ନମଃ କୃଷ୍ଣାଚ୍ଯୁତାନଂତ ଵାସୁଦେଵେତ୍ଯୁଦୀରିତମ୍
ଯେମାନେ 'କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି,
ଦାନଂ ଦଦଦ୍ଭିର୍ଯୈରୁକ୍ତମଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ଏବଂ ଯେମାନେ ଦାନ ଦେଇବା ବେଳେ 'ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ହେଉ' ବୋଲି କହିଛନ୍ତି,
ସ ଏଵ ନାଥଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ତନ୍ନିଯୋଗକରା ଵଯମ୍
ସେ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ; ଆମେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ କାମ କରୁଥାଉ।
ଇତ୍ଥଂ ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ଯମସ୍ଯ ଵଦତୋଽଖିଲମ୍
ଏଭଳି ଯମଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି,
ନମଃ କୃଷ୍ଣାଯ ହରଯେ ଵିଷ୍ଣଵେ ଜିଷ୍ଣଵେ ନମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ହରିଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପଙ୍କଜନେତ୍ରାଯ ନମଃ ପଙ୍କଜନାଭଯେ
ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର,
ଗୋଵିଂଦାଯ ନମୋ ନିତ୍ଯଂ ନମଶ୍ଚୋଦଧିଶାଯିନେ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର, ସାଗର ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶାର୍ଙ୍ଗିଣେ ଶିତଖଡ୍ଗାଯ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଭୃତେ
ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଧାରୀଙ୍କୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵରାହରୂପାଯ ତଥା ନମୋ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଧାରିଣେ
ବରାହ ରୂପୀଙ୍କୁ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗ ଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵାସୁଦେଵ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମଃ କୈଟଭସୂଦିନେ 4.153.
ହେ ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, କୈଟଭ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋଽସ୍ତୁ ଵାସୁଦେଵାଯ ହ୍ଯେଵମୁଚ୍ଚାରିତେ ଚ ତୈଃ
ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଏହିପରି କହିବା ସହିତ,
ସମଭଜ୍ଯଂତ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ସମୁତ୍ପେତୁରଯୋମୁଖାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ଫାଟିଗଲା, ଏବଂ ଲୋହା ମୁହଁ ଥିବା ଅଜଣା ପ୍ରାଣୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପ୍ରକାଶସ୍ତମସୋ ଜଜ୍ଞେ ନରକାଦ୍ଭାନୁଭିଃ ସହ
ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ନରକର ରଶ୍ମି ସହିତ।
ନିରୁତ୍ସାହା ଜଡଧିଯୋ ବଭୂଵୁର୍ଯମକିଂକରାଃ
ଯମଙ୍କର ସେବକମାନେ ଉତ୍ସାହହୀନ ଏବଂ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ହେଇଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯଃ ସୁଗଂଧି ପଵନୋ ମନଃପ୍ରୀତିକରସ୍ତଥା
ଏକ ଦିବ୍ୟ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହିଲା, ଯାହା ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା।
ତଂ ତାଦୃଶମଥାଲକ୍ଷ୍ଯ ତଦା ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମଃ
ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ବୈବସ୍ବତ ଯମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ତାନାହ କୃଷ୍ଣାଯ ସ କୃତାଂଜଲିଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ହାତ ଜୋଡି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଦେଵ ଜଗଦ୍ଧାତର୍ଜନାର୍ଦନ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଜନାର୍ଦନ, ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ,
ଅଚ୍ଯୁତାଯାପ୍ରମେଯାଯ ମାଯାଵାମନରୂପିଣେ
ଅଚ୍ୟୁତ, ଅପରିମିତ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ,
ନମସ୍ତେ ଵାସୁଦେଵାଯ ଧୀମତେ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତଯେ 4.153.
ବାସୁଦେବ, ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଵରାହସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ-ବରାହ, ଅପାର ତେଜ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ,
ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ମୁଦ୍ଗଲୋଽପି ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈତଦଖିଲଂ ନୃପ
ମହାବୁଦ୍ଧି ଥିବା ମୁଦ୍ଗଳ ମଧ୍ୟ, ରାଜା, ଏ ସବୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଯମଵାକ୍ଯାନି ଵିଷ୍ଣୋର୍ମାହାତ୍ମ୍ଯମେଵ ଚ
ସେ ଯମଙ୍କର କଥା ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହିମାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଅହୋ ସୁଦୁସ୍ତରା ଵିଷ୍ଣୋର୍ମାଯେଯମତିଗହ୍ଵରୀ
ହାଁ! ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ମାୟା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଘ୍ୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର।
ଜୀଵୋ ଗଚ୍ଛତି କୀଟତ୍ଵଂ ଯୂକାମତ୍କୁଣଯୋନିତାମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା କେବେ କୀଟ ହୁଏ, କେବେ ଯୁକା କିମ୍ବା ମାକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତଶ୍ଚ ପଶୁତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନରତ୍ଵମଭିଵାଂଛତି ତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚ ଶ୍ରିଯଂ ପରାଂ ନରୋ ମାଯାଵିମୋହିତଃ
ତାପରେ ପଶୁ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରେ; ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ହୋଇ, ମାୟାରେ ମୁହିଁ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀ ଆଶା କରେ।
ଦୁସ୍ତରାପି ସୁସାଧ୍ଯା ସା ମାଯା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମୋହିନୀ
ଯଦିଓ ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାୟା ଦୁର୍ଲଘ୍ୟ, ତଥାପି ସହଜରେ ଜୟ କରାଯାଏ।
ଅଵାପ୍ଯୈଵଂ ଚ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମଵାପ୍ଯୈଵଂ ଚ ତତ୍ପରମ୍
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ଅଧିଗମନ କରି, ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଅଵିରୋଧେନ ଵିଷଯାନ୍ଭୁଞ୍ଜନ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସମାଶ୍ରଯେତ୍ । 4.153.
ସମସ୍ତ ଭୋଗବିଷୟ ରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ଛାଡ଼ି, ମନୁଷ୍ୟ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ।