ଚଣ୍ଡୀଶଶ୍ଚ ଗଣେଶଶ୍ଚ ନଂଦିନୋ ଗୁହ ଏଵ ଚ
ଚଣ୍ଡୀଶ, ଗଣେଶ, ନନ୍ଦୀ ଓ ଗୁହା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ଶୃଣୁ ଦେଵି କଥାଂ ରମ୍ଯାଂ ମମ ମାନସସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଦେବୀ, ମୋ ମନରେ ଥିବା ରମ୍ୟ କଥାକୁ ଶୁଣ ।
ଅଷ୍ଟାହେ ନେତ୍ର ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଦ୍ରାଗତାଂ ଶିଵାମ୍
ଆଠ ଦିନ ପରେ ଚକୁ ଖୋଲି, ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରେ ଦେଖିଲେ ।
କିଯତୀ ତେ ଶ୍ରୁତା ଗାଥା ଶ୍ରୁତ୍ଵାହ ଜଗଦଂବିକା
ତୁମେ କେତେ ଗାଥା ଶୁଣିଛ? ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଜଗଦମ୍ବିକା କହିଲେ ।
କୋଟରସ୍ଥଃ ଶୁକଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିରଂଜୀଵତ୍ଵମାଗତଃ
ଗୁହାରେ ଥିବା ଶୁକ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲଭିଲେ ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଯ ସଦନେ ମମ ଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ଶିବଙ୍କ ଗୃହରେ ରହି, ସେ ମୋ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ ।
ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭାଗଵତଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚାସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ତାହାର ଦୁର୍ଲଭତା ଲଭ୍ୟ ହେଲା ।
ନର୍ମଦାକୂଲମାସାଦ୍ଯ ଶ୍ରାଵଯସ୍ଵ କଥାଂ ଶୁଭାମ୍ 3.2.32.
ନର୍ମଦା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୁଭ କଥାକୁ କହ ।
ସତ୍ପାତ୍ରାଯ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଯ ଧୀମତେ
ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵୋ ବୋପଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବତା ବୋପଦେବ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ବତ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ବହୁତ୍ଵାତ୍ସର୍ଵଵେଦାନାଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
ସମସ୍ତ ବେଦର ଏତେ ବଡ଼ ହେବାରୁ, ଆମେ ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
କେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଵେଦାନାଂ ପାଠସ୍ଯ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
କେଉଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବେଦ ପାଠ କରିବାର ଫଳ ମିଳିପାରିବ?
ଵ୍ଯାଧକର୍ମେତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରତୋଽଭଵତ୍
ବ୍ୟାଧକର୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଏକ ଶୂଦ୍ରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା।
ତ୍ରିପାଠିନୋ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯୈଵ ଭାର୍ଯା ନାମ୍ନା ହି କାମିନୀ
ତିନି ପାଠ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯାହାର ନାମ କାମିନୀ।
ଦ୍ଵିଜସ୍ସପ୍ତଶତୀପାଠେ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥୀ କର୍ହିଚିଦ୍ଗତଃ
ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଜୀବିକା ଲାଗି କେବେ ଏକଥିରେ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ମାସୋ ଗତଃ କାଲୋ ନାଯଯୌ ସ ସ୍ଵମଂଦିରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ମାସ କଟିଗଲା; ସମୟ ଯାଇଗଲା, ତାହା ସ୍ୱ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଷାଦଂ ସବଲଂ କାଷ୍ଠଭାରୋପଜୀଵିନମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କାଠ ବୋହି ଜୀବିକା କମାଉଥିବା ନିଷାଦକୁ ଦେଖିଲା।
ତଦା ଗର୍ଭଂ ଦଧୌ ସା ଚ ଵ୍ଯାଧିଵୀର୍ଯେଣ ସଂଚି ତମ୍
ତାପରେ, ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନିଷାଦର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ଗତେ କାଲେ ସ ଧୂର୍ତୋ ଵେଦଵର୍ଜିତଃ
ବାରଷ ବର୍ଷ କଟିଗଲାପରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ ଥିଲା।
ନିଷ୍କାସିତୌ ଦ୍ଵିଜେନୈଵ ମାତୃପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵିଜାଧମୌ 3.2.33.
ଦ୍ୱିଜ ନିଜେ, ମା ଓ ପୁଅ — ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱିଜ ଥିବାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ — ଦୁଇଜଣକୁ ଘରରୁ ଖେଦିଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଚଂଡିକାପାଠଂ କୃତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଗିରୌ ଵସନ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଚଣ୍ଡୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡରେ ବସିଥିଲା।
ନିଷାଦସ୍ଯ ଗୃହେ ଚୋଭୌ ଵନେ ଗତ୍ଵୋଷତୁର୍ମୁଦା
ଉଭୟେ ଜଣେ ନିଷାଦର ଘରରେ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଧକର୍ମା ତୁ ଚୌର୍ଯେଣ ପିତୃମାତୃପ୍ରିଯଂକରଃ
ବ୍ୟାଧକର୍ମ କରି, ଚୋରି ଦ୍ୱାରା ସେ ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲା।
ଚୌରଵୃତ୍ତିପରୋ ଧୂର୍ତଃ ସ୍ତ୍ରିଯା ଭୂଷଣମାହରତ୍
ଚୋରି ଜୀବିକାରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଜଣେ ଜନାଣୀ ପାଇଁ ଗହଣା ଆଣିଥିଲା।
କଦାଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାଂସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜଵସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଗତମ୍
କେବେ ଏକଥିରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କର ପୋଷାକ ପାଇଲା।
ପାଠପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିସ୍ତତୋଽଭଵତ୍
ପାଠ ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଭରିଥିଲା ।
ଶିଷ୍ଯତ୍ଵମଗମତ୍ତତ୍ରାକ୍ଷରମୈଶଂ ଜଜାପ ହ
ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଇ, ମଇଶା ଅକ୍ଷର ଜପ କଲା ।
ପଠିତ୍ଵାକ୍ଷରମାଲାଂ ଚ ଜଜାପାଦିଚରିତ୍ରକମ୍
ଅକ୍ଷରମାଳା ପଠି, ଆଦିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଜପ କଲା ।
ଅନ୍ନପୂର୍ଣାଂ ମହାଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ମୁଦା 3.2.33.
ସେ ଉତ୍କଟ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ମହାଦେବୀ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲା ।