ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵନଗତାନସ୍ମାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଂଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଆମେ ବନକୁ ଯାଇଛୁ ବୋଲି ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—
ଅସ୍ମାନ୍ସ୍ନେହାତ୍କ୍ଲିଶ୍ଯମାନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମାଃ
ଆମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଖିଲେ—
ଜୀଵତୋ ଯସ୍ଯ ଜୀଵଂତି ଵିପ୍ରା ମିତ୍ରାଣି ବାଂଧଵାଃ
ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି—
ଅଭ୍ଯାଗତଂ ସୁହୃଦ୍ଵର୍ଗଂ କୁଟୁଂବମପହାଯ ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ଆସିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ପରିବାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ—
ଇତ୍ଯେଵମଵଧାର୍ଯାହଂ ତାନୃଷୀନ୍ପୁନରବ୍ରୁଵମ୍
ଏଭଳି ବୁଝିବା ପରେ, ମୁଁ ପୁନି ସେ ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲି।
ସମାଗତା ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନପାରଗାଃ
ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଭଵଦ୍ଭିଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଭୃତ୍ଯୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିରେଵ ଚ 4.170.୧
ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହ ତୁମର ଦାସମାନେ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛ।
ମାମୁଵାଚାଥ ମୈତ୍ରେଯଃ ଶୃଣୁ କୌଂତେଯ ମଦ୍ଵଚଃ
ତାପରେ ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, 'କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋ କଥା ଶୁଣ।'
ଆସୀତ୍ତପୋଵନେ କାଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ
ଏକ ତପୋବନରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ।
ଶୌଚେନ ତୁଷ୍ଟା ମୁନଯଃ ପ୍ରଶ୍ରଯେଣ ଦମେନ ଚ
ମୁନିମାନେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ପବିତ୍ରତା, ବିନୟ ଓ ନିୟମବନ୍ଧନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସା ତାନୁଵାଚ କିଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ରତଂ ଦାନମଥାପି ଵା
ସେ ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ମୁଁ କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କିମ୍ବା ଦାନ କରିବି?'
ଆଧାରଭୂତା ଭୂତାନାଂ ବହ୍ଵପତ୍ଯା ପତିପ୍ରିଯା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଧାର ଥିଲେ, ଅନେକ ସନ୍ତାନର ମା, ଏବଂ ପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ତାମୁଵାଚାଥ ଶୃଣୁଷ୍ଵ କଥଯାମି ତେ
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କଥା କହିବି।'
କୃତ୍ଵା ତାମ୍ରମଯୀଂ ସ୍ଥାଲୀଂ ପଲାନାଂ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶତୈଃ
ପାଞ୍ଚ ଶତ ପଳ ତାମ୍ବାରେ ଏକ ହାଣ୍ଡି ତିଆରି କର।
ସର୍ଵଶକ୍ତିଵିହୀନସ୍ତୁ ମୃନ୍ମଯୀମପି କାରଯେତ୍
ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମର୍ଥ ହେଉ, ତେବେ ମାଟିରେ ମଧ୍ୟ ହାଣ୍ଡି ତିଆରି କରିପାରିବ।
ମୁଦ୍ଗତଂଦୁଲନିଷ୍ପନ୍ନସୁସ୍ଵିନ୍ନକ୍ଷିପ୍ରପୂରିତାମ୍
ମୁଗ ଓ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭଲ ଭାବେ ସିଦ୍ଧ ଓ ନରମ ଭାତ ଭରିଦିଅ।
ଧୌତପାର୍ଶ୍ଵାଂ ଧୌତକର୍ଣାଂ ଚର୍ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନେନ ଚ 4,170.
ହାଣ୍ଡିର ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଧାରକୁ ଭଲ ଭାବେ ଧୋଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଆଦିତ୍ଯେଽହନି ସଂକ୍ରାଂତୌ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯଷ୍ଟମୀଷୁ ଵା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାଶି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦିନ, କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥୈସ୍ତଂଡୁଲୈଃ ସଜଲୈରପି
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ପାଣିରେ ଭିଜା ଚାଉଳ ରଖି ଏହି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିଃ ସିଦ୍ଧିକାମାନାଂ ତ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଟିଃ ପୁଷ୍ଟିମିଚ୍ଛତାମ୍
ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ଚାହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି, ତୁମେ ପୁଷ୍ଟି ଚାହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟି।
ଜ୍ଞାତିବଂଧୁସୁହୃଦ୍ଵର୍ଗେ ଵିପ୍ରେ ପ୍ରେଷ୍ଯଜନେ ତଥା
ଜ୍ଞାତି, ବନ୍ଧୁ, ମିତ୍ର ଓ ସୁହୃଦ୍ଦମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ,
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ହଂଡିକା ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵେ
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହାଣ୍ଡିକୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵସିଷ୍ଠଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା ଚକାର ତଥୈଵ ତୁ
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଠିକ୍ ସେହିପରି କାମ କଲେ।
ସା ଚୈଷା ଦ୍ରୌପଦୀ ପାର୍ଥ ଭଵଦ୍ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ପ୍ରିଯା
ଏହି ଡ୍ରୌପଦୀ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ।
ଏଷା ସତୀ ଶଚୀ ସ୍ଵାହା ସାଵିତ୍ରୀ ଭୂରରୁଂଧତୀ
ସେ ସତୀ, ଶଚୀ, ସ୍ୱାହା, ସାବିତ୍ରୀ, ଭୂ ଓ ଅରୁନ୍ଧତୀ।
ଅନଯା ଯା ଭୃତା ସ୍ଥାଲୀ ତଯା ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏହି ଜଣେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଥାଳି ଧରାଯାଏ, ସେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଛି।
ମୈତ୍ରେଯାତ୍ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ତତ୍ର ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ 4.170.
ମୈତ୍ରେୟଙ୍କଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମନରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅନ୍ନଦାନପ୍ରସଂଗେନ ସ୍ଥାଲୀଦାନମିଦଂ ମଯା
ଅନ୍ନ ଦାନ ସମୟରେ, ମୁଁ ଏହି ଥାଳି ଦାନ ବିଷୟରେ କହିଛି।
ସ୍ଥାଲୀଂ ଵିଶାଲଵଦନାଂ ଚ ସତଂଡୁଲାଂ ଚ ଯଚ୍ଛଂତି ଯେ ମଧୁରଶୁଲ୍ବମଯୀଂ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମିଠା ମାଟିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଚଉଳରେ ଭରିଥିବା, ପ୍ରଶସ୍ତ ମୁଖର ଥାଳି ଦେଇଥାନ୍ତି,
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହା ପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ସ୍ଥାଲୀଦାନଵିଧିଵର୍ଣନଂ ନାମ ସପ୍ତତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଥାଳି ଦାନ ବିଧି' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।