ଅପାମାର୍ଗପଲ୍ଲଵାନ୍ଵା ଭ୍ରାଭଯେନ୍ମସ୍ତକୋପରି
ଅପାମାର୍ଗ ଗଛର ପତ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ଉଚିତ୍।
ହର ପାପମପାମାର୍ଗ ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣଂ ପୁନଃପୁନଃ ଅପାମାର୍ଗ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଶରୀରଂ ମମ ଶୋଧଯ
ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ ପାପ ଦୂର କର। ଅପାମାର୍ଗକୁ ନମସ୍କାର; ମୋ ଶରୀରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର।
( ଇତ୍ଯପାମାର୍ଗ ଭ୍ରମଣ ମନ୍ତ୍ରଃ) ତତଶ୍ଚ ତର୍ପଣଂ କାର୍ଯଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ନାମଭିଃ ଵୈଵସ୍ଵତାଯ କାଲାଯ ସର୍ଵଭୂତକ୍ଷଯାଯ ଚ ।।4.140.୧
ଏହା ଅପାମାର୍ଗ ଘୁଞ୍ଚାଇବାର ମନ୍ତ୍ର। ତାପରେ, ଧର୍ମରାଜ, ବୈବସ୍ବତ, କାଳ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶକ ନାମରେ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ନରକାଯ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯୋ ଦୀପଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବା ପରେ, ନରକଙ୍କୁ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ୍।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାଂ ଭଵନେଷୁ ମଠେଷୁ ଚ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ଘର ଓ ମଠଗୁଡ଼ିକରେ,
ପ୍ରାକାରୋଦ୍ଯାନଵାପୀଷୁ ପ୍ରତୋଲୀନିଷ୍କୁଟେଷୁ ଚ ମଂଦୁରାସୁ ଵିଵିକ୍ତାସୁ ହସ୍ତିଶାଲାସୁ ଚୈଵ ହି
ପାଖା, ଉଦ୍ୟାନ, ଆଉ ଆଣ୍ଡା ଓ ଗୁଆ, ଦ୍ବାର, ମଣ୍ଡପ ଓ ଅଲଗା ଗୋଶାଳା, ହାତୀ ଶାଳା ଭିତରେ,
ଏଵଂ ପ୍ରଭାତସମଯେଽମାଵାସ୍ଯାଯାଂ ନରାଧିପ
ଏପରି ଭାବରେ, ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନର ସକାଳେ, ରାଜା,
କୃତ୍ଵା ତୁ ପାର୍ଵଣଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦଧିକ୍ଷୀରଘୃତାଦିଭିଃ
ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ବକୁ ପିତୃପୂଜା କରି,
ତତୋଽପରାହ୍ଣସମଯେ ଘୋଷଯେନ୍ନଗରେ ନୃପଃ
ତାପରେ ଦିନ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ରାଜା ସହରରେ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ,
ଲୋକଶ୍ଚାପି ପରେ ହୃଷ୍ଯେତ୍ସୁଧାଧଵଲିତାଜିରେ
ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅମୃତରେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ଦେଉଳ ଭିତରେ ଖୁସି ହେଇଯାନ୍ତି,
ଦ୍ଯୂତପାନରତୋଦୃପ୍ତନରନାରୀମନୋହରେ ୧୮ . ତାଂବୂଲହୃଷ୍ଟ ଵଦନେ କୁଙ୍କୁମକ୍ଷୋଦଚର୍ଚିତେ
ଜୁଆ ଓ ମଦରେ ମଗ୍ନ ନରନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନରେ, ପାନ ଖାଇ ମନ୍ଦିର ହସିଥିବା ମୁହଁ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ,
ଦୁକୂଲପଟ୍ଟନେପଥ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଣମାଣିକ୍ଯଭୂଷିତେ 4.140.
ସୁନ୍ଦର ତନ୍ତୁ ଓ ପଟ ପୋଷାକରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ,
ଯୁଵତୀଜନସଂକୀର୍ଣଵସ୍ତ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵିହାରିଣି ପ୍ରଦୋଷେ ଦୋଷରହିତେ ଶସ୍ତଦୋଷାଗମେ ଶୁଭେ
ଯୁବତୀମାନେ ଭରିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଉଳ ଭିତରେ, ଦିନ ଶେଷ ଦିନ ଦୋଷ ନଥିବା ଶୁଭ ସମୟରେ,
ଶଶିପୂର୍ଣମୁଖାଭିଶ୍ଚ କନ୍ଯାଭିଃ କ୍ଷିପ୍ତତଣ୍ଡୁଲମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ଚାଉଳ ଛାଡ଼ୁଥିବା,
ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣୋ ନତୋ ମୂର୍ଘ୍ନି ମନୁଜାନାଂ ଜନାଧିପଃ ନୀରାଜନଂ ତୁ ତେନେହ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଵିଜଯପ୍ରଦମ୍
ରାଜା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଘୂରୁଥିବା, ଏଠାରେ ଦୀପ ଦେଖାଇ ନୀରାଜନ କରିଥିବା, ଯାହାକୁ ବିଜୟ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କୁହାଯାଏ,
ତସ୍ମାଜ୍ଜନେନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ରକ୍ଷୋଦୋଷଭଯାପହମ୍
ତେଣୁ ଏହା ଲୋକମାନେ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟ ଦୂର କରେ,
କ୍ଷୁଦ୍ରୋପସର୍ଗରହିତେ ରାଜଚୌରଭଯୋଜ୍ଝିତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଛୋଟ ଅସୁବିଧା ଓ ରାଜା ଓ ଚୋରଙ୍କ ଭୟ ନଥାଏ,
ତତୋଽର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରସମଯେ ସ୍ଵଯଂ ରାଜା ଵ୍ରଜେତ୍ପୁରମ୍
ତାପରେ ମଧ୍ୟରାତି ସମୟରେ, ରାଜା ନିଜେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ,
ମହତା ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିର୍ହସ୍ତଦୀପକୈଃ
ବଡ଼ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଓ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ନେଇ,
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମୃଦ୍ଧିଂ ଚୈଵାତ୍ମନଃ ଶୁଭାମ୍
ସେ ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିଜର ଶୁଭ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି,
ଏଵଂ ଗତେ ନିଶାର୍ଧେ ତୁ ଜନେ ନିଦ୍ରାର୍ଦ୍ରଲୋଚନେ ନିଷ୍କ୍ରାମ୍ଯତେ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଭିରଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସ୍ଵଗୃହାଂଗଣାତ୍
ଯେତେବେଳେ ରାତିର ଅର୍ଦ୍ଧ ଯାଇଛି ଓ ଲୋକମାନେ ଘୁମରେ ଚକୁ ଭରିଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘର ଦେଉଳ ଛାଡ଼ିଯାନ୍ତି,
ତତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧେ ସକଲେ ଜନେ ଜାତମହୋତ୍ସଵେ 4.140.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାଗିଉଠିଲେ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।
ଵେଶ୍ଯା ଵିଲାସିନୀ ସାର୍ଧଂ ସ୍ଵସ୍ତି ମଂଗଲକାରିଣୀ
ସୁନ୍ଦର ଭୂଷାରେ ଶୋଭିତା ବେଶ୍ୟା, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ନେଇ ଏକାସାଥି ଅଛନ୍ତି।
ପିଷ୍ଟକୋଦ୍ଵର୍ତନପରେ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣାକୁଲେ
ପିଠିକା ଲଗାଇବା ଓ ମଲିଶ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଗୁରୁଙ୍କ ସେବାରେ ଏକାଗ୍ର।
ସୁଵାସିନୀଭ୍ଯୋ ଦାନେ ଚ ଦୀଯମାନେ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସୁସଜ୍ଜିତ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ, ସେହି ଦାନ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଦ୍ଭାଵେନୈଵ ସନ୍ତୋଷ୍ଯା ଦେଵାଃ ସତ୍ପୁରୁଷା ଦ୍ଵିଜାଃ
ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେବତା, ସତ୍ପୁରୁଷ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଵସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାଂବୂଲଦାନୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପକର୍ପୂରକୁଂକୁମୈଃ
ବସ୍ତ୍ର, ପାନ, ଫୁଲ, କର୍ପୂର ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦାନ କରି।
ଗ୍ରାମୈର୍ଵିଷଯଦାନୈଶ୍ଚ ସାମଂତନୃପତୀନ୍ଧନୈଃ
ଗାଁ, ଅଞ୍ଚଳ ଓ ମିତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଧନ ଦାନ କରି।
ସ୍ଵଯଂ ରାଜା ତୋଷଯେତ୍ସ ଜନାନ୍ଭୃତ୍ଯାନ୍ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ରାଜା ନିଜେ ସେମାନେ ଓ ଚାକରମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୃଷଭାନ୍ମହିଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଯୁଧ୍ଯମାନାନ୍ପରୈଃ ସହ
ବଳଦ ଓ ମହିଷମାନେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି।