ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମେନ ସଂଵୀତଂ ପୁସ୍ତକଂ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍
ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡି ଦେବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ନରଃ
ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଦେଇଲେ, ଏକ ଲୋକ କେଉଁ ଫଳ ପାଉଛି?
ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଯଜ୍ଵନାଂ ତଥା
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାରେ ଯେପରି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଭଳି,
କପିଲାନାଂ ସହସ୍ରେଣ ସମ୍ଯଗ୍ଦତ୍ତେନ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସଠିକ୍ ଭାବେ ଏକ ହଜାର କପିଳ ଗାଁ ଦାନ କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ପୁରାଣଂ ଭାରତଂ ଵାପି ରାମାଯଣମଥାପି ଵା
ପୁରାଣ, ଭାରତ କିମ୍ବା ରାମାୟଣ ଯେଉଁ ହେଉ,
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ଶିଷ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯତି ଯତ୍ନତଃ
ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଉତ୍ସାହ ସହ ଶିଖାଏ,
ଉପାଧ୍ଯାଯସ୍ଯ ଯୋ ଵୃତ୍ତିଂ ଦତ୍ତ୍ଵାଽଧ୍ଯାପଯତେ ଜନଃ
ଯିଏ ଉପାଧ୍ୟାୟଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ,
ଛାତ୍ରାଣାଂ ଭୋଜନାଭ୍ଯଂଗଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଭିକ୍ଷାମଥାପି ଵା
ଛାତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ, ମଲିଶ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଭିକ୍ଷା,
ଵିଵେକୋ ଜୀଵିତଂ ଦୀର୍ଘଂ ଧର୍ମକାମାର୍ଥସଂପଦଃ
ବିବେକ, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ, ଧର୍ମ, କାମ ଏବଂ ଅର୍ଥର ସମ୍ପଦ,
ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଶସ୍ତ୍ରକଲାଶିଲ୍ପଂ ଯୋ ଯଦିଚ୍ଛେଦୁପାର୍ଜିତୁମ୍ 4.174.
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ରକଳା, କଳା କିମ୍ବା ଶିଳ୍ପ ଅर्जନ କରିବାକୁ ଚାହେ,
ଵାଜପେଯସହସ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ଯଗିଷ୍ଟସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଠିକ୍ ଭାବେ ଏକ ହଜାର ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଶିଵାଲଯେ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଭଵନେଽଥ ଵା
ଶିବ ମନ୍ଦିର, ବିଷ୍ଣୁ ଘର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହ ଯେଉଁଠି ହେଉ,
ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵାସାଂସି ଶଯନାନ୍ଯାସନାନି ଚ
ଗାଁ ଗୋ, ଜମି, ସୁନା ଜିନ୍ସ, ଶୟନ, ଓ ଆସନ।
ଧର୍ମାଧର୍ମଂ ନ ଜାନାତି ଵିଦ୍ଯଯା ରହିତଃ ପୁମାନ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ କୁ ଜାଣିନାହିଁ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଚତୁରୋ ଵର୍ଣାଶ୍ଚତ୍ଵାରଶ୍ଚାଶ୍ରମାଃ ପୃଥକ୍
ତିନି ଲୋକ, ଚାରି ଜାତି, ଓ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ।
ଚତୁର୍ଯୁଗାନି ରାଜେଂଦ୍ର ଏକସପ୍ତତିସଂଖ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ଚାରି ଯୁଗ ଏକସତତି ଗଣନାରେ।
କ୍ଷିତିଂ ଵୋପେତ୍ଯ କାଲାଂତେ ରାଜା ଭଵତି ଧାର୍ମିକଃ
କାଳର ଶେଷରେ ଭୂମିକୁ ପାଇଁ, ରାଜା ଧାର୍ମିକ ହେବେ।
ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନୋ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ନୀରୁଜୋ ଭଵେତ୍
ସେ ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଦାନଂ ଵିଶେଷଫଲଦଂ ଜଗତୀହ ନାନ୍ଯାଦ୍ଵିଦ୍ଯାଂ ଵିହାଯ ଵଦନାବ୍ଜକୃତାଧିଵାସାମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଦାନ ଭିନ୍ନ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଶିକ୍ଷା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଯାହା ମୁଁହର ପଦ୍ମରେ ବସିଥାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ପାଲଯାମାସ ଵସୁଧାଂ ପ୍ରଜାପତିରିଵାପରଃ
ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଜାପତି ପରି ଶାସନ କଲେ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପାଲଯିତ୍ଵା ମହୀମିମାମ୍
ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରି,
ରାଜ୍ଯେ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ତନଯାନ୍ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପରେ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଲେ।
ତପୋଵନଗତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାନଂ ପରମଦ୍ଯୁତିମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ରାଜା ତପୋବନକୁ ଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି,
ତାନାଗତାନୃଷୀନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପୋନିର୍ଧୂତକଲ୍ମଷାନ୍
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପାପ ତପସ୍ୟାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେକୁ ଦେଖି,
ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଚମନୀଯେନ ପ୍ରିଯପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତରେଣ ଚ
ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଚମନ ଜଳ ଓ ମନୋହର ପ୍ରଶ୍ନ-ଉତ୍ତର ଦେଇ,
ଆଜଗାମ ମହାତେଜାଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ମହାତେଜସ୍ବୀ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସ ଚ ରାଜା ମହାରଥଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମୁନି ଓ ମହାରଥୀ ରାଜା,
କୃତ୍ଵା ତୁ ସଂଵିଦଂ ତେନ ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ ଵିଧାନତଃ
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଓ ନିୟମାନୁସାରେ ସେମାନେ ସହିତ ପରିଚୟ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସମା ସୀନା ଯଥାସୁଖମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମୁନି ଆପଣାପଣି ସୁବିଧାରେ ବସିଲେ।
ତତଃ କଥାଂତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିନ୍ମୁନଯସ୍ତେ ସରାଜକାଃ
କଥା ଶେଷରେ, କିଛି ମୁନି ଓ ରାଜା ସହିତ—