କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଵଦେଵ ଶିଶୁର୍ମମ 4.169.
ମୋ ଶିଶୁ ଆସିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ଯତୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍
ଏପରି କହି ସେ ଘରକୁ ଯାଇ ଯତୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଥିବାଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି ଉଠିଲେ।
ଵଣିକ୍ପୁତ୍ର ଚିରଂ ଜୀଵ ନଶ୍ଯଂତୁ ତଵ ଶତ୍ରଵଃ
ବ୍ୟାପାରୀର ପୁଅ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ତୁମ ଶତୃମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ତତଃ ସ ଦୁଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର୍ଵିପ୍ର ଵାଗ୍ଵଜ୍ରତାଡିତଃ
ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵଭାବର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶବ୍ଦର ମାନେ ବଜ୍ର ଘାତ ଲାଗିଲା।
ଵିପନ୍ନଂ ପନ୍ନଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତଚକ୍ଷୁର୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପଡ଼ିଥିବା ସାପକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଭୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଗଲେ।
ପୋଷିତୋଽଯଂ ମଯା ବାଲଃ ପାଲିତୋ ଲାଲିତସ୍ତଥା
ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ମୁଁ ପୋଷଣ କରିଛି, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଛି ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଲାଡ଼ିଛି।
ଉପକାରିଷୁ ଯଃ ସାଧୁଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେବଳ ଉପକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତେବେ ସେଠାରେ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଛି?
ଇତ୍ଯେଵମଵଧାର୍ଯାସୌ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତମାନସଃ
ଏହିପରି ଭାବେ ବୁଝି, ସେ ଦୁଃଖରେ ମନକୁ ଦଗ୍ଧ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଗଂଗାଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇଲେ।
ତୈର୍ଭୁକ୍ତୈରିଷ୍ଟସଂସିଦ୍ଧୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈ ରନୁମୋଦିତଃ 4.169.
ଏହି ଭୋଜନ ଓ ଦାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜଵରୋନ୍ମୁକ୍ତୈରଂବୁଭିଃ ପରିଷିଂଚିତଃ
ତାପରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ପାଣି ଛିଟିଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଲେଭେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ସାଧୁଵାଦୋ ମହାଞ୍ଜାତଃ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କଲେ।
ସହସ୍ରଭୋଜ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ହଜାର ଭୋଜନର ମହିମା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଯଚ୍ଛଂତି ଯେଽନୁଦିଵସଂ ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵାନାମନ୍ନଂ ଵିଶୁଦ୍ଧମନସୋ ଭୃଶମାଗତାନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପ୍ରତିଦିନ ଆସିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଅନ୍ନଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମୈକୋନସପ୍ତତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଅନ୍ନଦାନର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶଠିଅଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ସ୍ଥାଲୀଦାନଵର୍ଣନମ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ ଅନ୍ନଦାନପ୍ରସଂଗେନ ମମାପି ସ୍ମୃତିମାଗତମ୍
ସ୍ଥାଳୀ ଦାନର ବର୍ଣ୍ଣନା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ଅନ୍ନଦାନ କଥା ଆସିଲାପରେ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିଲା।
ଅକ୍ଷଦ୍ଯୂତେନ ଭଗଵନ୍ଧନଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ନୋ ହୃତମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୟୂତ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଆମର ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ନିଅଯାଇଥିଲା।
ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ବନକୁ ପଠାଯାଇଥିଲୁ, ଚାଲି ଚାମର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲୁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵନଗତାନସ୍ମାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଂଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଆମେ ବନକୁ ଯାଇଛୁ ବୋଲି ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—
ଅସ୍ମାନ୍ସ୍ନେହାତ୍କ୍ଲିଶ୍ଯମାନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମାଃ
ଆମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଖିଲେ—
ଜୀଵତୋ ଯସ୍ଯ ଜୀଵଂତି ଵିପ୍ରା ମିତ୍ରାଣି ବାଂଧଵାଃ
ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି—
ଅଭ୍ଯାଗତଂ ସୁହୃଦ୍ଵର୍ଗଂ କୁଟୁଂବମପହାଯ ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ଆସିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ପରିବାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ—
ଇତ୍ଯେଵମଵଧାର୍ଯାହଂ ତାନୃଷୀନ୍ପୁନରବ୍ରୁଵମ୍
ଏଭଳି ବୁଝିବା ପରେ, ମୁଁ ପୁନି ସେ ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲି।
ସମାଗତା ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନପାରଗାଃ
ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଭଵଦ୍ଭିଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଭୃତ୍ଯୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିରେଵ ଚ 4.170.୧
ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହ ତୁମର ଦାସମାନେ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛ।
ମାମୁଵାଚାଥ ମୈତ୍ରେଯଃ ଶୃଣୁ କୌଂତେଯ ମଦ୍ଵଚଃ
ତାପରେ ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, 'କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋ କଥା ଶୁଣ।'
ଆସୀତ୍ତପୋଵନେ କାଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ
ଏକ ତପୋବନରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ।
ଶୌଚେନ ତୁଷ୍ଟା ମୁନଯଃ ପ୍ରଶ୍ରଯେଣ ଦମେନ ଚ
ମୁନିମାନେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ପବିତ୍ରତା, ବିନୟ ଓ ନିୟମବନ୍ଧନରେ ଖୁସି ହେଲେ।