ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ସୁଶୀଲାଯ ଭୂମିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ ଯୋ ନରଃ 4.164.
ଯିଏ ଏକ ଶିଳ୍ପଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଦାନ କରେ—
ହଲକୃଷ୍ଟାଂ ମହୀଂ କୃତ୍ଵା ସବୀଜାଂ ସସ୍ଯମାଲିନୀମ୍
ହଳରେ ଚାଷ କରାଯାଇଥିବା, ବୀଜ ଓ ଫସଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି—
ଧନଂ ଧାନ୍ଯଂ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ରତ୍ନାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ସୁନା, ମଣି, ଓ ଗହଣା—
ସାଗରାନ୍ସରିତଃ ଶୈଲାନ୍ସମାନି ଵିଷମାଣି ଚ
ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ସମତଳ ଓ ଅସମତଳ ଭୂମି—
ଓଷଧୀଃ କ୍ଷୀରସଂପନ୍ନା ନାନାପୁଷ୍ପଫଲୋପଗାଃ
ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଔଷଧି, ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଥିବା ଗଛ—
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦିଭିର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଯେ ଯଜଂତି ସଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଆଦି ଯଜ୍ଞ ସହିତ ସଦା ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ମହୀଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯେ ହରଂତି ନ ମାନଵାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଦେଇ ପୁନି ନେଇନାହାନ୍ତି—
ସସ୍ଯପୂର୍ଣାଂ ମହୀଂ ଯସ୍ତୁ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଫସଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ—
ଯତ୍କିଂଚିତ୍କୁରୁତେ ପାପଂ ପୁରୁଷୋ ଵୃତ୍ତିକର୍ଶିତଃ
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତରେ ଯେଉଁସବୁ ପାପ କରେ—
ସୁଵର୍ଣାନାଂ ସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସମୁଦାହୃତମ୍
ହଜାରଟି ସୁନା ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
କପିଲାନାଂ ସହସ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯଦ୍ଦତ୍ତେଽନ୍ନଂ ନରୋତ୍ତମ 4.164.
ଯିଏ ଅନ୍ନ ଦାନ କରେ, ସେ ହଜାର ଟି କପିଳା ଗାଈ ଦାନ କରିଥିବାଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ମଧ୍ଯମସ୍ଯ ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯ ଵ୍ଯାସେନ ପରିସଂଖ୍ଯଯା
ବ୍ୟାସଙ୍କ ଗଣନା ଅନୁସାରେ ମଧ୍ୟମ ମାନବ ପାଇଁ—
ବହୁଭିର୍ଵସୁଧା ଭୁକ୍ତା ରାଜଭିଃ ସଗରାଦିଭିଃ
ସଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
କିଂକରା ମୃତ୍ଯୁଦଂଡାଶ୍ଚ ଅସିପତ୍ରଵନାଦଯଃ
ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ଦାସମାନେ ଓ ତଳୱାର ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ନିରଯା ରୌରଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ କୁଂଭୀପାକଃ ସୁଦୁଃସହଃ
ରୌରବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନରକ ଏବଂ ବହୁତ କଷ୍ଟଦାୟକ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକ ଅଛି।
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଶ୍ଚ କାଲଶ୍ଚ କୃତାଂତୋ ମୃତ୍ଯୁରେଵ ଚ
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, କାଳ, କୃତାନ୍ତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ଶକ୍ରୋ ଦେଵାସୁରଗଣାସ୍ତଥା
ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି, ଶକ୍ର ଓ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଷଟ୍କର୍ମକୃତ୍ସୁଵୃତ୍ତାଯ କୃଶାଯ ଚ ପ୍ରିଯାର୍ଥିନେ
ଯିଏ ଛଅ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥାଏ, ଦେହରେ କ୍ଷୀଣ ଓ କୃପା ପାଇଁ ଆଶା କରେ—
ସୀଦମାନକୁଟୁଂବାଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯାହିତାଗ୍ନଯେ
ଯାହାର ପରିବାର ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କରେ—
ଯଥା ଜନିତ୍ରୀ କ୍ଷୀରେଣ ପୁତ୍ରଂ ସଂଵର୍ଦ୍ଧଯେତ୍ସଦା
ଯେପରି ଜଣେ ମାଆ ନିତ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଇ ନିଜ ପୁଅକୁ ପୋଷଣ କରେ—
ଯଥା ଗୌର୍ଭରତେ ଵତ୍ସ କ୍ଷୀରେଣ କ୍ଷୀରମୁତ୍ସୃଜେତ୍ 4.164.
ଯେପରି ଗାଈ ନିଜ ବଛା ପାଇଁ ଦୁଧ ଛାଡେ—
ଯଥା ବୀଜାନି ରୋହଂତି ଜଲସିକ୍ତାନି ଭୂତଲେ
ଯେପରି ଚାଷ ଦେଇଥିବା ମାଟିରେ ବିଆଁ ଚାଲି ଆସେ—
ଯଥୋଦଯନ୍ସହସ୍ରାଂଶୁସ୍ତମଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯପୋହତି
ଯେପରି ହଜାର ରଶ୍ମି ଥିବା ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ—
ପର ଦତ୍ତାଂ ତୁ ଯୋ ଭୂମିମୁପହିଂସେତ୍କଦାଚନ
ଯିଏ କେବେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଦାନ ଦିଆ ଜମିକୁ କ୍ଷତି କରେ—
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ଯୋ ହରେତ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଯିଏ ନିଜେ ଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦିଆ ଜମିକୁ ଦଖଲ କରେ—
ରୁଦତାଂ ଵୃତ୍ତିନାଶେନ ଯେ ପତଂତ୍ଯଶ୍ରୁବିଂଦଵଃ
ଯେମାନେ ଜୀବିକା ହରାଇ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବିନ୍ଦୁ ଝରେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହୃତେ କ୍ଷେତ୍ରେ ହର୍ତୁସ୍ତ୍ରିପୁରୁଷଂ କୁଲମ୍ ଅଧୋମୁଖଶ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କୁଂଭୀପାକେ ସ ପଚ୍ଯତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜମି ନେଲେ, ଚୋରଙ୍କ ଘରାଣା ତିନି ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତି ଲୋକ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ କୁଂଭୀପାକାଦ୍ଵିନିଃସୃତଃ
ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରୁ ଛୁଟିଯାଏ।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ଯତ୍ନାଦ୍ରକ୍ଷେଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ନିଜେ ଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦିଆ ଜମିକୁ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସତର୍କତାର ସହିତ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ତୋଯହୀନେଷ୍ଵରଣ୍ଯେଷୁ ଶୁଷ୍କକୋଟରଵାସିନଃ
ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ପାଣି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଶୁଷ୍କ ଗହ୍ବରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ—