ବାହ୍ଲୀକାନ୍କାମରୂପାଂଶ୍ଚ ରୋମଜାନ୍ଖୁରଜା ଚ୍ଛଠାନ୍
ବାହ୍ଲିକ, କାମରୂପ, ରୋମ, ଖୁରଜା ଏବଂ ଛଠା ଲୋକମାନେ,
ସ୍ଥାପିତା ତେନ ମର୍ଯ୍ଯାଦା ମ୍ଲେଚ୍ଛାର୍ଯାଣାଂ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ 3.3.2.
ସେ ଲୋକେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଲେ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ଥାନଂ ପରଂ ସିନ୍ଧୋଃ କୃତଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ପରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ ।
ହୂଣଦେଶସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଵୈ ଗିରିସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶୁଭମ୍
ହୁଣ ଦେଶର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଏକ ଶୁଭ୍ର ମଣିଷ,
କୋ ଭଵାନିତି ତଂ ପ୍ରାହ ସ ହୋଵାଚ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
‘ଆପଣ କିଏ?’ ବୋଲି ପଚାରିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମସ୍ଯ ଵକ୍ତାରଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣମ୍
ମୁଁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଧର୍ମର ବକ୍ତା, ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ମହାରାଜ ପ୍ରାପ୍ତେ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟର ଅବନତି ଆସିବା ସମୟରେ ମହାରାଜା କହିଲେ,
ଈଶାମସୀ ଚ ଦସ୍ଯୂନାଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ଭଯଂକରୀ
ଦସ୍ୟୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶାସକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ସ୍ଥାପିତୋ ଧର୍ମୋ ମଯା ତଚ୍ଛୃଣୁ ଭୂପତେ
ମୁଁ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଛି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ରାଜା ।
ନୈଗମଂ ଜପମାସ୍ଥାଯ ଜପେତ ନିର୍ମଲଂ ପରମ୍
ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଯେମିତି ଜପ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଉତ୍ତମ ଜପ କରିବା ଉଚିତ ।
ଧ୍ଯାନେନ ପୂଜଯେଦୀଶଂ ସୂର୍ଯମଂଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅଚଲୋଽଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତଥା ସୂର୍ଯୋଚଲଃ ସଦା
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ ।
ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚଲଭୂତାନାଂ କର୍ଷଣଃ ସ ସମଂତତଃ 3.3.2.
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ତତ୍ତ୍ୱମାନେକୁ ସମଭାବରେ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି ।
ଈଶମୂର୍ତିର୍ହୃଦି ପ୍ରାପ୍ତା ନିତ୍ଯଶୁଦ୍ଧା ଶିଵଂକରୀ
ହୃଦୟରେ ଲାଭ କରାଯାଇଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଦାୟକ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ନତ୍ଵା ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକମ୍
ଏଭଳି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ।
ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ରାଜା ହଯମେଧମଚୀକରତ୍ ସ୍ଵର୍ଗତେ ନୃପତୌ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଚାସୀତ୍ତଥା ଶୃଣୁ
ସେ ରାଜା ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଥିବା ପରେ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ । ସେଇ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଯିବା ପରେ କିଏମିତି ଘଟିଲା, ଏହି କଥା ଏବେ ଶୁଣ ।
ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଶାଲିଵାହନଵଂଶେ ଚ ରାଜାନୋ ଦଶ ଚାଭଵନ୍
ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ — ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହୋଇଥିଲେ ।
ମର୍ଯ୍ଯାଦା କ୍ରମତୋ ଲୀନା ଜାତା ଭୂମଂଡଲେ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷୀଣମର୍ଯ୍ଯାଦାଂ ବଲୀ ଦିଗ୍ଵିଜଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମୟରେ ଭୂମିରୁ ଦେଶର ନୀତି ଏବଂ ଆଚରଣ ଦେଖାଦେଖି କମିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିଜୟ କରିବା ପାଇଁ ବେରିହେଲେ ।
ସେନଯା ଦଶସାହସ୍ର୍ଯା କାଲିଦାସେନ ସଂଯୁତଃ
ସେ ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ଜିତ୍ଵା ଗାଂଧାରଜାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍କାଶ୍ମୀରାନ୍ନାରଵାଞ୍ଛଠାନ୍
ସେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜା, ବିଦେଶୀ, କାଶ୍ମୀର ଓ ଚତୁର ନାର ମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚାର୍ଯ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଦେଶୀ ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଲେ ।
ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମାରୁଭୂମିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜ ରାଜା କହିଲେ — ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ବହୁ ମାୟା ଦେଖାଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ,
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନେ ଯାହାକୁ ଲୁଚାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟ-ଚେତନା-ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଯିଏ,
ଗଂତଵ୍ଯଂ ଭୋଜରାଜେନ ମହାକାଲେଶ୍ଵରସ୍ଥଲେ
ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଥାନକୁ ଯିବା ଦରକାର ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ସୁଦୂଷିତା ଭୂମିର୍ଵାହୀକା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା 3.3.3.
ବାହୀକ ନାମର ଯେଉଁ ଭୂମି, ସେଠାକୁ ବିଦେଶୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଷିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି ।
ବଭୂଵାତ୍ର ମହାମାଯୀ ଯୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମଯା ପୁରା
ସେଠାରେ ସେଇ ମହାମାୟାବୀ ଆସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦହିଦେଇଥିଲି ।
ଅଯୋନିଃ ସ ଵରୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦୈତ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଯେଉଁଥିରେ ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା, ମୋଠାରୁ ବର ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ନାଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ପୈଶାଚେ ଦେଶଧୂର୍ତକେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସେଇ ପିଶାଚ ଓ ଠକେଇବା ଦେଶକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଦେଶାନ୍ପୁନରାଗମତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଆସିଲେ ।
ଉଵାଚ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ମାଯାମଦଵିଶାରଦଃ
ମାୟା ଓ ମାୟାବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଲୋକ ଭଲପାଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।