ଗତ୍ଵା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ଗୋପଗୋପୀନିଷେଵିତମ୍
ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ଚ ହରିଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦଦୌ ଜ୍ଞାନମନୁତ୍ତମମ୍
ବର୍ଷା ଶେଷରେ ହରି ସ୍ୱୟଂ ଅତୀତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶୁକେନ ଵର୍ଣିତା ଯା ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁରାତାଯ ଧୀମତେ
ଯେଉଁ କଥା ଶୁକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଷ୍ଣୁରାତଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଥିଲେ ।
କଥାନ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ
କଥା ଶେଷରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ତ୍ଵଯା ତତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଦେଵତିର୍ଯଙ୍ନରାଦିକମ୍
ତୁମେ ଦେବତା, ପଶୁ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ସମେତ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛ ।
ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ନରକାର୍ତାଶ୍ଚ ତେ କୃତାର୍ଥାଃ କଲୌ ଯୁଗେ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ମେ ବ୍ରୂହି ଯଦି ଦତ୍ତୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ତୁମ ନାମରେ ନରକ ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସଫଳ ହେଇଥାନ୍ତି; ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଦୟା ଦେଇଛ, ତାହାର ମହିମା କୁହ ।
ବୌଦ୍ଧରାଜ୍ଯେ ଜଗତ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଦଂଭପାଖଣ୍ଡନିର୍ମିତେ ଜଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ଵିଭୋ ଜଗଦାନଂ ଦକାରକ
ବୌଦ୍ଧ ଶାସନ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଠକା ଓ ମିଥ୍ୟା ରହିଛି, ତୁମେ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଜୟ ହେଉ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵା ପ୍ରାହ କୋ ଦେଵୋଽସ୍ତି ତଵୋତ୍ତମଃ 3.2.32.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶିବା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା କିଏ?
ତସ୍ମାଦ୍ଭୂମିପଵିତ୍ରତ୍ଵମିହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵରାନନେ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ମନୋହରୀ, ଏଠାରେ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ରତା ଲଭ୍ୟ ହୋଇଛି ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵା ଦେଵୀ ପ୍ରାପ୍ତାସୀଦ୍ଗୁହ୍ଯକାଲଯମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ଶିବା ଗୁପ୍ତ କାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଚଣ୍ଡୀଶଶ୍ଚ ଗଣେଶଶ୍ଚ ନଂଦିନୋ ଗୁହ ଏଵ ଚ
ଚଣ୍ଡୀଶ, ଗଣେଶ, ନନ୍ଦୀ ଓ ଗୁହା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ଶୃଣୁ ଦେଵି କଥାଂ ରମ୍ଯାଂ ମମ ମାନସସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଦେବୀ, ମୋ ମନରେ ଥିବା ରମ୍ୟ କଥାକୁ ଶୁଣ ।
ଅଷ୍ଟାହେ ନେତ୍ର ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଦ୍ରାଗତାଂ ଶିଵାମ୍
ଆଠ ଦିନ ପରେ ଚକୁ ଖୋଲି, ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରେ ଦେଖିଲେ ।
କିଯତୀ ତେ ଶ୍ରୁତା ଗାଥା ଶ୍ରୁତ୍ଵାହ ଜଗଦଂବିକା
ତୁମେ କେତେ ଗାଥା ଶୁଣିଛ? ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଜଗଦମ୍ବିକା କହିଲେ ।
କୋଟରସ୍ଥଃ ଶୁକଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିରଂଜୀଵତ୍ଵମାଗତଃ
ଗୁହାରେ ଥିବା ଶୁକ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲଭିଲେ ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଯ ସଦନେ ମମ ଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ଶିବଙ୍କ ଗୃହରେ ରହି, ସେ ମୋ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ ।
ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭାଗଵତଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚାସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ତାହାର ଦୁର୍ଲଭତା ଲଭ୍ୟ ହେଲା ।
ନର୍ମଦାକୂଲମାସାଦ୍ଯ ଶ୍ରାଵଯସ୍ଵ କଥାଂ ଶୁଭାମ୍ 3.2.32.
ନର୍ମଦା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୁଭ କଥାକୁ କହ ।
ସତ୍ପାତ୍ରାଯ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଯ ଧୀମତେ
ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵୋ ବୋପଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବତା ବୋପଦେବ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ବତ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ବହୁତ୍ଵାତ୍ସର୍ଵଵେଦାନାଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
ସମସ୍ତ ବେଦର ଏତେ ବଡ଼ ହେବାରୁ, ଆମେ ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
କେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଵେଦାନାଂ ପାଠସ୍ଯ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
କେଉଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବେଦ ପାଠ କରିବାର ଫଳ ମିଳିପାରିବ?
ଵ୍ଯାଧକର୍ମେତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରତୋଽଭଵତ୍
ବ୍ୟାଧକର୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଏକ ଶୂଦ୍ରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା।
ତ୍ରିପାଠିନୋ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯୈଵ ଭାର୍ଯା ନାମ୍ନା ହି କାମିନୀ
ତିନି ପାଠ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯାହାର ନାମ କାମିନୀ।
ଦ୍ଵିଜସ୍ସପ୍ତଶତୀପାଠେ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥୀ କର୍ହିଚିଦ୍ଗତଃ
ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଜୀବିକା ଲାଗି କେବେ ଏକଥିରେ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ମାସୋ ଗତଃ କାଲୋ ନାଯଯୌ ସ ସ୍ଵମଂଦିରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ମାସ କଟିଗଲା; ସମୟ ଯାଇଗଲା, ତାହା ସ୍ୱ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଷାଦଂ ସବଲଂ କାଷ୍ଠଭାରୋପଜୀଵିନମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କାଠ ବୋହି ଜୀବିକା କମାଉଥିବା ନିଷାଦକୁ ଦେଖିଲା।
ତଦା ଗର୍ଭଂ ଦଧୌ ସା ଚ ଵ୍ଯାଧିଵୀର୍ଯେଣ ସଂଚି ତମ୍
ତାପରେ, ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନିଷାଦର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ଗତେ କାଲେ ସ ଧୂର୍ତୋ ଵେଦଵର୍ଜିତଃ
ବାରଷ ବର୍ଷ କଟିଗଲାପରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ ଥିଲା।