୍
ତୁମ ଶରୀରରେ ଏତେ ବଡ଼ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ କାହିଁକି ଅଛି?
ପୁରା ଲୀଲାଵତୀ ନାମ ଵେଶ୍ଯା ଶିଵପରାଯଣା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଲୀଳାବତୀ ନାମକ ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ଥିଲେ, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭଜୁଥିଲେ।
ହେମଵୃକ୍ଷାମରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯଥାଵଦ୍ଵିଧିପୂର୍ଵକଃ
ସେ ସୁନାର ଗଛର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ନିୟମ ମୁତାବକ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଭୃତ୍ଯୋ ଲୀଲାଵତୀଗେହେ ତେନ ହୈମା ଵିନିର୍ମିତାଃ
ଲୀଳାବତୀଙ୍କ ଘରେ ତାଙ୍କର ଦାସ ହେମରୁ ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ତିଆରି କଲେ।
ଅତିରୂପେଣ ସଂପନ୍ନାନ୍ଘଟଯିତ୍ଵା ତତୋ ହୃଦି
ସେହି ସୁନାର ଜିନିଷଗୁଡିକ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇ, ପରେ ହୃଦୟରେ ରଖାଗଲା।
ଉଜ୍ଜ୍ଵାଲିତାସ୍ତୁ ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯା ସୌଵର୍ଣାମରପାଦପାଃ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସେହି ସୁନାର ଦେବତାଗଛଗୁଡିକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ।
କୃତଂ ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରହର୍ଷେଣ ଦ୍ଵିଜଶୁଶ୍ରୂଷଣାଦିକମ୍ 4.204.
ଉଭୟେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଜଗାମ ଶିଵମଂଦିରମ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ନ ମୂଲ୍ଯମାଦାଦ୍ଵେଶ୍ଯାତଃ ସ ଭଵାନିହ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବେଶ୍ୟାଠାରୁ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନେଉନଥିଲେ; ସେ ଏଠାରେ ଏବେ ବସୁଛନ୍ତି।
ଉଜ୍ଜ୍ଵାଲନାଦୁଜ୍ଜ୍ଵଲରୂପମସ୍ଯାଃ ସୁଜାତମସ୍ମିନ୍ଭୁଵନାଧିପତ୍ଯମ୍
ଆଲୋକିତ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଏହି ଜଗତର ଅଧିପତ୍ୟ ଲାଗିଲେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଲୋକେଷ୍ଵପରାଜିତସ୍ତ୍ଵମାରୋଗ୍ଯସୌଭାଗ୍ଯଯୁତା ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ହାରିନାହାଁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତ।