ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଦାନମେତଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ଦାନ ଦିଆଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଦାନମେତତ୍ପ୍ରଦତ୍ତଂ ହି ଦିଲୀପେନ ଯଯାତିନା
ଏହି ଦାନ ଦିଲୀପ ଓ ଯୟାତି ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ତେଽଦ୍ଯାପି ଦିଵି ମୋଦଂତେ ଦାନସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେମାନେ ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଦାତଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ସ୍ତ୍ରିଯା ଵା ପୁରୁଷେଣ ଵା
ପୁରୁଷ ହେଉଁ କି ସ୍ତ୍ରୀ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏକମପ୍ଯୁକ୍ତଵିଧିନା ହଲଂ ଦେଯଂ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ହାଲ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ।
ଯେ ସଂତି ଲାଂଗଲମୁଖୋତ୍ଥରଜୋଵିକାରା ଯାଵଂତି ତଦ୍ଗତଧୁରଂଧର ରୋମକାଣି
ହାଲର ମୁଣ୍ଡରୁ ଯେତେ ଧୂଳି ଉଠେ, ଯେତେ ଯୋକରେ ଲୋମ ଅଛି,
ଯୁକ୍ତାଂ ଵୃଷୈରତିବଲୈର୍ହଲପଂକ୍ତିମେତାଂ ପୁଣ୍ଯେହ୍ନି ଭକ୍ତିସହିତାନ୍ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵେଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ହାଲର ପଙ୍କ୍ତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିନରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ହଲପଂକ୍ତିଦାନଵିଧିଵର୍ଣନଂନାମ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ହାଲପଙ୍କ୍ତି ଦାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣୀ' ନାମକ ଏକ ଶତ ଛଅଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଆପାକଦାନଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ବହୁପୁତ୍ରୋ ବହୁଧନୋ ବହୁଭୃତ୍ଯଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଏପରି ଆପାକ ଦାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣାରେ, ଯିଏ ଏହି ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବହୁ ପୁଅ, ବହୁ ଧନ ଓ ବହୁ ଚାକର ଲାଭ କରେ।
(ହଵ୍ଯଵାହନଃ) ପିତୃପୈତାମହଂ ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯ ମକଂଟକମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ପିତାପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କ ଠାରୁ ମିଳିଥିବା ରାଜ୍ୟ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହେ।
ନ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯେ ଵିଧ୍ଵଂସୋ ନ ଵୈରିଜନିତଂ ଭଯମ୍
ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭୟ ହୁଏନାହିଁ।
ତସ୍ଯୈଵଂ କୁର୍ଵତୋ ରାଜ୍ଯଂ ପୂର୍ଵକର୍ମାର୍ଜିତାଶୁଭାତ୍
ଏପରି ଚାଳିଥିବା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅଶୁଭ ଆସେ।
ନ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍କଶ୍ଚିନ୍ନ ମଂତ୍ରୀ ମଧୁରାକ୍ଷରଃ
ନା କୌଣସି ପୁଅ ଆଛି ଯେ ମୋତେ ସ୍ନେହରେ କାମ କରେ, ନା କୌଣସି ପରାମର୍ଶଦାତା ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର କଥା ମିଠା।
ନ ଭୋଜ୍ଯସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭୋଜନଂ ସାର୍ଵକାମିକମ୍
ଖାଇବା ସମୟ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି କୌଣସି ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ନ ଧନଂ ଜନସଂବନ୍ଧକାରକୋ ରତ୍ନସଂଚଯଃ
କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ ଯାହା ଲୋକମାନେ ମିଶିବାକୁ କାରଣ ହୁଏ, କିମ୍ବା ମଣିମାଳା ରାଶି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଵିପ୍ରଃ ପିପ୍ପଲାଦୋଽତିଵିଶ୍ରୁତଃ
ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ, ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ପିପ୍ପଳାଦ ଆସିଲେ।
ତମାଗତଂ ମୁନିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜପତ୍ନୀ ଶୁଭାଵତୀ
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ରାଜପତ୍ନୀ ଶୁଭାବତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କଥାଂତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ତମୁଵାଚ ଶୁଭାଵତୀ 4.167.
ତାପରେ କଥା ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଶୁଭାବତୀ କାହାକୁ ଗୋଟିଏ କଥା କହିଲେ।
କସ୍ମାନ୍ନ ଭୃତ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରା ଵା ମଂତ୍ରିମିତ୍ରାଦିକଂ ଦ୍ଵିଜ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, କାହିଁକି ଏଠାରେ କୌଣସି ଦାସ, ପୁଅ, ପରାମର୍ଶଦାତା, ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନାହାନ୍ତି?
କର୍ମଭୂମିରିଯଂ ରାଜ୍ଞି ନାତଃ ଶୋଚିତୁମର୍ହସି
ହେ ରାଜା, ଏହି ଜଗତ କର୍ମର ମାଟି, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ତତ୍କୁର୍ଵଂତି ରାଜାନୋ ନ ଦାଯାଦା ନ ଶତ୍ରଵଃ
ସେ କାମ କେବେ ରାଜାମାନେ, ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଯର୍ଦ୍ଦତ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତଦ୍ରାଜ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଯାହା ତୁମେ ପାଇଛ, ତାହା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୟାକରି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଯେନ ମେ ବହଵଃ ପୁତ୍ରା ଧନଂ ଭୃତ୍ଯା ଭଵଂତି ଵୈ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଅନେକ ପୁଅ, ଧନ ଓ ଦାସ ମିଳିଛି।
ମଂତ୍ରୋ ଵା ସିଦ୍ଧଯୋଗୋ ଵା ଵ୍ରତଂ ଦାନମୁପୋଷିତମ୍
ମନ୍ତ୍ର, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଦାନ ଯେଉଁଥିରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି—
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ପିପ୍ପଲାଦୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିପ୍ପଳାଦ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା କୁରୁଶାର୍ଦୂଲ ନାରୀ ଵାପ୍ଯଥ ଵା ପୁମାନ୍
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଯେଉଁହେଉନ୍ତି—
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଦଦୌ ରାଜାଽଽପାକାଖ୍ଯଂ ଦାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଅପାକ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଲେ।
ଦତ୍ତେନ ଯେନ କାମାନାଂ ପୁମାନ୍ଭଵତି ଭାଜନମ୍ ।। 4.167.
ଏହି ଦାନ ଦେଇ, ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଗ୍ରହତାରାବଲଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭାର୍ଗଵଂ ପୂଜଯେଚ୍ଛୁଭମ୍
ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଶୁଭ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କୁର୍ଯାତ୍ତଥୈଵ ସମ୍ମାନଂ ଯଥା ତୁଷ୍ଟୋଽଭିଜାଯତେ
ସେହିପରି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଯେପରି ତାହାରେ ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ।