ଚତୁଶ୍ଚାରଣିକାସ୍ତତ୍ର ହୋମଂ କୁର୍ଯୁର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ ଚାରି ଜଣ ଅଧିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଚରେଯୁର୍ଦ୍ଵିଜାସ୍ତତ୍ର ଉପାଧ୍ଯାଯସମନ୍ଵିତାଃ
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପାଧ୍ୟାୟ ସହ ଅଗ୍ରସର ହେବା ଉଚିତ।
ଇତରେଷାଂ ତୁ ପଞ୍ଚୈଵ କୁର୍ଯୁର୍ଯଜ୍ଞମତଂଦ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ପାଞ୍ଚଜଣ ଯଜ୍ଞରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାନାଂ ଚ ତନ୍ନାମ୍ନା ଜୁହୁଯାତ୍ତିଲାନ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତିଳ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ରୁଦ୍ରଜାପସ୍ତୁ କର୍ତଵ୍ଯସ୍ତସ୍ଯୈଵାନଂତରଂ ଦ୍ଵିଜୈଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରୁଦ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୃହୀତକୁସୁମାଂଜଲିଃ
ଫୁଲ ଧରିଥିବା ହାତ ଯୋଗୁଁ ଭକ୍ତି ସହ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଙ୍ମଯାଂତ ନିମଗ୍ନାଯ ବ୍ରହ୍ମାଂଡ ଶୁଭକୃଦ୍ଭଵ 4.177.
ଯିଏ ବାଣୀର ଶେଷରେ ଲୀନ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ତୁମେ ଶୁଭ ଦାତା ହେଉ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ମେ ତୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତ୍ଵତୁଲାଂ ସଦା
ଏସବୁ ସଦା ମୋତେ ଅତୁଳନୀୟ ସନ୍ତୋଷ ଦିଅନ୍ତୁ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ତଥା ନାଗା ଋଷଯୋ ମରୁତସ୍ତଥା
ନକ୍ଷତ୍ର, ନାଗ, ଋଷି ଓ ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ—
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ସର୍ଵକାମଦମ୍
ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଯାନ୍ନରୋତ୍ତମ
ଏହି ପ୍ରକାର ଦାନ କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ଆସୀଦାଦିଯୁଗେ ରାଜା ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ନାମ ଭାରତ
ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତତଃ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତନଯଂ ରାଜା ରାଜ୍ଯେ ଵନଂ ଯଯୌ
ତାପରେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ନିଜେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଵନଂ ଘୋରଂ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଚଚାର ହ
ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ।
କାଲେନ ମହତା ରାଜା ଦିଷ୍ଟାଂତମଗମତ୍ପୁରା
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ରାଜା ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅତୀତ୍ଯ ଶକ୍ରଲୋକାଦୀନ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକମିତୋ ଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଟିକି, ସେ ଏଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ କନକଚିତ୍ରାଂଗଂ ରତ୍ନାଲଂକୃତଵିଗ୍ରହମ୍ 4.177.
ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସୁନାର ଚିହ୍ନ ଓ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଆସ୍ତେ ଚାନୁଦିନଂ ସୋଽଥ ଦିଵ୍ଯଭୋଗଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲେ।
ବୁଭୁକ୍ଷଯା ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଥାତ୍ଯଂତପିପାସଯା
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ।
ଭଗଵନ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକୋଽଯଂ ସର୍ଵଦୋଷଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଭଗବନ୍, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ।'
କେନ କର୍ମ ଵିପାକେନ କ୍ଷୁଧା ମେ ନାପସର୍ପତି
'ମୋର ଏହି ଭୋକ କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ଯାଉନାହିଁ?'
ନୈଵ ଦତ୍ତଂ ତୁ ବହୁଲମାତ୍ମଵାଦରତେନ ଵୈ
'ମୁଁ ବେଶି ଦାନ କରିନଥିଲି, କାରଣ ମୋ ମନ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା।'
ଦାନଂ ବଂଧାତ୍ମକଂ ମତ୍ଵା ତସ୍ମାଦ୍ଦତ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ନ ହି
'ଦାନ କଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ ବୋଲି ଭାବି, ତୁମେ ଦାନ କରିନଥିଲ।'
ଉପଦେଶପ୍ରଦାନେନ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
'ଉପଦେଶ ଦେଇ ମୋତେ କୃପା କରିବା ଉଚିତ।'
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯାନାଂ ତେନ ତୃପ୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
'ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉ, ତେଣୁ ତୁମେ ତୃପ୍ତି ପାଇବ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସମ୍ଯଗାଗତ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଲୋକଂ ମହୀପତିଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରାଜା ଠିକ୍ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ଆସିଲେ।
ସ ଜଗାମ ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲେଭେ ତୃପ୍ତିଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତୀମ୍ 4.177.
ସେ ପୁଣିଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ତୃପ୍ତି ଲାଗିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ତେନ ଦତ୍ତଂ ଚରାଚରମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେହି ଦାନରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଦିଆଯାଏ।
ତାରଯେତ୍କୁଲଜାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଦାନଟିକୁ ଯେଉଁଠି ଉପଯୋଗୀ ପରିବାରକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ସେମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଆଗାମୀ ପିଢିମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପୁନର୍ମାନୁଷ୍ଯମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଧାର୍ମିକୋ ଜାଯତେ କୁଲେ
ପୁନି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମିକ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।