ନିଷ୍କାସିତୌ ଦ୍ଵିଜେନୈଵ ମାତୃପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵିଜାଧମୌ 3.2.33.
ଦ୍ୱିଜ ନିଜେ, ମା ଓ ପୁଅ — ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱିଜ ଥିବାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ — ଦୁଇଜଣକୁ ଘରରୁ ଖେଦିଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଚଂଡିକାପାଠଂ କୃତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଗିରୌ ଵସନ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଚଣ୍ଡୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡରେ ବସିଥିଲା।
ନିଷାଦସ୍ଯ ଗୃହେ ଚୋଭୌ ଵନେ ଗତ୍ଵୋଷତୁର୍ମୁଦା
ଉଭୟେ ଜଣେ ନିଷାଦର ଘରରେ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଧକର୍ମା ତୁ ଚୌର୍ଯେଣ ପିତୃମାତୃପ୍ରିଯଂକରଃ
ବ୍ୟାଧକର୍ମ କରି, ଚୋରି ଦ୍ୱାରା ସେ ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲା।
ଚୌରଵୃତ୍ତିପରୋ ଧୂର୍ତଃ ସ୍ତ୍ରିଯା ଭୂଷଣମାହରତ୍
ଚୋରି ଜୀବିକାରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଜଣେ ଜନାଣୀ ପାଇଁ ଗହଣା ଆଣିଥିଲା।
କଦାଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାଂସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜଵସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଗତମ୍
କେବେ ଏକଥିରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କର ପୋଷାକ ପାଇଲା।
ପାଠପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିସ୍ତତୋଽଭଵତ୍
ପାଠ ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଭରିଥିଲା ।
ଶିଷ୍ଯତ୍ଵମଗମତ୍ତତ୍ରାକ୍ଷରମୈଶଂ ଜଜାପ ହ
ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଇ, ମଇଶା ଅକ୍ଷର ଜପ କଲା ।
ପଠିତ୍ଵାକ୍ଷରମାଲାଂ ଚ ଜଜାପାଦିଚରିତ୍ରକମ୍
ଅକ୍ଷରମାଳା ପଠି, ଆଦିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଜପ କଲା ।
ଅନ୍ନପୂର୍ଣାଂ ମହାଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ମୁଦା 3.2.33.
ସେ ଉତ୍କଟ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ମହାଦେବୀ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲା ।
ନିତ୍ଯାନଂଦକରୀ ପରାଭଯକରୀ ସୌଂଦର୍ଯରତ୍ନାକରୀ ନିର୍ଧୂତାଖିଲପାପପାଵନକରୀ କାଶୀପୁରାଧୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିର୍ଭୟତା ଦେବାଳି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ରତ୍ନର ସାଗର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରି ପବିତ୍ର କରିଥିବା, କାଶୀପୁରର ଅଧିଶ୍ଵରୀ ।
ସ ଇତ୍ଯଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାନସ୍ତିମିତଲୋଚନଃ
ଏଭଳି, ଏକଶ ଅଠ ନାମ ଜପ କରି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଧ୍ୟାନରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ହି ଋଗ୍ଵିଦ୍ଯାଂ ପୁନରଂତରଧୀଯତ
ତାଙ୍କୁ ଋଗ୍ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ସେ ମହାଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯଭୂପସ୍ଯ ଯଜ୍ଞାଚାର୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରହିତ ହେଲେ ।
ଏତତ୍ତେ ଵର୍ଣିତଂ ଵିପ୍ର ପୁଣ୍ଯମାଦିଚରିତ୍ରକମ୍
ଏହିପରି, ବିଦ୍ୱାନ, ଆଦିଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ପ୍ରଥମଚ ରିତ୍ରଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶୋଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚାରି ଯୁଗ ଖଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହରେ, ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ନାମ ତ୍ରିତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ବଭୂଵ ମଦ୍ଯମାଂସାଶୀ ଭୀମଵର୍ମେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଭୀମବର୍ମା ନାମକ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯେ ମଦ୍ୟ ଓ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ ।
ମାଂସଲୋଭେନ ସ ଖଲଃ ସୂକରାନ୍ଗ୍ରାମକୁକ୍କୁଟାନ୍
ମାଂସର ଲୋଭରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସୂକର ଓ ଗ୍ରାମ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲେ ।
ନରମାଂସଂ ସ କ୍ରଵ୍ଯାଦସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯାନ୍ଭକ୍ଷକୋଽଭଵତ୍ ଵିସୂଚ୍ଯଗ୍ନିଵଶଂ ଯାତୋ ମମାର ଚ ଯୁଵାପି ସଃ
ସେ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି ମାନବ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ; ଯୁବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରୋଗ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପଡି ମରିଗଲେ ।
କାରିତଶ୍ଚଂଡିକାପାଠସ୍ତେନ ଦୁଷ୍ଟେନ ଭୀରୁଣା
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଭୀତ ପୁରୁଷ ଚଣ୍ଡୀକା ପାଠ କରାଇଥିଲେ ।
ପୁନଃ କ୍ଷତ୍ରତ୍ଵମଗମନ୍ମାଗଧେ ସ ମହୀପତିଃ
ପୁନି, ମାଗଧରେ, ସେ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ।
ଜାତିସ୍ମରୋ ବଭୂଵାସୌ ଵେଦଧର୍ମପରାଯଣଃ
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ ବେଦ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ ।
ତସ୍ମୈ ନୃପାଯ ସ ମୁନିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମଧ୍ଯଚରିତ୍ରକମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ, ମୁନି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଲେ ।
ନୃପୋଽପି ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦେଵୀଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସନାତନୀମ୍
ରାଜା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ସନାତନୀ ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରତ୍ଵମଗମନ୍ମହାମାଯାପ୍ରସାଦତଃ
ମହାମାୟାଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ହେବାର ମାନ୍ୟତା ପାଇଲା।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦ୍ଗୁରୁଃ ଶକ୍ତିତତ୍ପରଃ 3.2.34.
ବାରୋଟି ବର୍ଷ ପରେ, ଶକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସେ ଗୁରୁ ଆସିଲେ।
ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂଦ୍ଦେଵୀ ଜଗଦଂବା ସନାତନୀ
ତେବେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଶାଶ୍ୱତ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମହାନନ୍ଦୀ ମହାଭାଗୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗଂ ସୁରେପ୍ସିତମ୍
ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସେ, ଦେବତାମାନେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତା ଵିପ୍ର ଯତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଜୁଷୋ ଗତିଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଜୁରବେଦର ଗତି ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵର୍ଣିତଂ ଵିପ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁନିଵର୍ଣିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନିମାନେ ଯେପରି ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା କହିଲି।