ଯେନାଯୁତଂ ସହସ୍ରଂ ଵା ଭୋଜିତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ 4.169.
ଯିଏ ଦଶ ହଜାର କିମ୍ବା ହଜାର ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଏ—
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ପୁରା ପାର୍ଥ ଵଣିଗାପଣଜୀଵନଃ
ଓ ପାର୍ଥ, ପୁରୁଣା କାଳରେ ବାରାଣସୀରେ ଏକ ବ୍ୟବସାୟୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ୟବସାୟ କରି ଜୀବନ ଚାଲାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଯାପଣୈକଦେଶେ ତୁ ମୁକ୍ତ୍ଵାଂଡଂ ପାଂଡୁରଚ୍ଛଵି
ତାଙ୍କ ଦୋକାନର ଏକ କୋଣରେ ଧଳା ଛାଲି ଥିବା ଏକ ଡିମ୍ବ ରହିଥିଲା।
ତଦଂଡଂ ଵଣିଜା ତେନ ଦୃଷ୍ଟଂ କାରୁଣ୍ଯବୁଦ୍ଧିନା
ସେ ଡିମ୍ବଟିକୁ ବ୍ୟବସାୟୀ ଦୟାଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ନିର୍ଜଗାମ ଦିନୈଃ କୈଶ୍ଚିଦ୍ଭିତ୍ଵାଂଡଂ ସର୍ପପୋତକଃ
କିଛି ଦିନ ପରେ, ଡିମ୍ବ ଫାଟି ଏକ ଛୋଟ ସାପ ଚିଁହ୍ନଟି ହେଲା।
ଲିଲିହେ ଘୃତଭାଂଡାନି ଜିଘ୍ରେ ଚ ଗଂଧସଂଚଯାନ୍
ସେ ସାପ ଘିଅ ଭାଣ୍ଡ ଚାଟିଲା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧ ଜମା ଘ୍ରାଣ କଲା।
ଵଣିଜା ରକ୍ଷ୍ଯମାଣଃ ସ ସ୍ନେହାଚ୍ଚାହରହଃ ପୁନଃ
ବ୍ୟବସାୟୀ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଗଂଗାଂ ଗତଃ ସ୍ନାତୁଂ ତ୍ରିଲୋକଗାମ୍
ତାପରେ ଏକ ଦିନ ବ୍ୟବସାୟୀ ତିନି ଲୋକ ଭିତରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଵ୍ଯଵହର୍ତୁଂ ସମାରବ୍ଧଂ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟାପାରୀର ପୁଅ ବ୍ୟବସାୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା।
ଵ୍ଯଵହାରାକୁଲତଯା ପାଦଯୋରଂତରେଣ ସଃ
ବ୍ୟବହାରର ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଜାନନ୍ନପି ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ନିଦାନେ ନିଯତେର୍ଵଶାତ୍ ।। 4.169.
ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟର ଜୋରରେ କାମ କରିଲେ।
ସ ମହୀତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମଵରୁହ୍ଯ ଚ
ସେ ଭୂମିରୁ ଉଠି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଶରଣାଗତଂ ପୋଷିତଂ ଚ ତଵ ପିତ୍ରା ପ୍ରିଯଂକରମ୍
ତୁମ ପିତା ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରି ଓ ପାଳନ କରି ସେଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ଦେଇଥିଲେ।
ଅନଂତରଂ କଲକଲଃ ସଂଜାତୋ ରୋଦତାଂ ନୃଣାମ୍
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ୍ଚାର ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଚ୍ଯୁତାନଂତ ଗୋଵିଂଦ କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣେତ୍ଯୁଦୀରଯନ୍
ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ଗୋବିନ୍ଦ, କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ!'
କିଂ କୃତଂ ମମ ପୁତ୍ରେଣ ତଵ ପଵ୍ରଗ ଵିପ୍ରିଯମ୍
ମୋ ପୁଅ କଣ ତୁମକୁ କିଛି ଖରାପ କାମ କରିଛି କି, ପବ୍ରଗ?
ମୂର୍ଖ ମିତ୍ରଂ ସୁସଂବଂଧଂ ହୀନଜାତିଜନୋ ହି ଯଃ
ମୂର୍ଖ ବନ୍ଧୁ, ଯଦିଓ ଘନିଷ୍ଠ ହେଉ, ସେ ତଥାପି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର।
ତମୁଵାଚ ଚ ସର୍ପୋଽସୌ ଵାଷ୍ପଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ତାପରେ ସାପ ଲୁହାରେ ଗଳା ଅଟକି ଥିବା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।
ତଦହଂ ପଶ୍ଯତସ୍ତେଽଦ୍ଯ ଦଶାମ୍ଯେନଂ ନରାଧିପ
ରାଜା, ଆଜି ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଡସିବି।
ସତାଂ ମାର୍ଗମପାକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରଯାତଃ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ଯିଏ ସତ୍ପଥ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ, ତାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଵଦେଵ ଶିଶୁର୍ମମ 4.169.
ମୋ ଶିଶୁ ଆସିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ଯତୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍
ଏପରି କହି ସେ ଘରକୁ ଯାଇ ଯତୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଥିବାଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି ଉଠିଲେ।
ଵଣିକ୍ପୁତ୍ର ଚିରଂ ଜୀଵ ନଶ୍ଯଂତୁ ତଵ ଶତ୍ରଵଃ
ବ୍ୟାପାରୀର ପୁଅ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ତୁମ ଶତୃମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ତତଃ ସ ଦୁଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର୍ଵିପ୍ର ଵାଗ୍ଵଜ୍ରତାଡିତଃ
ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵଭାବର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶବ୍ଦର ମାନେ ବଜ୍ର ଘାତ ଲାଗିଲା।
ଵିପନ୍ନଂ ପନ୍ନଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତଚକ୍ଷୁର୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପଡ଼ିଥିବା ସାପକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଭୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଗଲେ।
ପୋଷିତୋଽଯଂ ମଯା ବାଲଃ ପାଲିତୋ ଲାଲିତସ୍ତଥା
ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ମୁଁ ପୋଷଣ କରିଛି, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଛି ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଲାଡ଼ିଛି।
ଉପକାରିଷୁ ଯଃ ସାଧୁଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେବଳ ଉପକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତେବେ ସେଠାରେ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଛି?
ଇତ୍ଯେଵମଵଧାର୍ଯାସୌ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତମାନସଃ
ଏହିପରି ଭାବେ ବୁଝି, ସେ ଦୁଃଖରେ ମନକୁ ଦଗ୍ଧ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଗଂଗାଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇଲେ।