ପାଲାଶ୍ଯଃ ସମିଧସ୍ତତ୍ର ସାଜ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣାସ୍ତିଲାସ୍ତଥା
ସେଠାରେ, ପାଳାଶ କାଠି, ଘିଅ ଓ କଳା ତିଳ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ସର୍ଵସମୀପେ ତୁ ସ୍ନାତଃ ଶୁକ୍ଲାଂବରଃ ଶୁଚିଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ।
ତୂର୍ଯଶଂଖନିନାଦୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷୈଃ ସୁପୁଷ୍କଲୈଃ
ବାଦ୍ୟ, ଶଂଖ ଓ ପ୍ରଚୁର ବେଦ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହଲେ ତିଷ୍ଠଂତି ସର୍ଵଦା
ଯେହେତୁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସଦା ହଳ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ଭୂମିଦାନସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହଂତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଭୂମି ଦାନର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତତଃ ପଂକ୍ତିଂ ପ୍ରେରଯେଯୁର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏହିପରି କୁହିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧଲେ ଲଗ୍ନୋ ଵିପ୍ରହସ୍ତେଷୁ ନିର୍ଵପେତ୍
ତାପରେ, ସେ ନିଜେ ହାଲର ଚାଷ ମାଝିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନଟି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଵିପ୍ରାଣାଂ ପ୍ରତିପାଦ୍ଯ ଚ 4.166.
ଏପରେ, ପରିକ୍ରମା କରି, ସେହି ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦାନମେତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯିଏ ଏହି ଦାନ ଦେଇଥାଏ,
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଂ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତଥା
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପସ୍ତ୍ୟ, ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଦାନମେତଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ଦାନ ଦିଆଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଦାନମେତତ୍ପ୍ରଦତ୍ତଂ ହି ଦିଲୀପେନ ଯଯାତିନା
ଏହି ଦାନ ଦିଲୀପ ଓ ଯୟାତି ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ତେଽଦ୍ଯାପି ଦିଵି ମୋଦଂତେ ଦାନସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେମାନେ ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଦାତଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ସ୍ତ୍ରିଯା ଵା ପୁରୁଷେଣ ଵା
ପୁରୁଷ ହେଉଁ କି ସ୍ତ୍ରୀ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏକମପ୍ଯୁକ୍ତଵିଧିନା ହଲଂ ଦେଯଂ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ହାଲ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ।
ଯେ ସଂତି ଲାଂଗଲମୁଖୋତ୍ଥରଜୋଵିକାରା ଯାଵଂତି ତଦ୍ଗତଧୁରଂଧର ରୋମକାଣି
ହାଲର ମୁଣ୍ଡରୁ ଯେତେ ଧୂଳି ଉଠେ, ଯେତେ ଯୋକରେ ଲୋମ ଅଛି,
ଯୁକ୍ତାଂ ଵୃଷୈରତିବଲୈର୍ହଲପଂକ୍ତିମେତାଂ ପୁଣ୍ଯେହ୍ନି ଭକ୍ତିସହିତାନ୍ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵେଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ହାଲର ପଙ୍କ୍ତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିନରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ହଲପଂକ୍ତିଦାନଵିଧିଵର୍ଣନଂନାମ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ହାଲପଙ୍କ୍ତି ଦାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣୀ' ନାମକ ଏକ ଶତ ଛଅଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଆପାକଦାନଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ବହୁପୁତ୍ରୋ ବହୁଧନୋ ବହୁଭୃତ୍ଯଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଏପରି ଆପାକ ଦାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣାରେ, ଯିଏ ଏହି ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବହୁ ପୁଅ, ବହୁ ଧନ ଓ ବହୁ ଚାକର ଲାଭ କରେ।
(ହଵ୍ଯଵାହନଃ) ପିତୃପୈତାମହଂ ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯ ମକଂଟକମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ପିତାପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କ ଠାରୁ ମିଳିଥିବା ରାଜ୍ୟ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହେ।
ନ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯେ ଵିଧ୍ଵଂସୋ ନ ଵୈରିଜନିତଂ ଭଯମ୍
ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭୟ ହୁଏନାହିଁ।
ତସ୍ଯୈଵଂ କୁର୍ଵତୋ ରାଜ୍ଯଂ ପୂର୍ଵକର୍ମାର୍ଜିତାଶୁଭାତ୍
ଏପରି ଚାଳିଥିବା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅଶୁଭ ଆସେ।
ନ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍କଶ୍ଚିନ୍ନ ମଂତ୍ରୀ ମଧୁରାକ୍ଷରଃ
ନା କୌଣସି ପୁଅ ଆଛି ଯେ ମୋତେ ସ୍ନେହରେ କାମ କରେ, ନା କୌଣସି ପରାମର୍ଶଦାତା ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର କଥା ମିଠା।
ନ ଭୋଜ୍ଯସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭୋଜନଂ ସାର୍ଵକାମିକମ୍
ଖାଇବା ସମୟ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି କୌଣସି ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ନ ଧନଂ ଜନସଂବନ୍ଧକାରକୋ ରତ୍ନସଂଚଯଃ
କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ ଯାହା ଲୋକମାନେ ମିଶିବାକୁ କାରଣ ହୁଏ, କିମ୍ବା ମଣିମାଳା ରାଶି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଵିପ୍ରଃ ପିପ୍ପଲାଦୋଽତିଵିଶ୍ରୁତଃ
ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ, ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ପିପ୍ପଳାଦ ଆସିଲେ।
ତମାଗତଂ ମୁନିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜପତ୍ନୀ ଶୁଭାଵତୀ
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ରାଜପତ୍ନୀ ଶୁଭାବତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କଥାଂତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ତମୁଵାଚ ଶୁଭାଵତୀ 4.167.
ତାପରେ କଥା ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଶୁଭାବତୀ କାହାକୁ ଗୋଟିଏ କଥା କହିଲେ।
କସ୍ମାନ୍ନ ଭୃତ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରା ଵା ମଂତ୍ରିମିତ୍ରାଦିକଂ ଦ୍ଵିଜ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, କାହିଁକି ଏଠାରେ କୌଣସି ଦାସ, ପୁଅ, ପରାମର୍ଶଦାତା, ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନାହାନ୍ତି?
କର୍ମଭୂମିରିଯଂ ରାଜ୍ଞି ନାତଃ ଶୋଚିତୁମର୍ହସି
ହେ ରାଜା, ଏହି ଜଗତ କର୍ମର ମାଟି, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।