ମମୋଚ୍ଛିଷ୍ଠଂ ସଭୁଂଜୀଯାଦ୍ଯଥା ତତ୍ପଶ୍ଯ ଭୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଦେଖ, ମୁଁ ଯାହା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ତାହା କିପରି ଖାଇଯିବାଯାଏ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମେ ମତିଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଦାରୁଣେ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀମାନେର କଠୋର ଧର୍ମରେ ଲାଗିଗଲା ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କାଲିଦାସସ୍ତୁ ରୁଷା ପ୍ରାହ ମହାମଦମ୍
ସେ କଥା ଶୁଣି କାଳିଦାସ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନିଷ୍ଯାମି ଦୁରାଚାରଂ ଵାହୀକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁରାଚାରୀ ବାହୀକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଏହାକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ଜୁହାଵ ସଃ 3.3.3.
ସେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବା ପିଣ୍ଡ ହୋମ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁରୋର୍ଭସ୍ମ ମଦହୀନତ୍ଵମାଗତମ୍
ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅହଂକାର ଛାଡିଦେଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ତୈଶ୍ଚ ଭୂମଧ୍ଯେ ତତ୍ରୋଷୁର୍ମଦତତ୍ପରାଃ
ସେମାନେ ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ଲିନ ଥିବାମାନେ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ ଦେଵରୂପଶ୍ଚ ବହୁମାଯାଵିଶାରଦଃ
ରାତିରେ, ସେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ବହୁ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯଧର୍ମୋ ହି ତେ ରାଜନ୍ସର୍ଵଧର୍ମୋତ୍ତମଃ ସ୍ମୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କର ଆର୍ୟ ଧର୍ମ ଏହି ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଲିଂଗଚ୍ଛେଦୀ ଶିଖାହୀନଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁଧାରୀ ସ ଦୂଷକଃ
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗହୀନ, ଶିଖା ନାହିଁ, ଦାଢ଼ି ରଖିଛି, ସେ ଦୁଷକ।
ଵିନା କୌଲଂ ଚ ପଶଵସ୍ତେଷାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯା ମତା ମମ
କୌଳ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିନା ଯେଉଁ ପଶୁ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ ହେବାକୁ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମୁସଲଵନ୍ତୋ ହି ଜାତଯୋ ଧର୍ମଦୂଷକାଃ
ଏହିପରି, ମୁସଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଜନ୍ମମାନେ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଦେଵଃ ସ ରାଜା ଗେହମାଯଯୌ
ଏପରି କହି ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶୂଦ୍ରେଷୁ ପ୍ରାକୃତୀ ଭାଷା ସ୍ଥାପିତା ତେନ ଧୀମତା
ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାଷା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ସ୍ଥାପିତା ତେନ ମର୍ଯ୍ଯାଦା ସର୍ଵଦେଵୋପମାନିନୀ 3.3.3.
ସେ ଏକ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ।
ଆର୍ଯ୍ଯ ଵର୍ଣାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ଵିଂଧ୍ଯାନ୍ତେ ଵର୍ଣସଂକରାଃ
ସେଠାରେ ଆର୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ରହିଲେ; ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଶେଷରେ ବର୍ଣ୍ଣମିଶ୍ରଣ ହେଲା।
ବର୍ବରେ ତୁଷଦେଶେ ଚ ଦ୍ଵୀପେ ନାନାଵିଧେ ତଥା
ବର୍ବର ଦେଶ, ତୁଷ ଦେଶ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ଏହିପରି ଘଟିଲା।
ଜାତାଶ୍ଚାଲ୍ପାଯୁଷୋ ମନ୍ଦାସ୍ତ୍ରିଶତାବ୍ଦାନ୍ତରେ ମୃତାଃ
ସେଠାରେ ଜନ୍ମହେଉଥିବାମାନେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ମନ୍ଦମତି, ତିନିଶ ଅବ୍ଦ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ।
ବହୁଭୂପଵତୀ ଭୂମିସ୍ତେଷାଂ ରାଜ୍ଯେ ବଭୂଵ ହ
ସେମାନଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ଏହି ଭୂମିରେ ବହୁ ରାଜା ଥିଲେ।
ତଦନ୍ଵଯେ ତ୍ରିଭୂପାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଶତାବ୍ଦାନ୍ତରେ ମୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ତିନି ରାଜା ଦୁଇଶ ଅବ୍ଦ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵଂ କୃତଵାନ୍ଧର୍ମତୋ ନୃପଃ
କଳ୍ପ ଭୂମିରେ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥେନଂଗପାଲସ୍ତୋମରାନ୍ଵଯସଂଭଵଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ଶାସକ ଥିଲେ ଏବଂ ତୋମର ବଂଶର ଉତ୍ସବ।
ଅଗ୍ନିଵଂଶସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରୋ ବଭୂଵ ବଲଵତ୍ତରଃ
ଅଗ୍ନିବଂଶର ପ୍ରସାର ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା।
ଉତ୍ତରେ ଚୀନଦେଶାନ୍ତେ ସେତୁବଂଧେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ
ଉତ୍ତରେ ଚୀନ ଦେଶର ସୀମାରେ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣରେ ସେତୁବନ୍ଧରେ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ କର୍ତାରୋ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତୈଷିଣଃ
ସେମାନେ ଗାଁଠିଆ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ।
ଦ୍ଵାପରାଖ୍ଯସମଃ କାଲଃ ସର୍ଵତ୍ର ପରିଵର୍ତତେ
ଦ୍ୱାପର ନାମକ ସମୟ ସବୁଠାରେ ଏକାକାର ଭାବେ ଘୂରୁଛି।
ଗ୍ରାମେଗ୍ରାମେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ଦେଶେଦେଶେ ସ୍ଥିତୋ ମଖଃ 3.3.4.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାଁରେ ଦେବତା ରହିଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶରେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥିତ।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଲିର୍ଘୋରୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛଯା ସହ ଭୀରୁକଃ
ଏହା ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କଳି, ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦମିତେ କାଲେ ଧ୍ଯାନଯୋଗପରୋଽଭଵତ୍
ଏହି ବାରଷ ବ୍ୟପ୍ତି ସମୟରେ ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ହେଲେ।
. ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ତତ୍ର ରାଧଯା ସହିତଂ ହରିମ୍
ସେଠାରେ ରାଧା ସହିତ ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।