ଧ୍ଯାନେନ ପୂଜଯେଦୀଶଂ ସୂର୍ଯମଂଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅଚଲୋଽଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତଥା ସୂର୍ଯୋଚଲଃ ସଦା
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ ।
ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚଲଭୂତାନାଂ କର୍ଷଣଃ ସ ସମଂତତଃ 3.3.2.
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ତତ୍ତ୍ୱମାନେକୁ ସମଭାବରେ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି ।
ଈଶମୂର୍ତିର୍ହୃଦି ପ୍ରାପ୍ତା ନିତ୍ଯଶୁଦ୍ଧା ଶିଵଂକରୀ
ହୃଦୟରେ ଲାଭ କରାଯାଇଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଦାୟକ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ନତ୍ଵା ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକମ୍
ଏଭଳି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ।
ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ରାଜା ହଯମେଧମଚୀକରତ୍ ସ୍ଵର୍ଗତେ ନୃପତୌ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଚାସୀତ୍ତଥା ଶୃଣୁ
ସେ ରାଜା ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଥିବା ପରେ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ । ସେଇ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଯିବା ପରେ କିଏମିତି ଘଟିଲା, ଏହି କଥା ଏବେ ଶୁଣ ।
ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଶାଲିଵାହନଵଂଶେ ଚ ରାଜାନୋ ଦଶ ଚାଭଵନ୍
ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ — ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହୋଇଥିଲେ ।
ମର୍ଯ୍ଯାଦା କ୍ରମତୋ ଲୀନା ଜାତା ଭୂମଂଡଲେ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷୀଣମର୍ଯ୍ଯାଦାଂ ବଲୀ ଦିଗ୍ଵିଜଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମୟରେ ଭୂମିରୁ ଦେଶର ନୀତି ଏବଂ ଆଚରଣ ଦେଖାଦେଖି କମିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିଜୟ କରିବା ପାଇଁ ବେରିହେଲେ ।
ସେନଯା ଦଶସାହସ୍ର୍ଯା କାଲିଦାସେନ ସଂଯୁତଃ
ସେ ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ଜିତ୍ଵା ଗାଂଧାରଜାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍କାଶ୍ମୀରାନ୍ନାରଵାଞ୍ଛଠାନ୍
ସେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜା, ବିଦେଶୀ, କାଶ୍ମୀର ଓ ଚତୁର ନାର ମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚାର୍ଯ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଦେଶୀ ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଲେ ।
ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମାରୁଭୂମିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜ ରାଜା କହିଲେ — ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ବହୁ ମାୟା ଦେଖାଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ,
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନେ ଯାହାକୁ ଲୁଚାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟ-ଚେତନା-ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଯିଏ,
ଗଂତଵ୍ଯଂ ଭୋଜରାଜେନ ମହାକାଲେଶ୍ଵରସ୍ଥଲେ
ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଥାନକୁ ଯିବା ଦରକାର ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ସୁଦୂଷିତା ଭୂମିର୍ଵାହୀକା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା 3.3.3.
ବାହୀକ ନାମର ଯେଉଁ ଭୂମି, ସେଠାକୁ ବିଦେଶୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଷିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି ।
ବଭୂଵାତ୍ର ମହାମାଯୀ ଯୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମଯା ପୁରା
ସେଠାରେ ସେଇ ମହାମାୟାବୀ ଆସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦହିଦେଇଥିଲି ।
ଅଯୋନିଃ ସ ଵରୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦୈତ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଯେଉଁଥିରେ ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା, ମୋଠାରୁ ବର ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ନାଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ପୈଶାଚେ ଦେଶଧୂର୍ତକେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସେଇ ପିଶାଚ ଓ ଠକେଇବା ଦେଶକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଦେଶାନ୍ପୁନରାଗମତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଆସିଲେ ।
ଉଵାଚ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ମାଯାମଦଵିଶାରଦଃ
ମାୟା ଓ ମାୟାବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଲୋକ ଭଲପାଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ମମୋଚ୍ଛିଷ୍ଠଂ ସଭୁଂଜୀଯାଦ୍ଯଥା ତତ୍ପଶ୍ଯ ଭୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଦେଖ, ମୁଁ ଯାହା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ତାହା କିପରି ଖାଇଯିବାଯାଏ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମେ ମତିଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଦାରୁଣେ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀମାନେର କଠୋର ଧର୍ମରେ ଲାଗିଗଲା ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କାଲିଦାସସ୍ତୁ ରୁଷା ପ୍ରାହ ମହାମଦମ୍
ସେ କଥା ଶୁଣି କାଳିଦାସ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନିଷ୍ଯାମି ଦୁରାଚାରଂ ଵାହୀକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁରାଚାରୀ ବାହୀକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଏହାକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ଜୁହାଵ ସଃ 3.3.3.
ସେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବା ପିଣ୍ଡ ହୋମ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁରୋର୍ଭସ୍ମ ମଦହୀନତ୍ଵମାଗତମ୍
ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅହଂକାର ଛାଡିଦେଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ତୈଶ୍ଚ ଭୂମଧ୍ଯେ ତତ୍ରୋଷୁର୍ମଦତତ୍ପରାଃ
ସେମାନେ ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ଲିନ ଥିବାମାନେ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ ଦେଵରୂପଶ୍ଚ ବହୁମାଯାଵିଶାରଦଃ
ରାତିରେ, ସେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ବହୁ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯଧର୍ମୋ ହି ତେ ରାଜନ୍ସର୍ଵଧର୍ମୋତ୍ତମଃ ସ୍ମୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କର ଆର୍ୟ ଧର୍ମ ଏହି ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଲିଂଗଚ୍ଛେଦୀ ଶିଖାହୀନଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁଧାରୀ ସ ଦୂଷକଃ
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗହୀନ, ଶିଖା ନାହିଁ, ଦାଢ଼ି ରଖିଛି, ସେ ଦୁଷକ।