କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵଂ କୃତଵାନ୍ଧର୍ମତୋ ନୃପଃ
କଳ୍ପ ଭୂମିରେ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥେନଂଗପାଲସ୍ତୋମରାନ୍ଵଯସଂଭଵଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ଶାସକ ଥିଲେ ଏବଂ ତୋମର ବଂଶର ଉତ୍ସବ।
ଅଗ୍ନିଵଂଶସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରୋ ବଭୂଵ ବଲଵତ୍ତରଃ
ଅଗ୍ନିବଂଶର ପ୍ରସାର ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା।
ଉତ୍ତରେ ଚୀନଦେଶାନ୍ତେ ସେତୁବଂଧେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ
ଉତ୍ତରେ ଚୀନ ଦେଶର ସୀମାରେ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣରେ ସେତୁବନ୍ଧରେ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ କର୍ତାରୋ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତୈଷିଣଃ
ସେମାନେ ଗାଁଠିଆ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ।
ଦ୍ଵାପରାଖ୍ଯସମଃ କାଲଃ ସର୍ଵତ୍ର ପରିଵର୍ତତେ
ଦ୍ୱାପର ନାମକ ସମୟ ସବୁଠାରେ ଏକାକାର ଭାବେ ଘୂରୁଛି।
ଗ୍ରାମେଗ୍ରାମେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ଦେଶେଦେଶେ ସ୍ଥିତୋ ମଖଃ 3.3.4.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାଁରେ ଦେବତା ରହିଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶରେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥିତ।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଲିର୍ଘୋରୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛଯା ସହ ଭୀରୁକଃ
ଏହା ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କଳି, ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦମିତେ କାଲେ ଧ୍ଯାନଯୋଗପରୋଽଭଵତ୍
ଏହି ବାରଷ ବ୍ୟପ୍ତି ସମୟରେ ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ହେଲେ।
. ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ତତ୍ର ରାଧଯା ସହିତଂ ହରିମ୍
ସେଠାରେ ରାଧା ସହିତ ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
.ପାହି ମାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚରଣେ ତେ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସର୍ଵପାପହରସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ସର୍ଵକାଲକରୋ ହରିଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ କାଳର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହରି।
ଦ୍ଵାପରେ ପୀତରୂପଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣତ୍ଵଂ ମମ ଦିଷ୍ଟକେ
ଦ୍ୱାପରରେ ତୁମେ ଧଳା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ କଳା ହେଲେ।
ଚତୁର୍ଗେହଂ ଚ ମେ ସ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ଯୂତଂ ମଦ୍ଯଂ ସୁଵର୍ଣ କମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଚାରିଟିଏ ଘରରେ ଜୁଆ, ମଦ୍ୟ ଓ ସୁନା ଅଛି।
ତ୍ଯକ୍ତଦେହସ୍ତ୍ଯକ୍ତକୁଲସ୍ତ୍ଯକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନାର୍ଦନ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେହ, କୁଳ ଓ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ତମ୍
ଏହିକଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମମାଂଶୋ ଭୂମିମାସାଦ୍ଯ କ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ମହାବଲାନ୍ 3.3.4.
ମୋର ଏକ ଅଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବେ ଏବଂ ବଳବାନମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାତ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ସେଠାରେ ନିଜେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ର ଯଥା ଜାତଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ମୁନିବର, ଯାହା ଘଟିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନଵଦୁର୍ଗାଵ୍ରତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ? ନଵଵର୍ଷଂ ଚକାର ହ
ସେ ନବଦୁର୍ଗାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତକୁ ନଉ ବର୍ଷ ଧରି ପାଳନ କଲେ।
ସାହ ତାଂ ଯଦି ମେ ମାତର୍ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଯେଶ୍ଵରି
ସେ କହିଲେ, "ମା, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ, ହେ ଦେବୀ…"
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଦେବୀ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଉଦ୍ଵାହ୍ଯ ଧର୍ମତୋ ଭୂପଃ ସ୍ଵଗେହେ ତାମଵାସଯତ୍
ରାଜା ଧର୍ମରେ ଏହାର ବିବାହ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଯାଇଲେ।
ଆଵାର୍ଯୋ ଵତ୍ସରାଜଶ୍ଚ ଶତହସ୍ତିସମୋ ବଲେ
ଆବାର୍ୟ ନାମକ ରାଜା ଶତହସ୍ତୀ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଶତଯତ୍ତଃ ସ୍ମୃତୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛଃ ଶୂରୋ ଵନରସାଧିପଃ
ଶତୟତ୍ତ ନାମକ ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ଯିଏ ବନରାଜଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବୀର ଥିଲେ।
ତାଲଵୃକ୍ଷପ୍ରମାଣେନ .ଚୋର୍ଧ୍ଵଵେଗୋ ହି ତସ୍ଯ ଵୈ
ତାଙ୍କର ଉପରକୁ ଲାଫ ତାଳ ଗଛର ଉଚ୍ଚତା ପରି ଥିଲା।
ତାଭ୍ଯାଂ ନୃପାଭ୍ଯାଂ ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଲ୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ 3.3.4.
ସେଇ ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ତଦା ମୈତ୍ରୀ କୃତା ତାଭ୍ଯାଂ ତାଲନେନ ସମନ୍ଵିତା
ତାପରେ, ତାଳ ଦେଇ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ହେଲା।
ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ କାରଯାମାସ ଶୈଵଂ ଯଜ୍ଞଂ ଵିଧାନତଃ
ପୁଅ ପାଇଁ ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶିବ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
କନ୍ଯକେ ଚ ତଦା ଜାତେ ଶିଵଭାଗପ୍ରସାଦତଃ
ତାପରେ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲା।