ମୂଢୋହଂ ଧନଗର୍ଵେଣ ମଦାଂଧୀକୃତଲୋଚନଃ 3.2.29.
ମୁଁ ଅବିବେକୀ, ଧନର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମଦରେ ଧୂସର ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ଷମସ୍ଵ ମମ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ତପୋ ଧାମ୍ନେ ହରେ ନମଃ
ମୋ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ମାନ୍ୟ କର, ହେ ତପସ୍ୟାର ନିବାସ, ହେ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷମୁଦ୍ରାଃ ସ୍ଥାପିତାଃ ସ୍ଵପୁରୋଧସି
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଲକ୍ଷ ମୁଦ୍ରା ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରାହ ଵାଂଛା ପୂର୍ଣା ଭଵେତ୍ତୁ ତେ ଅଂତେ ସାଂନିଧ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମୋଦସେ ତ୍ଵଂ ମଯା ସହ
ନାରାୟଣ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: 'ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଶେଷରେ, ମୋ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାଧୁଶ୍ଚ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ସଜ୍ଜନ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ନଗରାଭ୍ଯାଶେ ପ୍ରାହି ଣୋଦ୍ଦ୍ରୁତମାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନଗର ନିକଟକୁ ଆସି, ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ।
ଜାମାତ୍ରା ସହିତଃ ସାଧୁଃ କୃତକୃତ୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ସେ ସଜ୍ଜନ ଜାମାତା ସହିତ, କାମ ସାରି, ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୂଜାଭାରଂ ସୁତାଯୈ ସା ଦତ୍ତ୍ଵା ନୌକାଂତିକଂ ଯଯୌ
ସେ ମହିଳା ପୂଜାର ସାମଗ୍ରୀ ଝିଅକୁ ଦେଇ, ନୌକା ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କଲାଵତୀ ତ୍ଵଵଜ୍ଞାଯ ପ୍ରସାଦଂ ସତ୍ଵରା ଯଯୌ
କଳାବତୀ କୃପାକୁ ଅବହେଳା କରି, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵଜ୍ଞାନାତ୍ପ୍ରସାଦସ୍ଯ ନୌକାଶଂଖପତେରଥ
କୃପାକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ, ତାପରେ ନୌକାର ମାଲିକ—
ମଗ୍ନଂ ଜାମାତରଂ ପଶ୍ଯନ୍ଵିଲଲାପ ସ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ 3.2.29.
ଜାମାତାକୁ ଡୁବିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତଃ କଲାଵତୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପାତ ଭୁଵି ମୂର୍ଚ୍ଛିତା
ତାପରେ କଳାବତୀ ଏହା ଦେଖି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଅଚେତନ ହେଲେ।
ହା ନାଥ ପ୍ରିଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କରୁଣାକରକୌଶଲ ପତ୍ଯୁରର୍ଦ୍ଧଂ ଗତଂ କସ୍ମାଦର୍ଦ୍ଧାଂଗଂ ଜୀଵନଂ କଥମ୍
ହା ନାଥ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, କରୁଣାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ମୋ ଶ୍ୱାମୀର ଅର୍ଧାଂଗ ଯାଇଗଲା କାହିଁକି? ଅର୍ଧ ଦେହ କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ?
ସରୋଜନେତ୍ରାଂବୁକଣାନ୍ଵିମୁଂଚତୀ ମୁକ୍ତାଵଲୀଭିସ୍ତନକୁଡ୍ମଲାଂଚିତା
ପଦ୍ମନୟନୀ ସେ, ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକ୍ତାମାଳା ଓ କୁଡମୁଡ଼ି ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ହା ସତ୍ଯନାରାଯଣ ସତ୍ଯସିଂଧୋ ମଗ୍ନଂ ହି ମାମୁ ଦ୍ଧର ତଦ୍ଵିଯୋଗେ
ହା ସତ୍ୟନାରାୟଣ, ସତ୍ୟର ସାଗର, ବିୟୋଗରେ ମୁଁ ଡୁବିଯାଇଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସାଧୋ କଲାଵତୀ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦଂ ହି ଭୋଜଯେତ୍
ହେ ସଜ୍ଜନ, କଳାବତୀ ଶୀଘ୍ର ମୋ କୃପା ଦାନ କରୁ।
ଇତ୍ଯାକାଶେ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତା ତଚ୍ଚକାର ସା
ଆକାଶରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ତିନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି କରିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସାଧୁଃ ସାହ୍ଲାଦୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ
ସେଠାରେ ସାଧୁ ଜଣେ ଉତ୍କଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ।
ତେନ ଵ୍ରତପ୍ରଭାଵେନ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ।
ଇତିହାସମିମଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଯୋ ହି ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଇତିହାସ ଶୁଣିଥାଏ,
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଵ୍ରତାନାମୁତ୍ତମଂ ଵ୍ରତ 3.2.29.
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଦେଲି।
ଵ୍ରତାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାରାଯଣଵ୍ରତମ୍
ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ବ୍ରତ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତ୍ଵନ୍ମୁଖେନ ଶ୍ରୁତଂ ସୂତ ତାପତ୍ରଯଵିନାଶନମ୍
ସୂତ, ତୁମର ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି ଯେ ଏହା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯାଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେ ହି କିଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ଅଛି କି?
ଵେଦଵେଦାଂଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଯମଲୋକଭଯାନ୍ଵିତଃ
ଯେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛି, ତଥାପି ଯମ ଲୋକର ଭୟରେ ପୀଡିତ,
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଘୋରତମଂ କାଲଂ କଲି କାଲମଧର୍ମଜମ୍
ଘୋର କାଳ, ଅଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଳିଯୁଗ ଜାଣି,
କେନାଶ୍ରମେଣ ଵର୍ଣେନ ମମ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵେଦିହ
କେଉଁ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ?
ଵାନପ୍ରସ୍ଥଃ କଲୌ ନାସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
କଳିଯୁଗରେ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ କେବେ କେବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅତଃ ସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗ୍ରାହ୍ଯୋ ମଯା ଘୋରେ କଲୌ ଯୁଗେ ତର୍ହି ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ମମ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵେଦିହ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ ମୁଁ ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ତେବେ ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେବ ଏବଂ ଏଠାରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସଂମତଂ କୃତ୍ଵା ଶିଵାଂ ମଂଗଲଦାଯିନୀମ୍ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ଜଗନ୍ମୂର୍ତିଂ ସଚ୍ଚିଦାନଂଦରୂପିଣୀମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଶିବା, ମଙ୍ଗଳ ଦେବାଳି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ, ଜଗତର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶତ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ରୂପାକୁ ପୂଜା କରେ।