ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମାରୁଭୂମିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜ ରାଜା କହିଲେ — ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ବହୁ ମାୟା ଦେଖାଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ,
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନେ ଯାହାକୁ ଲୁଚାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟ-ଚେତନା-ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଯିଏ,
ଗଂତଵ୍ଯଂ ଭୋଜରାଜେନ ମହାକାଲେଶ୍ଵରସ୍ଥଲେ
ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଥାନକୁ ଯିବା ଦରକାର ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ସୁଦୂଷିତା ଭୂମିର୍ଵାହୀକା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା 3.3.3.
ବାହୀକ ନାମର ଯେଉଁ ଭୂମି, ସେଠାକୁ ବିଦେଶୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଷିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି ।
ବଭୂଵାତ୍ର ମହାମାଯୀ ଯୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମଯା ପୁରା
ସେଠାରେ ସେଇ ମହାମାୟାବୀ ଆସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦହିଦେଇଥିଲି ।
ଅଯୋନିଃ ସ ଵରୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦୈତ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଯେଉଁଥିରେ ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା, ମୋଠାରୁ ବର ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ନାଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ପୈଶାଚେ ଦେଶଧୂର୍ତକେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସେଇ ପିଶାଚ ଓ ଠକେଇବା ଦେଶକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଦେଶାନ୍ପୁନରାଗମତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଆସିଲେ ।
ଉଵାଚ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ମାଯାମଦଵିଶାରଦଃ
ମାୟା ଓ ମାୟାବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଲୋକ ଭଲପାଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ମମୋଚ୍ଛିଷ୍ଠଂ ସଭୁଂଜୀଯାଦ୍ଯଥା ତତ୍ପଶ୍ଯ ଭୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଦେଖ, ମୁଁ ଯାହା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ତାହା କିପରି ଖାଇଯିବାଯାଏ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମେ ମତିଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଦାରୁଣେ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀମାନେର କଠୋର ଧର୍ମରେ ଲାଗିଗଲା ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କାଲିଦାସସ୍ତୁ ରୁଷା ପ୍ରାହ ମହାମଦମ୍
ସେ କଥା ଶୁଣି କାଳିଦାସ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନିଷ୍ଯାମି ଦୁରାଚାରଂ ଵାହୀକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁରାଚାରୀ ବାହୀକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଏହାକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ଜୁହାଵ ସଃ 3.3.3.
ସେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବା ପିଣ୍ଡ ହୋମ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁରୋର୍ଭସ୍ମ ମଦହୀନତ୍ଵମାଗତମ୍
ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅହଂକାର ଛାଡିଦେଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ତୈଶ୍ଚ ଭୂମଧ୍ଯେ ତତ୍ରୋଷୁର୍ମଦତତ୍ପରାଃ
ସେମାନେ ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ଲିନ ଥିବାମାନେ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ ଦେଵରୂପଶ୍ଚ ବହୁମାଯାଵିଶାରଦଃ
ରାତିରେ, ସେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ବହୁ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯଧର୍ମୋ ହି ତେ ରାଜନ୍ସର୍ଵଧର୍ମୋତ୍ତମଃ ସ୍ମୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କର ଆର୍ୟ ଧର୍ମ ଏହି ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଲିଂଗଚ୍ଛେଦୀ ଶିଖାହୀନଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁଧାରୀ ସ ଦୂଷକଃ
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗହୀନ, ଶିଖା ନାହିଁ, ଦାଢ଼ି ରଖିଛି, ସେ ଦୁଷକ।
ଵିନା କୌଲଂ ଚ ପଶଵସ୍ତେଷାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯା ମତା ମମ
କୌଳ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିନା ଯେଉଁ ପଶୁ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ ହେବାକୁ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମୁସଲଵନ୍ତୋ ହି ଜାତଯୋ ଧର୍ମଦୂଷକାଃ
ଏହିପରି, ମୁସଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଜନ୍ମମାନେ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଦେଵଃ ସ ରାଜା ଗେହମାଯଯୌ
ଏପରି କହି ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶୂଦ୍ରେଷୁ ପ୍ରାକୃତୀ ଭାଷା ସ୍ଥାପିତା ତେନ ଧୀମତା
ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାଷା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ସ୍ଥାପିତା ତେନ ମର୍ଯ୍ଯାଦା ସର୍ଵଦେଵୋପମାନିନୀ 3.3.3.
ସେ ଏକ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ।
ଆର୍ଯ୍ଯ ଵର୍ଣାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ଵିଂଧ୍ଯାନ୍ତେ ଵର୍ଣସଂକରାଃ
ସେଠାରେ ଆର୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ରହିଲେ; ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଶେଷରେ ବର୍ଣ୍ଣମିଶ୍ରଣ ହେଲା।
ବର୍ବରେ ତୁଷଦେଶେ ଚ ଦ୍ଵୀପେ ନାନାଵିଧେ ତଥା
ବର୍ବର ଦେଶ, ତୁଷ ଦେଶ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ଏହିପରି ଘଟିଲା।
ଜାତାଶ୍ଚାଲ୍ପାଯୁଷୋ ମନ୍ଦାସ୍ତ୍ରିଶତାବ୍ଦାନ୍ତରେ ମୃତାଃ
ସେଠାରେ ଜନ୍ମହେଉଥିବାମାନେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ମନ୍ଦମତି, ତିନିଶ ଅବ୍ଦ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ।
ବହୁଭୂପଵତୀ ଭୂମିସ୍ତେଷାଂ ରାଜ୍ଯେ ବଭୂଵ ହ
ସେମାନଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ଏହି ଭୂମିରେ ବହୁ ରାଜା ଥିଲେ।
ତଦନ୍ଵଯେ ତ୍ରିଭୂପାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଶତାବ୍ଦାନ୍ତରେ ମୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ତିନି ରାଜା ଦୁଇଶ ଅବ୍ଦ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।