ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁ ର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଚତୁସ୍ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚାରି ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ଚତୁର୍ତ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତତ୍ରାଵସନ୍ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଉପାଧ୍ଯାଯଃ ପତଞ୍ଜଲିଃ
ସେଠାରେ ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉପାଧ୍ୟାୟ ପତଞ୍ଜଳି ବସିଥିଲେ।
ଵେଦଵେଦାଂଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଗୀତାଶାସ୍ତ୍ରପରାଯଣଃ
ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣା, ଗୀତା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ତୁ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଗତସ୍ତୀର୍ଥାଂତରଂ ପ୍ରତି
ଏକ ଦିନ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଜଣେ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ଚ ତଦା ଵିପ୍ରୋ ଦେଵୀଭକ୍ତେନ ନିର୍ଜିତଃ
ବର୍ଷା ଶେଷରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଶିଵାଯୈ ସର୍ଵମାଂଗଲ୍ଯୈ ଵିଷ୍ଣୁମାଯେ ଚ ତେ ନମଃ
ଶିବା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତି, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵମେଵ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ମେଧା ଵିଦ୍ଯା ଶିଵଂକରୀ
ତୁମେ ଏକା ଶ୍ରଦ୍ଧା, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ମେଧା, ଜ୍ଞାନ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦାୟିନୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସତି ଵିପ୍ରେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେହବିହୀନ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ତଚ୍ଚରିତ୍ରପ୍ରଭାଵେଣ ସତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମଵାପ୍ସ୍ଯସି ମଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ପରାଜଯ ପତଞ୍ଜଲେ
ସେ ଚରିତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇବା; ମୋର ଭକ୍ତିରେ, ଯାହା ଲାଭ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ପତଞ୍ଜଳିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯା ଵିନ୍ଧ୍ଯଵାସିନି ମନ୍ଦିରମ୍
ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରସାଦଜଂ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁପରାଯଣମ୍ 3.2.35.
ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃପାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ।
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵପୁଂଡ୍ରଂ ଚ ତିଲକଂ ତୁଲସୀକଣ୍ଠମାଲିକାମ୍
ସେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର, ତିଳକ ଓ ତୁଳସୀ ମାଳା ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଜନେଜନେ ତଥା କୃତ୍ଵା ମହାଭାଷ୍ଯ ମୁଦୈରଯତ୍
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ମହାଭାଷ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତୋ ଵିପ୍ର ଜାପ୍ଯାନାମୁତ୍ତମୋ ଜପଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଜପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଜପ ବିଷୟରେ।
ସର୍ଵେ ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯଂତୁ ମା କଶ୍ଚିଦ୍ଦୁଃଖଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଦେଖନ୍ତୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ନ ହେଉନ୍ତୁ।
ମଂଗଲଂ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମଂଗଲଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ।
ଶୁଚିର୍ଯୋ ହି ନରୋ ନିତ୍ଯମିତିହାସସମୁଚ୍ଚଯମ୍
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଏହି ଇତିହାସମାନଙ୍କ ସଂଗ୍ରହ ପଢ଼େ—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଉତ୍ତମଚରିତମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପଂଚତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗଖଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହରେ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ମହିମା ବିଷୟରେ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶତଦ୍ଵାଦଶମର୍ଯାଦୋ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ସମୋ ଭୁଵି
ଏହି ଭୂମିରେ ଏକ ଶତ ଦ୍ୱାଦଶ ଶାସନ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସମାନ ଥିଲା।
ଅସ୍ମିନ୍କାଲେ ମହାଭାଗ ଲୀଲା ଭଗଵତା କୃତା
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଵିଷ୍ଯାଖ୍ଯେ ମହାକଲ୍ପେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵୈଵସ୍ଵତେନ୍ତରେ
ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ କାଳଚକ୍ର ଏହି ବୈବସ୍ବତ ଅନ୍ତରାଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ—
ପାଂଡଵୈର୍ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ କୌରଵାଃ ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ, ପରାଜିତ କରିଥିଲେ।
ଦିନାନ୍ତେ ଭଗ ଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାଲସ୍ଯ ଦୁର୍ଗତିମ୍
ଦିନ ଶେଷରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏହି କାଳର ଅଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ଜାଣିଥିଲେ—
କାଲକର୍ତ୍ରେ ଜଗଦ୍ଭର୍ତ୍ରେ ପାପହର୍ତ୍ରେ ନମୋନମଃ
ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାଳକ ଓ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପାଂଡଵାନ୍ରକ୍ଷ ଭଗଵନ୍ମଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ଭୂତଭୀରୁକାନ୍ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିବିରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ତଵାଞ୍ଛୂଲହସ୍ତଧୃକ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଓ ଶିବିରମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଶୂଳ ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ତଦା ନୃପାଜ୍ଞଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ ଗତୋ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣ ଗଜସାହ୍ବୟକୁ ଗଲେ।
ନିଶୀଥେ ଦ୍ରୌଣିଭୋଜୌ ଚ କୃପସ୍ତତ୍ର ସମାଯଯୁଃ 3.3.1.
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଦ୍ରୌଣି, ଭୋଜ ଓ କୃପା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ତୁ ବଲଵାଞ୍ଛିଵଦତ୍ତମସିଂ ତଦା
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଶିବଦତ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ତାଲୱାର ନେଇଲେ।
ହତ୍ଵା ଯଥେଷ୍ଟମଗମଦ୍ଦ୍ରୌଣିସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ମାରି, ଦ୍ରୌଣି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।