ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରସାଦଜଂ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁପରାଯଣମ୍ 3.2.35.
ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃପାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ।
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵପୁଂଡ୍ରଂ ଚ ତିଲକଂ ତୁଲସୀକଣ୍ଠମାଲିକାମ୍
ସେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର, ତିଳକ ଓ ତୁଳସୀ ମାଳା ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଜନେଜନେ ତଥା କୃତ୍ଵା ମହାଭାଷ୍ଯ ମୁଦୈରଯତ୍
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ମହାଭାଷ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତୋ ଵିପ୍ର ଜାପ୍ଯାନାମୁତ୍ତମୋ ଜପଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଜପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଜପ ବିଷୟରେ।
ସର୍ଵେ ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯଂତୁ ମା କଶ୍ଚିଦ୍ଦୁଃଖଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଦେଖନ୍ତୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ନ ହେଉନ୍ତୁ।
ମଂଗଲଂ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମଂଗଲଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ।
ଶୁଚିର୍ଯୋ ହି ନରୋ ନିତ୍ଯମିତିହାସସମୁଚ୍ଚଯମ୍
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଏହି ଇତିହାସମାନଙ୍କ ସଂଗ୍ରହ ପଢ଼େ—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଉତ୍ତମଚରିତମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପଂଚତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗଖଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହରେ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ମହିମା ବିଷୟରେ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶତଦ୍ଵାଦଶମର୍ଯାଦୋ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ସମୋ ଭୁଵି
ଏହି ଭୂମିରେ ଏକ ଶତ ଦ୍ୱାଦଶ ଶାସନ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସମାନ ଥିଲା।
ଅସ୍ମିନ୍କାଲେ ମହାଭାଗ ଲୀଲା ଭଗଵତା କୃତା
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଵିଷ୍ଯାଖ୍ଯେ ମହାକଲ୍ପେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵୈଵସ୍ଵତେନ୍ତରେ
ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ କାଳଚକ୍ର ଏହି ବୈବସ୍ବତ ଅନ୍ତରାଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ—
ପାଂଡଵୈର୍ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ କୌରଵାଃ ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ, ପରାଜିତ କରିଥିଲେ।
ଦିନାନ୍ତେ ଭଗ ଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାଲସ୍ଯ ଦୁର୍ଗତିମ୍
ଦିନ ଶେଷରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏହି କାଳର ଅଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ଜାଣିଥିଲେ—
କାଲକର୍ତ୍ରେ ଜଗଦ୍ଭର୍ତ୍ରେ ପାପହର୍ତ୍ରେ ନମୋନମଃ
ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାଳକ ଓ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପାଂଡଵାନ୍ରକ୍ଷ ଭଗଵନ୍ମଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ଭୂତଭୀରୁକାନ୍ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିବିରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ତଵାଞ୍ଛୂଲହସ୍ତଧୃକ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଓ ଶିବିରମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଶୂଳ ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ତଦା ନୃପାଜ୍ଞଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ ଗତୋ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣ ଗଜସାହ୍ବୟକୁ ଗଲେ।
ନିଶୀଥେ ଦ୍ରୌଣିଭୋଜୌ ଚ କୃପସ୍ତତ୍ର ସମାଯଯୁଃ 3.3.1.
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଦ୍ରୌଣି, ଭୋଜ ଓ କୃପା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ତୁ ବଲଵାଞ୍ଛିଵଦତ୍ତମସିଂ ତଦା
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଶିବଦତ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ତାଲୱାର ନେଇଲେ।
ହତ୍ଵା ଯଥେଷ୍ଟମଗମଦ୍ଦ୍ରୌଣିସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ମାରି, ଦ୍ରୌଣି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଷତସ୍ଯୈଵ ସୂତଶ୍ଚ ହତଶେଷୋ ଭଯାତୁରଃ
ପାର୍ଷତଙ୍କର ସାରଥି, ଯିଏ କି ମାତ୍ର ଜୀବିତ ରହିଥିଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ଅତି ଆତୁର ହୋଇଥିଲେ।
ଆଗସ୍କୃତଂ ଶିଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୀମାଦ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ
ଶିବଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଣି ତେଷାଂ ତୁ ଶିଵଦେହେ ସମାଵିଶନ୍
ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଶିବଙ୍କ ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲା।
ତାଞ୍ଛଶାପ ତଦା ରୁଦ୍ରୋ ଯୂଯଂ କୃଷ୍ଣପ୍ରପୂଜକାଃ
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଶାପ ଦେଲେ—'ତୁମେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜାରୀ ହେବେ।'
ପୁନର୍ଜନ୍ମ କଲୌ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୋକ୍ଷ୍ଯତେ ଚାପରାଧକମ୍
କଳିଯୁଗରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ତୁମ ଅପରାଧର ଫଳ ଭୋଗିବ।
ହରିଂ ଶରଣମାଜଗ୍ମୁରପରାଧନିଵୃତ୍ତଯେ
ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ମନସା ରୁଦ୍ରଂ ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂଚ୍ଛିଵଃ
ସେମାନେ ମନରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାପରେ ଶିବ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଯାନ୍ଯେଵ ତ୍ଵଦଂଗେ କ୍ଷପିତାନି ଵୈ 3.3.1.
ତୁମ ଦେହରେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵଃ ପ୍ରାହ କୃଷ୍ଣଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବ କହିଲେ—'ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।'
ତଦ୍ଵଶେନ ମଯା ସ୍ଵାମିନ୍ଦତ୍ତଃ ଶାପୋ ଭଯଂକରଃ
ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଥିଲି।