ମୁଖାଵଲୋକନପରୋ ଵଶେ ତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦା
ସେ ସଦା ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସକ୍ତ ରହନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି।
ଏତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ଭଗଵନ୍ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମୋର ଏହି ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ଦୟାକରି ଏହା କହନ୍ତୁ।
ଜାନାମି ସର୍ଵଂ ସୁଭଗେ ତଵ ଵୃତ୍ତମଶେଷତଃ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣେ।
ତ୍ଵମାସୀର୍ଵୈଶ୍ଯ ମହିଷୀ ଗିରିଵ୍ରଜପୁରେ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଗିରିବ୍ରଜ ନଗରରେ ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଣୀ ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଶ୍ରୁତସ୍ତ୍ଵଯା ଵତ୍ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସମୀପତଃ
ସେଠାରେ, ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ବସି ଶୁଣିଥିଲେ।
ଵିଶେଷତସ୍ତତ୍ର ଵିପ୍ରୈଃ କଥିତୋ ଗୁଡପର୍ଵତଃ 4.197.
ସେଠାରେ ବିଶେଷ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୁଡ଼ପର୍ବତ ବିଷୟରେ କଥା କହିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦାନସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ତ୍ଵଯା ଭୁକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ଗୁଡ଼ପର୍ବତ ଦାନର ମହିମାରୁପାଇଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଛ।
ଅନ୍ଯାନି ସପ୍ତ ଜନ୍ମାନି ତଵ ରାଜ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆଉ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଚାଲିଥିବ।
ଭୂତଂ ଚୈଵମଵଶ୍ଯଂ ଚ ଗୁଡପର୍ଵତଦାନଜମ୍
ଗୁଡ଼ପର୍ବତ ଦାନରୁ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଛି ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯମିଦଂ ଦାନଂ ଫଲମୁତ୍ତମମିଚ୍ଛତା
ଅତଏବ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦାନମେତତ୍ପ୍ରଶଂସଂତି ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ରାଜ ନ୍ଵିଶେଷତଃ
ହେ ରାଜା, ଏହି ଦାନଟି ବିଶେଷ କରି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
କୃଷ୍ଣେଷ୍ଟସୁଂଦରଦରୀସ୍ରଵଣାକୁଲେନ ଗଂଧର୍ଵସିଦ୍ଧଵନିତାଶତସେଵିତେନ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦରୀର ଝରଣାରେ ଭରିଥିବା, ଶତ-ଶତ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଦେବୀମାନେ ସେଠି ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ହେମାଚଲଦାନଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ଯସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵନଂ ଵୈରିଚ୍ଯଂ ଯାତି ମାନଵଃ
ଯାହାଙ୍କର କୃପାରେ ମଣିଷ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଉତ୍ତମଃ ପଲସାହସ୍ରୋ ମଧ୍ଯମଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶତୈଃ
ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ହଜାର ପଳା ଦେଇଥାଏ, ମଧ୍ୟମ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଞ୍ଚଶେ ପଳା ଦେଇଥାଏ।
ଦଦ୍ଯାଦେକପଲାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କମରେ ଏକ ପଳା କିମ୍ବା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଷ୍କଂଭଶୈଲାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ଚ କୃତ୍ଵା ମଂତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍
ସେ ଏହିପରି ଭାବରେ ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ ବନେଇ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମାଦନଂତଫଲଦସ୍ତସ୍ମାତ୍ପାହି ଶିଲୋଚ୍ଚଯ
ତୁମେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଉଛ, ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ପାହାଡ଼ର ଗୁଛ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ହେମପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ପାହି ନଗୋତ୍ତମ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ର ରୂପରେ ଥିବା, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ସ ଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର ବସିଛନ୍ତି।
ହେମାଚଲାତ୍ପରଂ ଦାନଂ ନ ଚାନ୍ଯଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ହେମାଚଳ ଦାନଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ କେଉଁଠିଓ ନାହିଁ।
ହୈମଂ ମହୀଂଦ୍ରମଣିଶୃଂଗଶତୈରୁପେତଂ ଲୋକାଧିପାଷ୍ଟକଯୁତଂ ସହିତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗ ଶତଧିକ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ଦଶହଜାର ଲୋକପାଳ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ।
ତିଲାଚଲଦାନଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମନୁତ୍ତମମ୍
ଯାହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଅପୂର୍ବ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ତିଲାଃ ପଵିତ୍ରମତୁଲଂ ପଵିତ୍ରାଣାଂ ଚ ପାଵନମ୍
ତିଳ ପବିତ୍ର, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜିନିଷକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ମଧୁକୈଟଭନାମାନାଵାସ୍ତାଂ ଦିତିସୁତୌ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ଦିତିଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାମକ ଥିଲେ।
ସହସ୍ରଂ କିଲ ଵର୍ଷାଣାଂ ନ ଵ୍ଯଜୀଵତ ଦାନଵଃ
ସେ ଦାନବ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପତିତଶ୍ଚ ଧରାପୃଷ୍ଠେ କଣଶୋ ଲଵଶସ୍ତଥା
ସେ ପୃଥିବୀରେ ତିଳ ଓ ଲବା ଭାବରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ହତଶ୍ଚ ହରିଣା ଯୁଦ୍ଧେ ସ ମଧୁର୍ବଲିନାଂ ଵରଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧୁକୁ ହରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ।
ମେଦିନୀତି ତତଃ ସଂଜ୍ଞାମଵାପାଚଲ ଧାରିଣୀ
ଏହିକାରଣରୁ ପାହାଡ଼ ଧାରିଣୀ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ 'ମେଦିନୀ' ନାମ ମିଳିଲା।
ସ୍ତୁତିଭିଶ୍ଚ ପରଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଊଚୁସ୍ତ୍ରିଦଶପୁଂଗଵମ୍ ଦେଵା ଊଚୁଃ ତ୍ଵଯା ଧୃତଂ ଜଗଦ୍ଦେଵ ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟଂ ତଥୈଵ ଚ
ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ସ୍ତୁତି କରି, ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ତୁମେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।'
ତ୍ଵଯୀଶ ଲୀଯତେ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯୈଵ ମଧୁସୂଦନ
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ଲୟ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମେ ଏହାକୁ କରୁଛ।