ଜାନନ୍ନପି ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ନିଦାନେ ନିଯତେର୍ଵଶାତ୍ ।। 4.169.
ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟର ଜୋରରେ କାମ କରିଲେ।
ସ ମହୀତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମଵରୁହ୍ଯ ଚ
ସେ ଭୂମିରୁ ଉଠି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଶରଣାଗତଂ ପୋଷିତଂ ଚ ତଵ ପିତ୍ରା ପ୍ରିଯଂକରମ୍
ତୁମ ପିତା ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରି ଓ ପାଳନ କରି ସେଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ଦେଇଥିଲେ।
ଅନଂତରଂ କଲକଲଃ ସଂଜାତୋ ରୋଦତାଂ ନୃଣାମ୍
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ୍ଚାର ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଚ୍ଯୁତାନଂତ ଗୋଵିଂଦ କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣେତ୍ଯୁଦୀରଯନ୍
ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ଗୋବିନ୍ଦ, କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ!'
କିଂ କୃତଂ ମମ ପୁତ୍ରେଣ ତଵ ପଵ୍ରଗ ଵିପ୍ରିଯମ୍
ମୋ ପୁଅ କଣ ତୁମକୁ କିଛି ଖରାପ କାମ କରିଛି କି, ପବ୍ରଗ?
ମୂର୍ଖ ମିତ୍ରଂ ସୁସଂବଂଧଂ ହୀନଜାତିଜନୋ ହି ଯଃ
ମୂର୍ଖ ବନ୍ଧୁ, ଯଦିଓ ଘନିଷ୍ଠ ହେଉ, ସେ ତଥାପି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର।
ତମୁଵାଚ ଚ ସର୍ପୋଽସୌ ଵାଷ୍ପଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ତାପରେ ସାପ ଲୁହାରେ ଗଳା ଅଟକି ଥିବା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।
ତଦହଂ ପଶ୍ଯତସ୍ତେଽଦ୍ଯ ଦଶାମ୍ଯେନଂ ନରାଧିପ
ରାଜା, ଆଜି ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଡସିବି।
ସତାଂ ମାର୍ଗମପାକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରଯାତଃ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ଯିଏ ସତ୍ପଥ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ, ତାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଵଦେଵ ଶିଶୁର୍ମମ 4.169.
ମୋ ଶିଶୁ ଆସିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ଯତୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍
ଏପରି କହି ସେ ଘରକୁ ଯାଇ ଯତୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଥିବାଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି ଉଠିଲେ।
ଵଣିକ୍ପୁତ୍ର ଚିରଂ ଜୀଵ ନଶ୍ଯଂତୁ ତଵ ଶତ୍ରଵଃ
ବ୍ୟାପାରୀର ପୁଅ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ତୁମ ଶତୃମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ତତଃ ସ ଦୁଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର୍ଵିପ୍ର ଵାଗ୍ଵଜ୍ରତାଡିତଃ
ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵଭାବର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶବ୍ଦର ମାନେ ବଜ୍ର ଘାତ ଲାଗିଲା।
ଵିପନ୍ନଂ ପନ୍ନଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତଚକ୍ଷୁର୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପଡ଼ିଥିବା ସାପକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଭୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଗଲେ।
ପୋଷିତୋଽଯଂ ମଯା ବାଲଃ ପାଲିତୋ ଲାଲିତସ୍ତଥା
ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ମୁଁ ପୋଷଣ କରିଛି, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଛି ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଲାଡ଼ିଛି।
ଉପକାରିଷୁ ଯଃ ସାଧୁଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେବଳ ଉପକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତେବେ ସେଠାରେ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଛି?
ଇତ୍ଯେଵମଵଧାର୍ଯାସୌ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତମାନସଃ
ଏହିପରି ଭାବେ ବୁଝି, ସେ ଦୁଃଖରେ ମନକୁ ଦଗ୍ଧ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଗଂଗାଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇଲେ।
ତୈର୍ଭୁକ୍ତୈରିଷ୍ଟସଂସିଦ୍ଧୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈ ରନୁମୋଦିତଃ 4.169.
ଏହି ଭୋଜନ ଓ ଦାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜଵରୋନ୍ମୁକ୍ତୈରଂବୁଭିଃ ପରିଷିଂଚିତଃ
ତାପରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ପାଣି ଛିଟିଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଲେଭେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ସାଧୁଵାଦୋ ମହାଞ୍ଜାତଃ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କଲେ।
ସହସ୍ରଭୋଜ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ହଜାର ଭୋଜନର ମହିମା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଯଚ୍ଛଂତି ଯେଽନୁଦିଵସଂ ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵାନାମନ୍ନଂ ଵିଶୁଦ୍ଧମନସୋ ଭୃଶମାଗତାନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପ୍ରତିଦିନ ଆସିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଅନ୍ନଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମୈକୋନସପ୍ତତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଅନ୍ନଦାନର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶଠିଅଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ସ୍ଥାଲୀଦାନଵର୍ଣନମ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ ଅନ୍ନଦାନପ୍ରସଂଗେନ ମମାପି ସ୍ମୃତିମାଗତମ୍
ସ୍ଥାଳୀ ଦାନର ବର୍ଣ୍ଣନା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ଅନ୍ନଦାନ କଥା ଆସିଲାପରେ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିଲା।
ଅକ୍ଷଦ୍ଯୂତେନ ଭଗଵନ୍ଧନଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ନୋ ହୃତମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୟୂତ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଆମର ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ନିଅଯାଇଥିଲା।
ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ବନକୁ ପଠାଯାଇଥିଲୁ, ଚାଲି ଚାମର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲୁ।